บทที่ 1097 กฎตามธรรมชาติ

สถานการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป โย่วควนและมู่จิ่นก็ไม่คิดว่าจะเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้ขึ้นมาได้

ดังนั้น หลังจากที่เซียวเฉวียนล้มลงกับพื้นด้วยเสียงอันดังกึกก้อง โย่วควนและมู่จิ่นก็ตอบสนองด้วยการควบคุมบังเหียนและหันศีรษะเพื่อมองย้อนกลับไป

ทำไมรถม้าถึงกลายเป็นลูกไฟไปได้ล่ะ

แล้วทำไมเซียวเฉวียนถึงนอนอยู่บนพื้น?

“นายท่าน！”

“เซียวเฉวียน!”

มันเกิดขึ้นได้ยังไง

พวกเขาทั้งสองวิ่งไปที่ด้านข้างของเซียวเฉวียนด้วยความตื่นตระหนกมู่จิ่นคว้ามือของเซียวเฉวียน และตรวจชีพจรของเขา แม้ว่าชีพจรของเซียวเฉวียนเหมือนจะอ่อนแอเล็กน้อย แต่โชคดีที่ชีพจรยังสม่ำเสมอมาก

การมอง การได้ยิน การถาม และความเข้าใจเป็นวิธีการพื้นฐานการปฏิบัติทางการแพทย์ของแพทย์โบราณ

แม้ว่าชีพจรของเซียวเฉวียนจะปกติ แต่มู่จิ่นก็ยังคงกังวลมาก "เซียวเฉวียน เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?"

ให้ตายเถอะ!

ผนึกจูเสิน!

เซียวเฉวียนนี่มันบ้าชัดๆ!

มันพิจารณาความรู้สึกของคนที่บาดเจ็บว่าสาหัสหรือไม่

เช่นนั้น เซียวเฉวียนก็ถูกโยนออกไปและโยนให้สูงขึ้น...

เซียวเฉวียนทนความเจ็บปวดทั่วร่างกายและกัดฟันขณะที่เขาเหลือบมองผนึกจูเสินที่ยังคงลอยอยู่ในอากาศ เซียวเฉวียนคิดในใจ เนื้อสัตว์กับพริกไม่ให้ผนึกจูเสินกินมันแล้ว!

ความสำเร็จหมายถึงผนึกจูเสิน และความล้มเหลวก็หมายถึงผนึกจูเสิน

ผนึกจูเสินให้เซียวเฉวียนรู้สึกดีขึ้น แต่เมื่อถูกโยนทิ้งไป เซียวเฉวียนก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม...

ม้าหญ้าและโคลนนับหมื่นควบม้าผ่านหัวใจของเซียวเฉวียน โอ้พระเจ้า ทำไมพระเจ้าถึงส่งนักต้มตุ๋นเช่น ผนึกจูเสินมาอยู่ข้างกายเซียวเฉวียน?

มันเจ็บ มันเจ็บโคตรๆ!

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ตอบสนองต่อมู่จิ่น เมื่อพิจารณาจากการแสดงออกของเซียวเฉวียน แต่มู่จิ่นก็รู้ดีว่าเซียวเฉวียนต้องล้มลงกับพื้นอย่างหนักแน่นอน

ผนึกจูเสิน ออกมาได้อย่างไร

แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะอยู่ในถิ่นทุรกันดารและมีคนเดินผ่านน้อย แต่เจ้าควรจะกลัวสิ่งใดนอกจากคน มู่จิ่นเตือนว่า "เสี่ยวเฉวียน เอาผนึกจูเสินออกไปเสียก่อน"

ทันทีที่มู่จิ่นพูดเช่นนั้นเซียวเฉวียนกังวลมาก เขาพูดกับผนึกจูเสิน อย่างช่วยไม่ได้ "เจ้าได้ยินข้าไหม กลับมาเถอะ"

ผนึกจูเสินก็รีบร้อนเช่นกัน กลัวว่าไฟจะไหม้เซียวเฉวียน จึงโยนเซียวเฉวียนออกไปอย่างเร่งรีบ

ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเจ้านายของมันได้รับบาดเจ็บสาหัสเป็นครั้งที่สอง ผนึกจูเสิน ก็รู้สึกผิดเช่นกัน : "เซียวเฉวียน ข้าขอโทษ"

อึ่ก!

ผนึกจูเสินขอโทษเซียวเฉวียนงั้นเหรอ

สิ่งนี้ทำให้เซียวเฉวียนประหลาดใจ

เมื่อเห็นผนึกจูเสินขอโทษอย่างจริงใจ เซียวเฉวียนก็ไม่สนใจ "ลืมไปเถอะ ไม่เป็นไร"

คำพูดเหล่านี้ตอบสนองต่อความกังวลของมู่จินและโย่วควนด้วย

“ซี๊ด”

เวลานี้เองที่ม้า ร้องกระสับกระส่ายและวิ่งไปมาไม่หยุด

ไฟบนรถม้ากระจายไปรอบ ๆ และมีแนวโน้มที่จะกลืนกินรถม้าไปทั้งหมด

นี่มันเกิดอะไรขึ้น

รถม้าเป็นยานพาหนะเพียงชนิดเดียวที่เซียวเฉวียนใช้ได้ในปัจจุบัน

"ภาพชุนเซี่ยว ออกมา!" เซียวเฉวียนสั่ง

ภาพชุนเซี่ยว ออกมาจากแขนเสื้อของเซียวเฉวียนทันที ลอยอยู่ในอากาศอย่างสง่างามเพื่อเตรียมพร้อม

"ไปดับไฟซะ" เซียวเฉวียนหันไปรอบๆ และมองไปที่รถและจากนั้นก็พูดกับโย่วควน "โย่วควนไปช่วยม้าก่อน"

ไม่สามารถปล่อยให้ไฟไปถึงม้าได้

หลังจากที่เซียวเฉวียนสั่งให้แต่ละคนวาดภาพหนึ่งภาพ พวกเขาก็แบ่งงานและให้ความร่วมมือทันที

โย่วควนช่วยม้าได้อย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ง่ายเลยที่ภาพชุนเซี่ยวจะช่วยรถม้า