บทที่ 1104 การเข้ามาทีละก้าว

หากจะกล่าวว่านักฆ่าสองคนที่ชนกับบาเรียก่อนหน้านี้โชคร้าย นักฆ่าคนนี้ก็โชคร้ายยิ่งกว่า

เมื่อนักฆ่าคนนี้ล้มลง เขาก็บังเอิญกระแทกก้อนหิน ก้อนหินก็แทงเข้าที่ดวงตาของเขา...

“โอ้!”

นักฆ่ากรีดร้อง

เมื่อเพื่อนร่วมทีมเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็เข้ามาพยุงเขาและถามว่า “เป็นอะไรไป?”

เมื่อพวกเขาเห็นว่ามือของนักฆ่าคนนี้ที่ปิดตาของเขาเต็มไปด้วยเลือด เหล่านักฆ่าที่นักฆ่าที่โหดเหี้ยมเหล่านี้ก็ตกใจ พวกเขาทุกคนมีสีหน้าซีดเซียว

สำหรับนักฆ่าแล้ว การบาดเจ็บที่ดวงตาก็เหมือนกับการทำลายอนาคตของเขาไปเกือบหมดแล้ว

โดยเฉพาะนายท่านของพวกเขาคือ จางเคอ

จางเคอมีข้อกำหนดที่เข้มงวดมากสำหรับสภาพร่างกายของนักฆ่า เขาไม่ยอมให้นักฆ่ามีแม้แต่ข้อบกพร่องเล็กน้อยที่อาจส่งผลต่อภารกิจ

และยิ่งไปกว่านั้น นักฆ่าคนนี้ได้รับบาดเจ็บที่ดวงตา การสูญเสียดวงตาหนึ่งดวง ทำให้สายตาของนักฆ่านั้นแย่กว่าตอนที่เขามีดวงตาสองดวง

“เซียวเฉวียน!” นักฆ่าคนนี้กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด

การทำลายอนาคตของผู้อื่นก็เหมือนกับการฆ่าพ่อแม่ นี่เป็นความแค้นที่ไม่อาจให้อภัยได้!

“โอ้!” นักฆ่าคำราม “เซียวเฉวียน ข้าจะสู้กับท่าน!”

แทนที่จะถูก จางเคอเหยียดหยามและมีชีวิตอยู่อย่างน่าสังเวช นักฆ่ายังอยากจะทุ่มสุดตัวเพื่อฆ่าเซียวเฉวียน นักฆ่าก็ตายแล้วก็ยังอยากลากเซียวเฉวียนลงหลุมศพด้วย!

เมื่อพูดจบ นักฆ่าก็ทนกับความเจ็บปวดและใช้กำลังทั้งหมดของเขาฟันไปที่บาเรียทีละดาบ เขาไม่สนใจว่าข้อมือของเขาจะเจ็บปวด

ในเวลานี้ นักฆ่ามีเพียงความคิดเดียวที่จะฆ่าเซียวเฉวียนหากเขาสามารถฆ่าเซียวเฉวียนได้ นักฆ่าก็จะยอมเสียสละชีวิตตัวเอง!

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมของพวกเขาคลั่งไคล้ในการฟันบาเรีย เหล่านักฆ่าคนอื่น ๆ ก็เข้ามาช่วยนักฆ่าคนนี้

สิบนักฆ่าใช้ทักษะทั้งหมดของพวกเขาฟันกำแพงอย่างโหดเหี้ยม

“ปัง!”

“ปัง!”

เสียงการชนกันของบาเรียและดาบไม่หยุดหย่อน

เหล่านักฆ่ายิ่งฟันแรงขึ้นเรื่อย ๆ

แปลกที่ภายใต้การโจมตีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของพวกเขา บาเรียก็ปรากฏช่องโหว่

เมื่อเห็นช่องโหว่นี้ปรากฏขึ้นเซียวเฉวียน สั่งว่า “โย่วควนยิงหัวพวกเขาจากช่องโหว่นี้สิ”

ร่างกายของนักฆ่ามีเกราะป้องกัน ดังนั้นให้ยิงหัวพวกเขา

คราวนี้ดูพวกเขาจะหลบอย่างไร!

ดวงตาของเซียวเฉวียนฉายแววโหดร้าย

ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บ เซียวเฉวียนคนเดียวก็สามารถทำให้คนเหล่านี้ล้มลงได้!

เสียงของเซียวเฉวียนเพิ่งตก เสียงปืนก็ดังขึ้น โย่วควนยิงตรงเข้าที่หน้าผากนักฆ่าคนหนึ่ง

“โอ้ว!”

นักฆ่าคนนั้นเลือดพุ่งออกมาจากหน้าผาก เลือดเปื้อนใบหน้าของนักฆ่า และก็พุ่งกระฉูดไปบนใบหน้าของนักฆ่าที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย

นักฆ่าคนนั้นกระตุกตัวอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างแรง เขายังไม่ทันสิ้นใจก็เอ่ยกับเพื่อนของเขาว่า “ช่วย ข้า ล้าง แค้น ด้วย”

ยังไม่ทันจะพูดคำว่า “แค้น” นักฆ่าก็ตายแล้ว

นักฆ่าคนอื่น ๆ หันศีรษะและมองดูพวกเซียวเฉวียน ด้วยความโกรธ พวกเขาถอดชุดเกราะออกจากนักฆ่าที่ตาย จากนั้นพวกเขาก็ถือชุดเกราะไว้ข้างหน้าพวกเขาและโจมตีเซียวเฉวียนทั้งสามคน

เหล่านักฆ่าเหล่านี้ก็ฉลาดเช่นกัน พวกเขาได้เรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งที่ผ่านมา พวกเขาไม่โจมตีพร้อมกันอีกต่อไป แต่ผลัดกันโจมตีช่องโหว่นั้นด้วยอาวุธของพวกเขา

บางคนในกลุ่มนักฆ่าจุดไฟและเตรียมที่จะโยนไฟเข้าไปในบาเรีย

เซียวเฉวียนเห็นจุดประสงค์ของพวกเขาในทันที เขาจึงถอนหายใจเย็น ๆ และพูดว่า “โย่วควน เล็งไปที่พวกเขา ยิงไปที่ใดก็ได้”

แม้แต่จะฆ่าพวกเขาไม่ได้ แต่การทำให้พวกเขาบาดเจ็บก็เป็นสิ่งที่ดี เพราะอย่างน้อยก็ช่วยลดความกล้าที่จะโจมตีได้

จริงๆ แล้วเซียวเฉวียนก็ทำได้ดีเช่นกัน เมื่อเซียวเฉวียนพูดจบโย่วควนก็ยิงเสียงดังอีกครั้ง ยิงใส่ขาของนักฆ่าคนหนึ่ง

มือสังหารที่ถูกยิง ขาพลันอ่อนแรง มือที่ถือคบเพลิงก็หลุดมือ ล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงดัง “อึก!”

เจ็บ!