บทที่ 1106 ทั้งโลกจะหัวเราะเยาะ

เมื่อราชินีหมดสติไป กษัตริย์ก็รู้สึกเหนื่อยล้าและวิตกกังวลเช่นกัน

กษัตริย์ดูแก่ลงอย่างกะทันหัน และดูไม่มีเรี่ยวแรง

เพื่อที่จะรู้ว่าราชินีจะตื่นเมื่อไหร่ กษัตริย์จึงเฝ้าอยู่ที่พระราชวังของราชินีทันทีที่ตื่น

เมื่อได้ยินว่าราชินีตื่นแล้ว กษัตริย์ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

แต่สิ่งแรกที่ราชินีทำเมื่อตื่นคือหาหมิงเจ๋อ ซึ่งทำให้กษัตริย์รู้สึกลำบาก กษัตริย์ยังไม่ได้ส่งคนไปรับหมิงเจ๋อกลับมา

กษัตริย์ได้สอบถามสายลับที่รายงานผลทันทีว่าองค์ชายหมิงเจ๋อพูดอะไรบ้าง

สายลับเล่าให้กษัตริย์ฟังว่าหมิงเจ๋อเชื่อว่า เซียวเฉวียนคือคนที่หลอกเขาไปขังไว้ในคุกน้ำแข็ง

เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของสายลับ กษัตริย์รู้สึกซับซ้อนมาก กษัตริย์เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว จากนั้นสั่งให้สายลับห้ามเปิดเผยเรื่องนี้ และให้เงินสายลับจำนวนหนึ่งเพื่อให้สายลับเงียบและออกจากวังไปอยู่ตามชนบท

ตอนนี้ที่ราชินีรีบหาองค์ชายหมิงเจ๋อ กษัตริย์ไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องนี้กับราชินีอย่างไร

นอกจากนี้ ยังมีผู้คนมากมายอยู่ที่นี่ เรื่องนี้มีความสำคัญมาก เกี่ยวกับหน้าตาของราชวงศ์ เกี่ยวกับรากฐานของประเทศซินเจียง เรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี

ในตอนนี้ กษัตริย์ทำได้เพียงปลอบโยนราชินีก่อน เมื่ออารมณ์ของราชินีสงบลงแล้ว กษัตริย์จะปรึกษาเรื่องนี้กับนางอย่างรอบคอบ

กษัตริย์เดินไปที่เตียง เขาจับมือราชินีไว้และเปลี่ยนหัวข้ออย่างห่วงใยว่า “เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม”

ราชินีสัมผัสอย่างละเอียดแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร ให้คนเหล่านั้นออกไปก่อน”

เมื่อได้ยินคำพูดของกษัตริย์ ราชินีก็เข้าใจแล้วว่ากษัตริย์ต้องการเก็บเรื่องหมิงเจ๋อไว้เป็นความลับ

เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้ว ราชินีก็รู้สึกว่าการพูดถึงหมิงเจ๋อต่อหน้าผู้คนจำนวนมากในตอนนี้ไม่เหมาะสม

ดังนั้น ราชินีจึงทำตามคำแนะนำของกษัตริย์และไล่ทุกคนออกไป

เมื่อได้ยินคำพูดของราชินี ทุกคนก็ตระหนักดีและแสดงความเคารพ จากนั้นพวกเขาก็พากันออกไป

คนเหล่านี้ไม่รวมสามและห้าพระโอรส

สามและห้าพระโอรสเป็นคนมีการศึกษามาโดยตลอด เมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของตนป่วย พวกเขาย่อมต้องแสดงความห่วงใยและตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขา

กษัตริย์และราชินีมักจะแข็งแกร่ง ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก็คงไม่ทำให้พวกเขาป่วยหนัก

สามและห้าพระโอรสอยากรู้ว่ากษัตริย์และราชินีเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเห็นท่าทีไม่อยากจากไปของทั้งสองคน กษัตริย์จึงพูดเบา ๆ ว่า “พวกเจ้าก็ออกไปด้วยเถอะ ข้ากับแม่ของพวกเจ้าไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”

เมื่อกษัตริย์พูดอีกครั้ง ทั้งสององค์ชายก็ไม่กล้าขัดคำพูดของกษัตริย์ พวกเขามองกษัตริย์และราชินีแล้วโค้งคำนับ “อย่างนั้นพ่ะย่ะค่ะ ข้าขอลา”

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกจากพระราชวังสามก้าว

พวกเขาอยากถามให้ชัดเจนจริง ๆ แต่เห็นกษัตริย์ทำหน้าเรียบเฉย พวกเขาก็อดกลั้นไว้ในที่สุด

เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนแอบฟังอยู่นอกประตู กษัตริย์มองดูทั้งสององค์ชายปิดประตูแล้วเอ่ยปากถอนหายใจ

เสียงถอนหายใจนี้ทำให้ราชินีรู้สึกไม่สบายใจ นางถามอย่างเร่งรีบว่า “บอกข้าทีว่าองค์ชายหมิงเจ๋อเป็นอย่างไรบ้าง”

“องค์ชายหมิงเจ๋อเป็นโอรสของราชินี และเป็นเนื้อและเลือดของราชินี เมื่อได้ยินว่าหมิงเจ๋อประสบกับความทุกข์ยากเช่นนี้ ราชินีก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้

“หมิงเจ๋อยังอยู่ในคุกน้ำแข็ง ได้ยินว่าเขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากมาย ร่างกายข้าก็ไม่แข็งแรงนัก จึงยังไม่ได้จัดคนไปรับเขากลับมา” กษัตริย์พูดพร้อมกับถอนหายใจ

กษัตริย์เป็นทั้งกษัตริย์และพ่อ

ตั้งแต่ได้รับข่าวคราวของหมิงเจ๋อ กษัตริย์ก็รู้สึกหมดแรง

เขาไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าหมิงเจ๋อที่ฉลาด และรู้ผิดชอบชั่วดีมาตั้งแต่เด็ก เกิดมาได้อย่างไรถึงได้มาถึงจุดนี้

หมิงเจ๋อคือผู้สืบทอดในอนาคตของซินเจียง เป็นโอรสแห่งสวรรค์

อนาคตของซินเจียง ขึ้นอยู่กับหมิงเจ๋อ แต่หมิงเจ๋อกลับหลงเชื่อคำพูดของนักปราชญ์ นักปราชญ์บอกว่าเซียวเฉวียนเป็นผู้ทำลายซินเจียง หมิงเจ๋อก็เชื่อสนิทใจ

ช่างไร้สาระเสียจริง!

หมิงเจ๋ออ่านหนังสือของนักปราชญ์มาตั้งแต่เด็กแท้ ๆ แต่กลับหลงเชื่อคำพูดของนักปราชญ์ที่ไม่รู้จักที่มาที่ไปเพียงไม่กี่ประโยค

องค์ชายแห่งซินเจียงเกาะติดเซียวเฉวียนไม่ปล่อย

ช่างไร้ระเบียบเสียจริง!

น่าเสียดายที่หมิงเจ๋อไม่ฟังคำเตือน หากเขาฟังคำเตือนแม้แต่ครึ่งประโยค เขาก็จะไม่พัฒนามาถึงจุดนี้

กษัตริย์รู้สึกทั้งเสียใจและโกรธ