บทที่ 1117 พบมันเทศแล้ว

เด็กรับใช้พยักหน้าอย่างไม่เข้าใจ: "ขอรับ"

ตามความเคยชิน เซียวเฉวียนหยิบกระดาษที่มีภาพเถามันเทศและใบออกมาแล้วส่งให้เด็กรับใช้: "เจ้าเคยเห็นสิ่งนี้หรือไม่?"

เด็กรับใช้ขยับศีรษะไปข้างหน้า แล้วหยิบ มองใกล้ๆ นี่ไม่ใช่เถาที่เขาและหูเฟยได้รับจากกลุ่มคาราวานเมื่อไม่นานมานี้หรอกหรือ?

กลุ่มคาราวานเรียกสิ่งนี้ว่าเถามันเทศ

“ข้าเคยเห็นมาก่อน” เด็กรับใช้พูดอย่างจริงใจ

เถามันเทศนี้จริงๆ แล้วมาจากตอนที่กลุ่มคาราวานผ่านเมืองชิงซาน หูเฟยเห็นมัน และถามกลุ่มคาราวานอย่างสงสัยว่าเถานี้ใช้ทำอะไร

หลังจากคำอธิบายของกลุ่มคาราวาน หูเฟยรู้สึกว่าสิ่งนี้มีประโยชน์มาก ดังนั้นเขาจึงบอกเป็นนัยกับกลุ่มคาราวานอย่างคลุมเคลือให้ทิ้งบางส่วนไว้ให้หูเฟย

กลุ่มคาราวานเดินทางมาหลายปีแล้วและมีความเข้าใจวิถีชีวิตของโลกบ้างเล็กน้อย ในเมื่อหูเฟยหัวหน้าศาลมีความต้องการเช่นนี้ และกลุ่มคาราวานต้องผ่านอาณาเขตของเขา จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ให้มัน

กลุ่มคาราวานมอบเถามันเทศให้หูเฟยหนึ่งในสามที่พวกเขาขนมา

หลังจากที่หูเฟยได้รับเถามันเทศเหล่านี้ เขาก็นำพวกมันไปที่หมู่บ้านของเขาอย่างมีความสุข และสั่งให้คนในหมู่บ้านปลูกมันในวันนั้น

ในสมัยโบราณพวกขุนนางจะมีที่ดินเป็นของตนเอง ซึ่งพวกเขาจะเช่าให้ราษฎรทั่วไปทำการเพาะปลูก หรือเหล่าขุนนางจะจ้างคนให้ทำการเพาะปลูกด้วยตนเอง

ทุ่งนาของหูเฟยคือจ้างคนช่วยทำการเพาะปลูก

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หูเฟยจึงนำเถาวัลย์สองรากกลับบ้าน ปลูกไว้ในกระถางขนาดใหญ่สองใบ และปลูกไว้ในสวนของหูเฟย

เถาวัลย์เหล่านี้ปลูกมาระยะหนึ่งแล้ว และด้วยการดูแลเอาใจใส่ของผู้คน เถาวัลย์ทั้งสองก็เติบโตได้ดีมาก และเถาวัลย์เริ่มแผ่ขยายออกไปเป็นแนวยาว

หลังจากฟังคำพูดและเสียงในใจของเด็กรับใช้แล้ว เซียวเฉวียนก็มีความสุขมากในใจ และในที่สุดก็พบเถามันเทศแล้ว!

“เจ้าเคยเห็นมันที่ไหน? เจ้าช่วยพาข้าไปดูหน่อยได้หรือไม่?” เซียวเฉวียนพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย “เจ้าอย่าได้เข้าใจข้าผิด ข้าแค่อยากเห็นว่าต้นจริงของมันมีลักษณะอย่างไร ไม่มีความหมายอื่นใด แค่ดูเสร็จข้าก็จะไป”

ทำไมจะไม่มีความหมายอื่นล่ะ?

ไม่ช้าก็เร็ว เซียวเฉวียนจะยกมันไปทั้งกระถางเลย!

เซียวเฉวียนคิดในใจว่า ภาพรุ่งอรุณแห่งฤดูใบไม้ผลิเก่งที่จะทำเรื่องเช่นนี้ที่สุด

“นี่……” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “ถ้าคุณชายอยากเห็นมัน คุณชายค่อยมาขอนายท่านทีหลังเถิด”

คำขอของเซียวเฉวียนนั้นไม่ได้มากเกินไป แต่เด็กหนุ่มไม่กล้าที่จะทำตามอำเภอใจ

เด็กรับใช้จำได้ทันทีว่า หลังจากที่เซียวเฉวียนออกจากบ้านเมื่อวานนี้ หูเฟยบอกเด็กรับใช้ว่าถ้าเซียวเฉวียนถามเด็กรับใช้เกี่ยวกับเถามันเทศ เด็กรับใช้จะต้องตอบอย่างแน่นอนว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน ห้ามบอกเซียวเฉวียนว่าเถามันเทศอยู่ที่ไหน

คำพูดของหูเฟย เด็กรับใช้จำได้ขึ้นใจ

เมื่อครู่นี้เด็กรับใช้บอกเซียวเฉวียนว่าเขาเคยเห็นเถามันเทศ เขาลืมมันไปชั่วขณะและเผลอหลุดคำพูดไป

หากชายหนุ่มพาเซียวเฉวียนไปดูเถามันเทศ หูเฟยจะต้องทุบตีเด็กรับใช้จนตายอย่างแน่นอน

ความหมายของชายหนุ่มนั้นชัดเจน เขาได้พูดสิ่งที่ไม่ควรพูดไปแล้ว เขาไม่สามารถทำผิดแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก เซียวเฉวียนควรหยุดทำสิ่งที่ยากสำหรับเขา

เซียวเฉวียนยิ้มอย่างเข้าใจ: "ได้ ข้าจะกลับไปก่อนแล้วค่อยมาทีหลัง"

หลังจากนั้น เซียวเฉวียนก็หันหลังกลับและจากไป

เมื่อเห็นว่าในที่สุดเซียวเฉวียนก็เต็มใจที่จะจากไป เด็กรับใช้จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก จากนั้นปิดประตูอย่างเรียบร้อย เพราะกลัวว่าเซียวเฉวียนจะกลับมา

ที่นี่เซียวเฉวียนได้ยินเสียงประตูบ้านหูปิดด้วยเสียงเอี๊ยด ก็มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซียวเฉวียนจากนั้นเซียวเฉวียนก็กระพริบตาและปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านของตระกูลหู

เมื่อยืนที่สูง ก็สามารถมองเห็นได้ไกล และสามารถมองเห็นโครงสร้างทั้งหมดในบ้านของตระกูลหูได้อย่างรวดเร็ว

เซียวเฉวียนยืนอยู่บนหลังคา หลังจากกวาดมองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างเฉียบแหลม สายตาของเขาก็มองไปที่สวนของตระกูลหู

ที่มุมหนึ่งของสวน มีกระถางดอกไม้ขนาดใหญ่สองกระถางที่ปลูกเถามันเทศที่เซียวเฉวียนโหยหา!

ฮ่าฮ่าฮ่า!

ในที่สุดก็เจอมันแล้ว!

เถามันเทศสองกระถางเติบโตเป็นสีเขียวมรกต และเถาวัลย์ก็แผ่ออกพันกันกับต้นไผ่ที่อยู่ด้านข้าง ดูสะดุดตามาก

หากเขาต้องการขนเถามันเทศพร้อมกระถางและเถาวัลย์ออกไป เซียวเฉวียนจะต้องเอาเถาวัลย์ที่พันรอบไม้ไผ่ออก

เมื่อเซียวเฉวียนเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ ร่างของเขาก็กระพริบ และร่อนลงไปข้างกระถางดอกไม้ใบใหญ่ และพันรอบเถามันเทศอย่างรวดเร็ว