บทที่ 1118 กลยุทธ์จูงแพะติดมือ

ในเวลานี้หูเฟยยกเปลือกตาขึ้นและมองเซียวเฉวียนอย่างสงสัย: "เซียวเฉวียนทำไมเจ้าถึงมาที่นี่เช้าเช่นนี้?"

เซียวเฉวียนเงยหน้าขึ้นมองดูดวงอาทิตย์ที่สดใสบนท้องฟ้า บ่งบอกว่านี่มันเวลาไหนแล้วกับหูเฟย เช้าอะไรกัน?

อีกทั้งดูสภาพของหูเฟย เขาออกมาโดยสวมชุดนอนสมัยก่อน อีกทั้งสายชุดนอนของเขาก็ยังไม่ได้รัดไว้

จุ๊จุ๊ หูเฟยผู้นี้เป็นคนคลาดเคลื่อนกับเวลาหรือ? ยังเช้ารึ?

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ความหมายในดวงตาของเขาทำให้หูเฟยรู้สึกเขินอาย เพื่อปกปิดความเขินอายบนใบหน้าของเขา หูเฟยไอแห้งๆ และพูดว่า "เมื่อคืนข้าเผลอดื่มมากเกินไป จึงตื่นสายไป“

อืม เป็นคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบ

และบนตัวของหูเฟยก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์

เซียวเฉวียนยิ้มเบาๆ เพื่อแสดงความเข้าใจ

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจผู้อื่นมาก หูเฟยก็จ้องมองเด็กรับใช้ที่อยู่ข้างๆ เขา: "เจ้าบอกว่าคุณชายเซียวขโมยกระถางดอกไม้ทั้งสองใบนี้ เจ้าเห็นชัดเจนหรือไม่?"

เด็กรับใช้ส่ายหัว

แล้วเหตุใดเด็กรับใช้ถึงบอกว่าเซียวเฉวียนขโมยมันไป?

นอกจากนี้เซียวเฉวียนยังยืนอยู่ที่นี่โดยไม่มีอะไรอยู่ในมือ เป็นไปได้อย่างไรที่เซียวเฉวียนขโมยกระถางดอกไม้ไป?

เหตุผลหลักก็คือเซียวเฉวียนไม่มีอะไรอยู่ในมือ และกระถางดอกไม้ขนาดใหญ่สองใบก็ใหญ่มากจนเซียวเฉวียนไม่สามารถซ่อนมันได้

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงหลุดพ้นจากข้อสงสัยว่าขโมยกระถางดอกไม้ได้อย่างง่ายดาย

หูเฟยอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเด็กรับใช้อีกครั้ง ส่งสัญญาณให้เด็กอย่าได้พูดเรื่องไร้สาระ

หลังจากได้รับคำเตือนจากหูเฟย เด็กรับใช้ก็ก้มหน้าลงอย่างกระสับกระส่าย ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“เป็นเพราะเหล่าคนรับใช้โง่เขลา จึงรบกวนคุณชายเซียวแล้ว”

ในเวลานี้ หูเฟยก็เพิกเฉยต่อคำถามโดยอัตโนมัติ เขาไม่ได้สอบสวนว่าทำไมเซียวเฉวียนถึงอยู่ที่นี่ แต่พูดอย่างสุภาพว่า: “คุณชายเซียว ไปที่ห้องโถงด้านหน้าก่อน ประเดี๋ยวข้าจะตามไปทีหลัง”

หลังจากนั้น หูเฟยก็สั่งการ: “ถอยไปให้หมด ถอยให้หมด”

.........

ห้องโถงด้านหน้าของตระกูลหู

เซียวเฉวียนยิ้มอยู่ในใจ

หูเฟยคนนี้ เกรงว่าคงนอนจนเลอะเลือนแล้ว วันนี้ถึงหลอกได้ง่ายมาก

เซียวเฉวียนใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ และสายตาของเขาก็มองไปที่ชั้นวางของหูเฟยโดยไม่ได้ตั้งใจ

หากโบราณวัตถุเหล่านี้ถูกแลกเปลี่ยนเป็นเงิน เซียวเฉวียนคงจะต้องพยายามอย่างน้อยสิบปี

ไม่สู้...

ใช้ประโยชน์จากคนรับใช้ไปเตรียมชาให้เซียวเฉวียน นอกจากเซียวเฉวียนแล้วไม่มีใครอยู่ที่ห้องโถงด้านหน้า เซียวเฉวียนก็แค่ทำตามที่เขาพูด เขากระซิบ: "ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิ ออกมา"

ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิเปิดม้วนภาพออกด้วยความเร็ว แล้วเก็บโบราณวัตถุทั้งหมดใส่กระเป๋าอย่างลับๆ

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิก็บินกลับเข้าไปในแขนเสื้อของเซียวเฉวียน

ในเวลานี้ พนักงานเสิร์ฟก็นำชามา และหูเฟยก็แต่งตัวและมาที่ห้องโถงด้านหน้าด้วย

ทันทีที่เขาเห็นหูเฟยขึ้นมา เซียวเฉวียนก็ยืนขึ้นโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้และถามว่า: "ใต้เท้าหู เมื่อวานนี้ตัวข้าเห็นโบราณวัตถุมากมายที่นี่ ไฉนตอนนี้ไม่มีแล้ว?"

หลังจากนั้น เซียวเฉวียนก็แสดงท่าทีอยากจะพูดแต่มีความลังเล: "หรือว่าใต้เท้าหู..."

เป็นไปได้ไหมที่หูเฟยกังวลว่าเซียวเฉวียนจะต้องตากับสมบัติเหล่านี้ของหูเฟย เซียวเฉวียนจึงเอ่ยปากขอกับหูเฟย

ถ้าเซียวเฉวียนขอมันจากหูเฟย หูเฟยจะเต็มใจให้เขาหรือ?

จะให้หนึ่งหรือสอง?