บทที่ 1179 ทำใจไม่ได้

เซียวเฉวียนออกจากวัง ก็กลับไปที่จวนเซียว

หลังจากกลับมาที่จวนเซียวแล้ว เซียวเฉวียนก็ไม่มีอะไรทำ

เซียวเฉวียนได้จัดเตรียมเรื่องทั้งหมดที่ต้องจัดการไว้แล้ว และด้วยความช่วยเหลือจากหญิงชราและเซียวจิ่ว ทำให้เซียวเฉวียนไม่มีอะไรต้องกังวล

แม้ว่าการเตรียมการจะเสร็จสิ้นแล้ว แต่พรุ่งนี้ก็เป็นวันสำคัญอย่างยิ่ง และเซียวเฉวียนไม่แน่ใจว่าจะเกิดเหตุอะไรขึ้นได้บ้าง

ดังนั้น หลังจากที่เซียวเฉวียนกลับไปที่จวนเซียว เขาก็เริ่มสะสมพลังความเข้มแข็งและรอวันพรุ่งนี้

ก่อนที่จะสะสมพลัง เซียวเฉวียนท่องบทกวีจีนในใจ เผื่อไว้เผื่อฉุกเฉิน

เวลาผ่านไปตามร่องนิ้วเช่นนี้

และวิญญาณห้าหมื่นดวงของกองทัพตระกูลเซียวดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง

ท้องฟ้าก็หนักอึ้งจนน่ากลัว ฝนก็ตกหนักกว่าเดิมและยาวนานทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น ยามเช้า เซียวเฉวียนพาผู้คนในจวนเซียวไปที่หอสักการะฟ้า

รวมถึงชิงหลง, เว่ยเป้ยและคนอื่นๆ

ผู้คนส่วนใหญ่ในจวนเซียวเป็นคนที่มีความสามารถและเป็นคนแปลกหน้า พวกเขาไม่จำเป็นต้องเดินอีกต่อไปเมื่อเดินทาง พวกเขาสามารถหายไปอย่างไร้ร่องรอย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากยังเช้าอยู่ ไม่มีผู้คนอยู่บนถนน พวกเขาจึงสามารถใช้ทักษะการเหินเหล่านี้อย่างไร้หลักการ ซึ่งเทียบได้กับเครื่องบินจีนสมัยใหม่

ถึงจะเป็นเช่นนี้เมื่อเห็นฝนตกลงมาบนถนนด้านนอกก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ สิ่งนี้ทำให้คนธรรมดามีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?

ในเวลานี้ พวกเขาเห็นเด็กถือชามอยู่ในมือและเคาะประตูขออาหาร อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเปิดประตูและชามของเด็กก็ว่างเปล่า

หากทุกคนไม่ยากจน ไม่ลำบากตัวเองมากเกินไป ตราบใดที่พวกเขามีอาหารเหลือเพียงเล็กน้อย พวกเขาก็ไม่ควรจะไม่สนใจเด็กเยี่ยงนี้

ฝนตกหนักมาก ผู้คนในเมืองหลวงก็เดินไม่ได้มานานแล้ว จึงต้องอยู่บ้านและกินเมล็ดพืชเองสินะ

การมีชีวิตอยู่ในสมัยโบราณโดยผลิตผลต่ำเช่นนี้ คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานก็คือราษฎร

สิ่งนี้ทำให้สี่คนที่มาจากประเทศจีนซึ่งไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า รู้สึกเจ็บปวดใจและเศร้าเล็กน้อย

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เซียวเฉวียนจะยืนกรานที่จะเดินทางไปยังซินเจียงเพื่อค้นหาเถามันเทศ โดยไม่คำนึงถึงความยากลำบากหรือระยะทาวหลายพันไมล์

ในอดีต ส่วนใหญ่มู่จิ่นอาศัยอยู่บนภูเขาหมิงเซียน และเขาไม่รู้ถึงความทุกข์ยากของผู้คน

ทุกวันนี้ มันเป็นเช่นนี้ในเมืองหลวงของต้าเว่ย ที่ใต้พระบาทของฮ่องเต้ยังเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงที่อื่นเลย

เซียวเฉวียนสั่ง: "เหมิงเอ้า เจ้าเอาอาหารไปให้ฃเขาหน่อย"

"ขอรับ นายท่าน" เหมิงเอ้ารับคำสั่งแล้วจากไป เขาวางซาลาเปาไส้เนื้อขนาดใหญ่สองชิ้นลงในชามของเด็กได้อย่างง่ายดาย

หลังจากนั้น จู่ๆ เหมิงเอ้าก็หายตัวไป

เมื่อมองดูซาลาเปา เด็กก็ดูมีความสุข เขากำลังจะกล่าวขอบคุณเหมิงเอ้า แต่โดยไม่คาดคิด เขาเพียงแค่ยกเปลือกตาขึ้น ร่างของเหมิงเอ้าก็หายไปแล้ว

หลังจากตกตะลึงไปสองวินาที เด็กน้อยก็ตะโกนขึ้นไปบนฟ้าอย่างมีความสุข: "ขอบคุณพี่ชาย! ขอบคุณพี่ชาย!"

ในที่สุดก็มีอาหารแล้ว!

เด็กนั่งยองๆ อยู่ใต้ชายคา คว้าซาลาเปาแล้วรีบกัดกินอย่างรวดเร็ว

กินไปกินมา เขากินไปเพียงครึ่งเดียวแล้วจึงหยุดและเอาซาลาเปาที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งวางกลับไปยังชาม

จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงเพื่อปกป้องซาลาเปาในชาม แล้วรีบวิ่งฝ่าสายฝน

ฉากนี้ทำให้ชาวจีนทั้งสี่รู้สึกขมขื่นในใจจริงๆ

วัยเด็กของพวกเขา เมื่อเทียบกับเด็กคนนี้ มีความสุขมากมายเหลือเกิน

......

......

หอสักการะฟ้า

ทันทีที่เซียวเฉวียนและคนอื่นๆ มาถึงหอสักการะฟ้า พวกเขาเห็นจางจิ่นรออยู่ไม่ไกล

เพื่อไม่ให้พบกับจางจิ่นแบบเห็นหน้า เซียวเฉวียนจึงนำทุกคนเข้าไปในหอสักการะฟ้าจากอีกด้านหนึ่ง

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ฮ่องเต้และคนอื่นๆ ยังมาไม่ถึง

พิธีบังสุกุลยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการ