บทที่ 118 กฎเกณฑ์การแลกเปลี่ยน

ทันทีที่ฉินเฟิงร่างอ่อนแอลืมตาขึ้น คนรับใช้ที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็เริ่มวุ่นทำงาน เสิร์ฟน้ำบ้าง เสิร์ฟยาบำรุงกำลังบ้าง และฉินซูโหรวก็รีบพยุงคุณย่าเข้าไปดูเขาอย่างใจร้อน

ฉินหนานสั่งให้คนรับใช้นำซุปเมล็ดบัวของโปรดของฉินเฟิงเข้ามา

ฉินเป่ยเปิดหน้าต่างในบ้านเพื่อให้พี่ชายได้หายใจโล่งๆ

ตระกูลฉินร่วมใจเป็นหนึ่งเดียวกันมาก ทั้งครอบครัวทั้งเคารพและรักกันมาก

ทันทีที่ฉินเฟิงฟื้นสติมา เซียวเฉวียนก็ถูกเพิกเฉยอีกครั้ง เหมือนกับว่าเขาเป็นแค่คนว่างๆ คนหนึ่ง แม้แต่ฉินซูโหรวก็ลืมที่จะมากล่าวโทษและสนใจแต่สภาพร่างกายของฉินเฟิง

”ดาบ ดาบของฉันอยู่ไหน!”

สิ่งแรกที่ฉินเฟิงพูดเมื่อเขาฟื้นขึ้นมาคือการคลำหาดาบ

"นี่ อยู่นี่" ฉินหนานวางดาบฉุนจวีนที่เช็ดสะอาดแล้วไว้ในมือของเขา ฉินเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูแล้วมันเป็นแค่ความฝัน เขาคิดว่าเซียวเฉวียนได้มาเอาดาบไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาหวงแหนดาบเล่มนี้มาก ท่านยายฉินก็ขมวดคิ้วและพูดเบาๆ ว่า "เฟิงเอ๋อ หลานควรพักผ่อนให้ดีก่อน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของหลาน"

"คุณย่า หลานไปที่อ้านย้วน......" ฉินเฟิงรู้สึกละอายใจ เขาทำงานไม่เสร็จ และนายทหารทั้งหมดก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น

"ไม่ต้องพูดแล้ว ย่าเข้าใจแล้วว่าหลานทำดีแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลานจะจัดการได้" ท่านยายฉินเมตตามาก นี่คือแผนของจักรพรรดิ ฟ้าดินเมืองหลวงจะเปลี่ยนไป ไม่ใช่กำลังเฉพาะฉินเฟิงคนเดียวจะหักห้ามได้?

"ไม่ใช่ คือหลาน......"

"พักรักษาตัวให้ดี อย่าคิดมาก ภายในใจของย่า ไม่มีใครดีไปกว่าหลาน" ฉินเฟิงกำลังจะพูดอะไรอีก แต่ท่านยายฉินห้ามเขาไว้

ท่านยายฉินยิ่งไม่ตำหนิเขา ฉินเฟิงยิ่งละอายใจมาก เขากำดาบฉุนจวีนแน่นราวกับว่าบนหน้าอกของเขามีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่

เขาอยู่ในสภาพที่แย่มาก ฉินซูโหรวขมวดคิ้วที่งดงามของเธอ หันศีรษะก็เห็นเซียวเฉวียนเดินเข้ามา

เธอยืนขึ้นทันทีและดึงเซียวเฉวียนออกไป

มือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มของเธอเหมือนผ้าไหมราคาแพง ทำให้หัวใจของเซียวเฉวียนกระพือปีกและถูกฉินซูโหรวดึงไปเหมือนถูกสะกดจิต

เมื่อทั้งสองเดินออกจากลานบ้านของฉินเฟิง ฉินซูโหรวถึงปล่อยมือของเขา ตอนนี้ ใบหน้าของเธอแดงมากแล้วเห็นได้ชัดว่าเธอร้อนไปทั้งตัว แต่น้ำเสียงของเธอยังโอหังมาก

”เซียวเฉวียน ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ห้ามคุณเข้าไปในลานบ้านของพี่ใหญ่”

”เร้อ?” เซียวเฉวียนยิ้มจางๆ “ในเมื่อฉินเฟิงตื่นแล้ว ฉันก็ต้องให้เขาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉันเป็นธรรมดา”

"ตอนนี้เขาอาการยังไม่ดี! คุณตาบอดหรือไง?" เมื่อพูดถึงเรื่องของคนในครอบครัว ฉินซูโหรวก็หมดสิ้นความเป็นกุลชาติของตระกูลบ้านใหญ่

แต่ก่อน ถึงเธอจะถูกเซียวเฉวียนยั่วยุจนโมโหอย่างไร เธอก็ยังดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง

”ขอถามคำถามเดียวฉันก็ไป เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว จะมาถ่วงเวลาทำไม?” เซียวเฉวียนไม่รีบไม่ร้อน ฉินซูโหรวหน้าแดงและกระทืบเท้า “ยังไงก็ตาม ห้ามคุณไปรบกวนพี่ใหญ่! คุณต้องอยู่ห่างจากลานบ้านเขาสิบเมตร!”

เซียวเฉวียนไม่ชอบน้ำเสียงที่มาสั่งเขาเช่นนี้ เขามองทะลุฉินซูโหรวที่ไม่ถนัดในเรื่องอำพรางทันที "ฉันต้องทวงดาบฉุนจวีนกลับมาให้ได้"

เธอผงะ เขาสามารถมองทะลุถึงเจตนาของเธอได้ในทันที

เธอยอมให้เซียวเฉวียนนำดาบฉุนจวีนไปไม่ได้ เธอไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ของเธอหวงแหนดาบเล่มใดมากขนาดนี้มาก่อน

เซียวเฉวียนส่ายหัว ตระกูลฉินรู้แล้วว่าเขาบริสุทธิ์ และเข้าใจเหตุผลของความล้มเหลวของฉินเฟิง ตอนนี้พวกเขาหวังว่าจะไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีกและปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปอย่างเงียบๆ

ตระกูลฉินจะคิดยังไง เซียวเฉวียนไม่สนใจ

เขาจะไม่เยาะเย้ยฉินเฟิงอ่อนความสามารถ แต่ดาบของบิดาเขาเป็นสมบัติของตระกูลเซียว และมันก็เป็นสิ่งที่ระลึกชิ้นเดียวของมารดาเขา

ในเมื่อฉินเฟิงทำภารกิจไม่เสร็จ เขาจึงไม่คู่ควรกับดาบฉุนจวีน

เซียวเฉวียนทวงคืนมา ก็เป็นเรื่องสมควรแก่เหตุผล

เซียวเฉวียนไม่ติดใจเรื่องดาบ ในสนามรบ ดาบธรรมดาเล่มหนึ่งก็เพียงพอสู้รบกับศัตรู สิ่งสำคัญคือฝีมือในการใช้ดาบ ถ้าฉุนจวีนเป็นดาบที่ไร้ความหมาย เขาให้ฉินเฟิงเปล่าๆ ก็ยังได้