บทที่ 119 ไม่ยอมอ่อนข้อ

ที่ตำหนักฉางอัน.

ขันทีหม่ากงกงจุดเทียนขึ้น จักรพรรดิทรงตรวจดูสาส์นราชการเสร็จแล้ว แต่พระองค์ยังไม่คิดจะพักผ่อน

จักรพรรดิดีใจ ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

ขันทีหม่ากงกงพูดเบาๆ ว่า "ฝ่าบาท อัครเสนาบดีกำลังรออยู่ข้างนอกพร้อมกับคนจากจวนว่าการชั้นใน โดยบอกว่าจะมาสารภาพผิดที่ได้ทำร้ายเซียนกระบี่และฉินเฟิงโดยมิได้ตั้งใจขอรับ"

มิได้ตั้งใจ? จักรพรรดิยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากเซียนกระบี่ได้รับการช่วยชีวิตไว้ ก็ตรงเข้าไปในพระราชวัง

ถือเป็นพระกรุณาอย่างยิ่ง

พระประสงค์ของจักรพรรดินั้นชัดเจนในตัวเอง เซียนกระบี่ตกเป็นคนของพระองค์แล้ว

"สั่งให้พวกเขาถอยไปเถอะ เรื่องนี้ให้เอาโทษแต่จวนว่าการชั้นในก็พอ" จักรพรรดิพูดเบาๆ

“ไม่ปราบหวางเก๋อหรือ?”

จักรพรรดิเลิกคิ้ว ขันทีหม่ากงกงตบปากตัวเองทันที "ข้าน้อยปากเสีย พูดเลยเถิดไปแล้ว"

องค์จักรพรรดิกระซิบ "อัครเสนาบดีเจ้าเล่ห์ ลงโทษเขาด้วยเรื่องเล็กน้อย มันไม่สะทบสะท้าน แค่ตักเตือนเขาพอ ตอนนี้การฟื้นฟูระบบอารักขาปัญญาชน ถึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด"

ด้วยการฟื้นฟูระบบอารักขาปัญญาชน จักรพรรดิไม่เพียงแต่สามารถควบคุมเจ้าหน้าที่กันใหม่ แต่ยังปกป้องปัญญาชนได้ด้วย

แบบนี้ เส้นทางนองเลือดของการสอบขุนนางสำหรับผู้รู้หนังสือก็ไม่ลำบากแสนเข็ญอีกต่อไป

"ใช่ ใช่ ใช่...... ข้าน้อยเรียนน้อยเบาปัญญา ไม่สามารถคิดรอบคอบดั่งเช่นฝ่าบาทได้ขอรับ"

"ร่างพระราชกฤษฎีกาให้เชิญตัวฉินเฟิงและเซียวเฉวียนเข้าวังในวันพรุ่งนี้ ฎีกานี้ ข้าพเจ้าขอเขียนเอง"

จักรพรรดิมีความสำราญใจอย่างยิ่ง ในที่สุดจะได้พบเซียวเฉวียนแล้ว

ขันทีหม่ากงกงเริ่มฝนหมึก ยิ้มแล้วยิ้มอีก รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้ากลายเป็นลายดอกไม้ "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าน้อยเห็นฝ่าบาทมีความสุขขนาดนี้ ว่ากันว่าเซียวฮุ่ยหยวนคนนี้เฉลียวฉลาดมากจริงๆ เรื่องของอ้านย้วน แม้เขาจะไม่เคยสื่อสารกับพระองค์แม้แต่คำเดียว แต่เขามีสายสัมพันธ์ทางใจถึงพระองค์ ประเด็นนี้ แม้แต่ข้าน้อยที่อยู่กับพระองค์มาหลายปีดีดัก ก็ยังเทียบไม่ได้เลย”

องค์จักรพรรดิหัวเราะเสียงดัง ไม่พูดอะไรต่อ ยกมือขึ้นแล้วร่างฎีกาทันที

ที่ผ่านมาผู้สมัครสอบที่สามารถเข้าเฝ้าจักรพรรดิได้ จะต้องผ่านการสอบระดับพระราชวังเท่านั้น

ยังไม่ได้สอบระดับพระราชวัง เซียวเฉวียนก็สามารถเข้าเฝ้าพระองค์ได้ เกียรติยศนี้นับเป็นครั้งแรกในต้าเว่ยตั้งแต่เปิดประเทศมา

เมื่อพระราชกฤษฎีกาลงมาที่จวนฉิน จวนฉินซึ่งโศกเศร้ามาทั้งวันก็เดือดพล่าน

ฝ่าบาทเชิญตัวคุณชายใหญ่!

ตามกฤษฎีกาเขียนไว้ว่า คุณชายใหญ่มีความกล้าหาญหาตัวจับยาก ลงโทษข้าราชการผู้ทรยศ ปกป้องท่านอ๋อง ได้รับความดีความชอบอันดับหนึ่ง! ให้คุณชายใหญ่เข้าวังเพื่อรับบำเหน็จในวันพรุ่งนี้!

เห็นได้ชัดว่ายังมีเซียวเฉวียนในกฤษฎีกา แต่คนในตระกูลฉินเลือกที่จะเพิกเฉย

ในพระราชกฤษฎีกาเขียนไว้ว่าฉินเฟิงจะได้รับบำเหน็จเป็นรางวัลชั้นหนึ่งและทองคำสามพันตำลึง และให้ฉินเฟิงเข้าวังในวันพรุ่งนี้เพื่อรับรางวัล แต่สำหรับบำเหน็จของเซียวเฉวียนนั้นไม่ได้กล่าวถึงแม้แต่อักษรตัวเดียว

ดูผิวผืน ฉินเฟิงถึงจะเป็นพระเอกในกฤษฎีกานี้ เซียวเฉียนเป็นเพียงตัวประกอบ

ท่านยายฉินมีความดีใจมาก ฉินเฟิงได้ความดีความชอบอันดับหนึ่งครั้งนี้ จะเป็นแต้มต่อสำหรับการสมรสกับองค์หญิงเพิ่มขึ้นอีก!

เซียวเฉวียนไม่ติดใจว่ากฤษฎีกาจะเขียนว่าอย่างไร เขาเพียงยอมรับพระราชกฤษฎีกามาเฉยๆ จักรพรรดิกล่าวแล้วว่าเขาต้องการรางวัลอะไร ไว้คุยกันต่อหน้าพระพักตร์ได้ อันนี้ดีกว่าฉิงเฟิงไปไหนๆ

เซียวเฉวียนเปลี่ยนมุมมองของเขาที่มีต่อจักรพรรดิ เขาเคยคิดว่าจักรพรรดิถูกควบคุมโดยเว่ยเจียนกั๋วตั้งแต่ยังเด็ก อารมณ์ของพระองค์คงจะนุ่มนวลสักหน่อย

แต่เมื่อดูจากเรื่องของอ้านย้วน จักรพรรดิเป็นราชา เป็นคนที่โหดเหี้ยมจริงๆ ทหารม้าที่พระองค์ส่งไปนั้นกลายเป็นกบฏจากจวนว่าการชั้นในหมด

เมื่อต้องเผชิญกับข้อกล่าวหาอย่างกะทันหัน อัครเสนาบดีน่ากลัวจะตั้งตัวไม่ทัน หน้าตาดูมึนตึ๊บไปหมด

เซียนกระบี่ที่ยิ่งดูน่าสงสาร ถูกจักรพรรดิตัดข้อมือ จะเป็นคนพิการในชั่วชีวิตนี้ ไม่สามารถถือดาบได้อีกต่อไป นี่คือสิ่งที่เขาสมควรได้รับและไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจ เรื่องน่าเศร้าคือเขาคิดว่าจักรพรรดิคือผู้ช่วยชีวิตของเขา เป็นคนน่าสมเพชที่ถูกคนอื่นวางแผนทำร้ายแล้วยังไม่รู้ตัว

จักรพรรดิสั่งสอนผู้คนอย่างเงียบๆ แถมเลี่ยงพระองค์เองพ้นจากเหตุการณ์อย่างขาวสะอาด

อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิยังมีด้านของความเมตตากรุณาและความชอบธรรม ถึงแผนดูโหดร้าย แต่เซียนกระบี่ ฉินเฟิงและเซียวเฉวียนยังมีชีวิตอยู่

เข้าวังพรุ่งนี้ เซียวเฉวียนตั้งหน้าตั้งตารอ พระราชวังต้าเว่ยต้องเต็มไปด้วยอัญมณีและวัตถุโบราณ ถึงเวลานั้นขอจักรพรรดิสักชิ้นสองชิ้นไว้ประดับในร้านอาหาร จะดูยิ่งใหญ่ขนาดไหน

คนในตระกูลฉินมีความสุขมาก ฉินเฟิงซึ่งเคยดูซึมๆ มาก่อนก็ดูเบิกบานขึ้นในที่สุด เขารับมอบพระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิด้วยตัวสั่นเทา โค้งคำนับขอบพระคุณแล้วกลับเข้าบ้านไป

"ลุงเขยค่ะ ลุงเขยค่ะ"

ทันทีที่เซียวเฉวียนได้รับกฤษฎีกา เขาก็ถูกอาเซียงเรียกไปอย่างลึกลับ "คุณหนูเตรียมอาหารและเหล้าอร่อยๆ กำลังรอลุงเขยอยู่ที่ริมทะเลสาบค่ะ"

ผู้ใดมาประจบประแจงโดยไร้เหตุ ไม่หวังร่างก็หวังทรัพย์

ฉินซูโหรวกำลังคิดแผนอะไรอยู่?

หรือว่าเธอจะมาเอาใจเขา ให้เขาเลิกทวงคืนดาบฉุนจวีน?