บทที่ 1183 เสียงตะโกน

เสียงของเซียวจิ่วดังก้องไปทั่วแท่นหอสักการะฟ้า

ได้รับประกาศิตจากเหวินกงลิ่งให้อัญเชิญวิญญาณของคนตาย

กาเชื่อมต่อจะเปิดขึ้นเองและสิ่งที่ล็อคอยู่จะคลายออกเอง หากถ้าไม่เปิด มันก็จะไม่คลายออก และกริชศักดิ์สิทธ์ก็จะถูกทำลาย!

เซียวจิ่วอ่าน (คาถาเปิดนรก) ขณะที่กำลังสลัก “คําต้องห้าม” บนพื้นด้วยกริช

โดยปกติแล้ว เนื่องจากอาจารย์ผู้ทำพิธีต่างกัน ตัวอักษรที่สลักจึงออกมาไม่เหมือนกันทุกประการ

คำต้องห้ามที่นักบังสุกุลของตระกูลเซียวใช้ในเขตเมืองหลวงคือคำต้องห้ามรูปแบบของเหยาเปิ่นฮวา

ในเวลาเดียวกันเซียวเฉวียนก็ได้อ่านกวีของราชวงศ์ซ่ง "พายุฝนที่ศาลเหม่ย" ผู้ประพันธ์กวีคือซูซื่อแห่งราชวงศ์ซ่ง

เสียงสั่นจากฝีเท้านักเดินทางราวกับฟ้าร้อง เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆหมอกครึ้มที่ไม่แยกออกจากกัน

ลมมืดพัดออกไปนอกทะเล ฝนจากเจ้อเจียงก็พัดข้ามแม่น้ำมา

อีกทั้งขวดสีทองคำช่างงามสะดุดตา ที่สู้กับเสียงดังกราวและเสียงกลอง

เพื่อเตือนสติเหล่าเทพในช่วงฤดูใบไม้ผลิและให้เหล่าเงือกก็มารวมตัวกันเพื่อปลดปล่อย

บทกวีนี้หมายถึง

เสียงฟ้าร้องดังสั่นราวเสียงฝีเท้าของนักเดินทาง มีเมฆและหมอกหนาทึบในศาลเหม่ยซึ่งจับกลุ่มและไม่เคลื่อนตัวออกไปไหน

ไกลออกไป มีลมพายุพัดเมฆดํา พัดทะเลหมุนจนคล้ายดั่งภูเขาลูกใหญ่ พายุฝนพัดข้ามแม่น้ำเฉียนถางจากจากเจ้อเจียงไปโจมตีหางโจว

ทะเลสาบตะวันตกเหมือนขวดที่เต็มไปด้วยฝนที่เกือบจะล้นออกมา เม็ดฝนที่ตกลงมาบนภูเขาและป่าไม้ในทะเลสาบมีเสียงราวกับกลองที่น่าตื่นเต้น

จนข้าอยากจะปลุกหลี่ไป๋ที่กำลังเมาอยู่ให้ล้างหน้าด้วยน้ำพุที่ลอยอยู่รอบภูเขานี้ ให้เขาได้เห็นทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้าเขามันเหมือนกับวิหารของชาวเหงือกที่เอาไข่มุกโรยไปทั่วทุกมุมโลก

บทกวี "พายุฝนที่ศาลเหม่ย" เป็นหนึ่งบทกวีชิ้นเอกของซูซื่อ

บทกวีนี้มีรูปแบบการเขียนอย่างสวยงาม และใช้ภาษาที่มีชีวิตชีวาในการบรรยายถึงฉากที่ฝนตกอย่างกะทันหันในศาลเหม่ย

พายุเป็นหนึ่งในบรรยากาศที่น่าทึ่งที่สุดในธรรมชาติ

ซูซื่อเป็นคนใจกว้างร่าเริงและชื่นชอบพายุเป็นพิเศษ เขาเขียนบทกวีมากมายเพื่ออธิบายและยกย่องพายุ บทกวีนี้มีความสง่างามและยิ่งใหญ่

แม้ว่าต้าเว่ยจะไม่มีเจ้อเจียง แม่น้ำเฉียนถาง และหางโจว แต่แนวคิดทางศิลปะของบทกวีนี้คือพายุฝนที่รุนแรงและดุเดือด ซึ่งเหมาะสําหรับสถานการณ์ของเซียวเฉวียนตอนนี้มาก

ต้องใช้พายุอย่างหนักเพื่อจัดการเลือดบริสุทธิ์ระหว่างคิ้วของกองทัพตระกูลเซียวจำนวนห้าหมื่นคน

ตราบใดที่เลือดบริสุทธิ์ระหว่างคิ้วได้รับการปลดปล่อย กองทัพของตระกูลเซียวก็จะสามารถพักผ่อนได้อย่างสงบสุข

หลังจากที่เซียวจิ่วทำกระบวนการนี้เสร็จสิ้น ทันทีที่เซียวเฉวียนอ่านบทกวีออกมาเขาก็ตะโกนด้วยความโกรธ “ประหาร!”

ทันใดนั้นโลกก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

จู่ๆท้องฟ้าก็มืดลงดั่งกลางคืน

มีลมแรงพัดขึ้นอย่างแรงระหว่างสวรรค์และโลก มีเสียงลมพัดไปมาจนทุกคนที่อยู่ข้างล่างไม่สามารถลืมตาขึ้นได้

หลังจากนั้นไม่นานฝนก็ตกหนัก และมีเสียงแตกอยู่ใต้พื้นดิน

ฝนที่ตกหนักพุ่งเข้าสู่เมฆสีดำ

เสียงครวญครางในอากาศเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ

และลมก็ยิ่งพัดแรงขึ้นไปอีก

เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนที่อยู่ที่นี่ได้รับอันตราย ชิงหลงจึงสร้างกําแพงล้อมรอบพวกเขาตามคำสั่งของเซียวเฉวียน

กำแพงป้องกันนี้ช่วยได้มาก สำหรับพวกเขาแล้วทำให้รู้สึกว่าลมและฝนตอนนี้ราวกับว่ามันไม่ได้มีอยู่จริง

พวกเขาจ้องไปที่ฉากตรงหน้า มองไปที่ลมและฝนพัดสิ่งของต่างๆในหอสักการะฟ้า เมื่อมองไปที่ความมืดและน้ำที่ไหลเชี่ยวใต้ฝ่าเท้า พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะกลัว

แต่เมื่อเทียบกับความกลัวแล้ว พวกเขาอยากจะเห็นจุดจบของพิธีบังสุกุลด้วยตาของพวกเขาเอง พวกเขาอยากเห็นกองทัพของตระกูลเซียวที่ตายเพื่อปกป้องต้าเว่ยและได้หลับใหลไปอย่างสงบสุข!

ผู้คนที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครยอมแพ้ เพียงเพราะสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

พวกเขาเฝ้าดูเมฆดําในอากาศค่อยๆถูกฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้าพัดพาไป และมองดูเมฆที่เล็กลงเรื่อยๆ

เสียงคร่ำครวญในอากาศก็โศกเศร้ามากขึ้น