บทที่ 1184 จับกุมเสวียนอวี๋

นี่เป็นบ่งชี้ทั่วไปของผู้ดำเนินพิธี

แต่มันเป็นมาตรฐานของเซียวจิ่ว

ยิ่งกว่านั้นฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเป็นทั้งอาจารย์บังสุกุลและเนตรทิพย์

และนอกจากนี้หลานชายของนางกับเซียวเฉวียนยังที่มีเชื้อสายเดียวกัน และยังป็นคนที่ฮ่องเต้แนะนำ

ดั่งที่เรียกกันว่าจะใช้คนก็อย่าระแวง หากระแวงก็อย่าใช้เขา

เซียวเฉวียนเชื่อมั่นมากว่าเซียวจิ่วและฮูหยินผู้เฒ่าเซียวสามารถทําพิธีบังสุกุลได้สําเร็จ ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงข้ามขั้นตอนการเชิญผู้เฝ้ามองดูวิญญาณ

จริงๆแล้วเซียวเฉวียนต้องการความเรียบง่าย

เซียวเฉวียนรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับดวงวิญญาณของกองทัพทั้งห้าหมื่นนายของตระกูลเซียว

ดังนั้นเพื่อความสมดุล เซียวเฉวียนจึงคิดหาวิธีและทำให้พิธีบังสุกุลเรียบง่ายขึ้น

สิ่งนี้ไม่เพียงแต่ทําให้คนตายได้พักผ่อนไปอย่างสงบสุขเท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งทําให้คนที่มีชีวิตอยู่ปลอดภัยอีกด้วย

เมื่อเซียวเฉวียนนําคนตายข้ามสะพานวิญญาณลมแรงก็พัดผ่านเซียวเฉวียนไป ทันทีที่เซียวเฉวียนมีปฏิกิริยาตอบสนองเขาก็เห็นชิงหลงอุ้มเด็กและเดินเข้ามาหาเซียวเฉวียนทันที

คนคนนี้คือเสวียนอวี๋

เสวียนอวี๋ทำตามคําสั่งของนักปราชญ์ ให้เอาขี้เถ้าของยันต์มาวางไว้บนสะพานวิญญาณ

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขายังไม่ทันได้ลงมือชิงหลงก็จับเขาไว้ก่อน

“ปล่อยข้า!” เสวียนอวี๋ดิ้นและคำรามออกมา

อะไรกัน เสวียนอวี๋ตรวจสอบอย่างแน่ใจแล้วว่าชิงหลงไม่ได้อยู่ใกล้ๆ แต่จู่ๆชิงหลงก็โผล่ออกมาจากอากาศในเวลาที่เหมาะเจาะ

เสวียนอวี๋ไม่รู้ว่าจริงๆชิงหลงนั้นซ่อนตัวอยู่ในความมืดเพื่อจับตาดูเขากับนักปราชญ์

“ชู่วววว”

ชิงหลงวางนิ้วชี้บนปากของเขาเบาๆส่งสัญญาณไม่ให้เสวียนอวี๋ส่งเสียงดัง ซึ่งรบกวนดวงวิญญาณของตระกูลเซียว

"ปล่อยข้าไป!" เสวียนอวี๋กลอกตาและมองไปที่ชิงหลงด้วยความโกรธ

ทันทีที่เห็นชิงหลง เสวียนอวี๋ก็หงุดหงิดมากเพราะเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชิงหลง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชิงหลง เสวียนอวี๋ไม่มีแรงที่จะต่อสู้จะต่อสู้เลยแม้แต่น้อย กลับกันเขาอาจจะถูกชิงหลงบีบจนตาย

“ถ้ายังเสียงดัง บรรพบุรุษของข้าจะทำให้เจ้าพูดไม่ออกแน่” ชิงหลงกระซิบ

ด้วยความโหดร้ายของชิงหลง เสวียนอวี๋จึงเชื่อว่าเขาจะทำในสิ่งที่เขาพูด

เมื่อถูกชิงหลงข่มขู่เสวียนอวี๋ก็จ้องไปที่ชิงหลงด้วยความไม่พอใจ แต่เสวียนอวี๋ก็ไม่กล้าพูดอะไรสักคําและมองไปที่ชิงหลงด้วยความโกรธ

ชิงหลงไม่สนใจความโกรธของเสวียนอวี๋ เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดว่า “ถึงเวลาแล้ว เอาของออกมา”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้นชิงหลงก็ยื่นมืออีกข้างหนึ่งออกมา

เสวียนอวี๋กางฝ่ามือของเขาอย่างไม่เต็มใจ ถุงขี้เถ้าที่วางอยู่บนมือเล็กๆของเสวียนอวี๋เปิดออกอยู่ครึ่งหนึ่ง

หลังจากที่ชิงหลงเช็ดขี้เถ้าออก เขาก็หันศีรษะไปมองเซียวเฉวียนอย่างภาคภูมิใจ “นายท่าน ให้ข้าจัดการเขาอย่างไงขอรับ?”

“เจ้าคือเสวียนอวี๋งั้นหรือ?” เซียวเฉวียนค่อยๆมองไปที่เสวียนอวี๋

มันทำให้เซียวเฉวียนอดนึกถึงเว่ยเป่าไม่ได้ เด็กที่อายุใกล้เคียงกับเสวียนอวี๋แต่ถูกซ่อนไว้อย่างลึกลับ

แน่นอนเพียงแค่มองดูเสวียนอวี๋ดูเหมือนจะอายุใกล้เคียงกับเว่ยเป่า แต่เกรงว่าตัวเขาเองก็จะไม่รู้อายุจริงๆของตัวเอง

เสวียนอวี๋หันหน้าไปและจ้องเซียวเฉวียนด้วยความโกรธเหมือนกับกำลังพูดว่า “เซียวเฉวียน! ท่านให้คนของท่านรีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นงนั้นข้าจะไม่เกรงใจท่านอีกต่อไป!”

ฮ่าฮ่า!

อยู่ในเงื้อมมือของคนอื่นก็ยังทำตัวหยิ่งผยองซึ่งจุดนี้มันคล้ายกับเซียวเฉวียนเล็กน้อย เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะมองเสวียนอวี๋อีกครั้ง “ถ้าเจ้ามากับข้า ข้าจะให้ชิงหลงสอนทักษะให้เจ้า แล้วในอนาคตเจ้าก็จะเอาชนะเขาได้”

เมื่อได้ยินคําพูดของเซียวเฉวียนก็เห็นได้ชัดเลยว่าเสวียนอวี๋นั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็มีเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น เสวียนอวี๋ถอนหายใจและหันหน้าเมินเซียวเฉวียน

นอกจากชิงหลงแล้ว เซียวเฉวียนเป็นคนที่สองที่ไม่สามารถอ่านหัวใจของเสวียนอวี๋ได้ว่าเสวียนอวี๋ไม่พอใจ

เหตุผลที่เมื่อกี้เขาลังเล เป็นเพราะเงื่อนไขของเซียวเฉวียนที่เสนอให้กับเสวียนอวี๋

แต่เสวียนอวี๋ก็คิดอย่างรอบคอบ เขาจําได้ว่านักปราชญ์ได้เคยบอกเสวียนอวี๋ว่า เซียวเฉวียนเป็นคนชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์ อย่าไปหลงกลเซียวเฉวียน อย่าไปเชื่อคําพูดของเขา

ดังนั้นเสวียนอวี๋จึงได้สติขึ้นมาอย่างรวดเร็วและระวัง แล้วเซียวเฉวียนรู้ได้อย่างไรว่าเสวียนอวี๋กำลังกังวลเรื่องที่จะเอาชนะชิงหลง?

ฮึ่ม!

และเมื่อเซียวเฉวียนมองทะลุไปที่ความคิดของเสวียนอวี๋เขาก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก!