บทที่ 1190 มู่จิ่นพูดเหตุผล

ไม่คิดว่า เสวียนอวี๋จะพลาดท่าตกไปอยู่ในมือให้กับเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเก่งเกินไปแล้ว!

มู่จิ่นอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่เคารพ

ทำให้ใจเซียวเฉวียนเต้นรัว

การได้รับการยกย่องจากคนที่มาจากโลกเดียวกัน ช่างเป็นอะไรที่น่าภาคภูมิใจจริง ๆ

“มู่จิ่น ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?” เมื่อเห็นคนที่มาจริง ๆ แล้วเป็นมู่จิ่น เสวียนอวี๋ ปฏิกิริยาแรกก็คือ ถามถึงที่มาที่ไปของมู่จิ่น

ตามหลักเหตุผลแล้ว มู่จิ่นควรจะอยู่ที่ซินเจียง ในสำนักหมิงเซียน

แต่มู่จิ่นกลับไม่ปิดบังอะไรเลย “ศิษย์พี่ ข้าตามเสวียนอวี๋มาที่ต้าเว่ยแล้ว และข้าก็จะอยู่ที่นี่ต่อไป”

คำพูดนี้บ่งบอกทุกอย่าง มู่จิ่นบอกเสวียนอวี๋ว่าเขาเป็นคนของเซียวเฉวียน

“มู่จิ่น เจ้าไม่กลัวอาจารย์ข้าหรือ?” เสวียนอวี๋เตือนมู่จิ่นด้วยความหวังดี

ถ้าในเวลานี้ มู่จิ่นนเปลี่ยนใจ ก่อนที่นักปราชญ์จะรู้เรื่องนี้ เสวียนอวี่สามารถทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ช่วยไม้จินปกปิดเรื่องนี้ ผ่านด่านของปรมาจารย์

“ศิษย์พี่ ข้าอยู่จวนเซียวสบายกว่าอยู่ที่สำนักหมิงเซียน” มู่จิ่นยิ้มเจื่อน ๆ “ขอบคุณศิษย์พี่ที่มีน้ำใจ แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะไม่กลับไปสำนักหมิงเซียนอีกแล้ว”

“ทำไม?” นี่คือสิ่งที่เสวียนอวี๋อยากเข้าใจที่สุด สำนักหมิงเซียนปฏิบัติต่อมู่จิ่นเป็นอย่างดี มู่จิ่นกลับบอกว่าจะจากไป เรื่องนี้ทำให้เสวียนอวี๋รู้สึกงุนงง

และมู่จิ่นเป็นคนละเอียดอ่อน เขารู้ว่าเซียวเฉวียนเรียกเขามาในเวลานี้ คงตั้งใจจะใช้เขาพูดเพื่อโน้มน้าวให้เสวียนอวี๋อยู่จวนเซียวไหม?

มู่จิ่นพูดว่า “ศิษย์พี่ อาจารย์บอกว่าเซียวเฉวียน เป็นเหนือมนุษย์ จำเป็นต้องฆ่าเสีย ข้าถามเจ้านะ เจ้ามาต้าเว่ยมาจนถึงตอนนี้ เจ้าเคยได้ยินใครว่าร้ายเซียวเฉวียนบ้างไหม？”

“เจ้าเคยได้ยินว่าเซียวเฉวียนทำเรื่องใดที่ทำร้ายฟ้าดินบ้างไหม？” มู่จิ่นเห็นเสวียนอวี๋กำลังนึกย้อนอดีต เขาจึงพูดต่อ “เจ้าเคยเห็นเซียวเฉวียน ทำเรื่องชั่วร้ายบ้างไหม？”

ไม่นานนัก เสวียนอวี๋ก็ส่ายหัว ดวงตาของเขามั่นคง “ไม่มี”

ถ้าอย่างนั้น แล้วทำไมถึงพูดกันว่าเป็นเหนือมนุษย์ล่ะ?” มู่จิ่นหยุดพักแล้วพูดต่อ “ศิษย์พี่ ข้าจะบอกความจริงกับเจ้านะ สาเหตุที่ข้าตัดสินใจจะออกจากสำนักหมิงเซียน ก็เพราะนักปราชญ์”

“คำพูดนี้ ทำให้เสวียนอวี๋ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถึงกับงงงวย เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและถาม “เรื่องนี้มันยังไงกัน?”

“ศิษย์พี่รู้ไหมว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนก่อเรื่องให้กับชาวคุนหลุนและต้าเว่ยเรื่องนี้?” มู่จิ่นถามเบาๆ

เสวียนอวี๋ส่ายหัว แสดงว่าไม่รู้

ถึงแม้ว่าเสวียนอวี๋จะอยู่กับนักปราชญ์ตลอดเวลา และเคยเห็นเพลิงชุ้ยเจี้ยนนั้น แต่เสวียนอวี๋ก็ไม่รู้ว่าไฟมีจุดประสงค์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

เขารู้เพียงว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนสามารถใช้จัดการกับสิ่งของจากคุนหลุนคือดาบวิญญาณ นี่เป็นคำที่นักปราชญ์บอกเสวียนอวี๋

ส่วนที่เหลือ เสวียนอวี๋ไม่รู้จัก

ตอนนี้ที่ได้ยินมุ่จิ่นพูดแบบนี้ เสวียนอวี๋ก็นึกถึงเหตุการณ์ที่จวนเจียนกั๋วเกิดเพลิงไหม้ หลังจากไฟลุกลามไปทั่ว แม้จะไม่ได้ไหม้ถึงคน แต่ทั่วทั้งเมืองหลวงก็เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน

ตอนนั้น เสวียนอวี๋ก็สงสัยมาก ว่าคนต้าเว่ยเหล่านั้นร้องอะไรกัน

“นี่แหละสาเหตุ ว่าทำไมพวกเขาถึงร้องโหยหวน พวกเขาเจอศัตรูตามธรรมชาติของตัวเอง。”

ดังนั้น ไฟไหม้ในเมืองหลวงครั้งก่อน ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมอย่างรุนแรง พูดตามตรงแล้ว มันเป็นความผิดของนักปราชญ์

นักปราชญ์ไม่ควรนำไฟมาต้าเว่ย ไม่ว่าเขาจะมาจากเหตุผลใดก็ตาม เขาไม่ควรนำไฟมาต้าเว่ย และทำร้ายคนบริสุทธิ์มากมาย

เสวียนอวี๋เข้าใจตรรกะนี้

การกระทำของปรมาจารย์ขัดแย้งกับหลักการของสำนักหมิงเซียน

หมายความว่านักปราชญ์ไม่ควรเก็บไฟ ซึ่งเป็นสิ่งอันตรายเช่นนี้ไว้เป็นความลับ และยิ่งไม่ควรนำมันมาต้าเว่ย

เสวียนอวี๋ไม่พอใจการกระทำของนักปราชญ์มาก เพียงเรื่องนี้ สถานะของนักปราชญ์ในใจของเสวียนอวี๋ก็สั่นคลอน

เขาไม่เคยคิดว่านักปราชญ์จะเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก

“ศิษย์พี่ ท่านรู้จักผีไหม?” มู่จิ่นถามต่อ

เสวียนอวี๋รู้จัก เขายังเด็กมาก เมื่อก่อนเขาชอบเล่นและหายตัวไปจากสายตาผู้คน

เพื่อทำให้เสวียนอวี๋อยู่อย่างสงบสุขและอยู่ที่ภูเขาหมิงเซียน นักปราชญ์จึงใช้ผีมาข่มขู่เสวียนอวี๋