บทที่ 1225 เกินความคาดหมาย

พูดง่ายๆ ก็คือ เซียวเฉวียนเป็นคนแรกที่ออกเงิน ผู้ที่ปากบอกว่าเป็นผู้มีเมตตายุติธรรม ภูมิปัญญาและศีลธรรม จะไม่ชักช้ามากนัก แม้ว่าจะแค่แสแสร้ง แต่พวกเขาก็ยังต้องทำ

ด้วยวิธีนี้ ก็สามารถเปลี่ยนการถูกกระตุ้นเป็นความคิดริเริ่ม ซึ่งจะเพิ่มความกระตือรือร้นของขุนนางในการระดมเงินอย่างมาก

ดี!

ด้วยความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ของเซียวเฉวียน ฮ่องเต้ทรงรู้สึกมีความสุขมาก ความสุขนี้ล้นออกมา และทำให้มุมปากของฮ่องเต้หุบไม่ลง

หลังจากมีความสุข ในที่สุดฮ่องเต้ก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย: "ราชครู ท่านเตรียมเงินไว้เท่าไร?"

มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้น เคยขอประทานรางวัลจากฮ่องเต้ คราวนี้ ในที่สุดเซียวเฉวียนเป็นผู้ริเริ่มที่จะตอบแทนฮ่องเต้ โดยธรรมชาติแล้วแน่นอนว่าฮ่องเต้ก็อยากรู้ว่าเซียวเฉวียนจะเอาเงินออกมามากแค่ไหน

อย่างไรก็ตาม ด้วยนิสัยโลภเงินของเซียวเฉวียน ฮ่องเต้จึงรู้สึกว่า เซียวเฉวียนเอาเงินออกมาได้ไม่กี่หมื่นตำลึงนั้นคงเป็นขีดจำกัด และค่อนข้างดีมากแล้ว

โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนใจดีมากและพูดอย่างกล้าหาญ: "หนึ่งล้านตำลึง"

หนึ่งล้านตำลึงเหรอ?

ฮ่องเต้อดไม่ได้ที่จะเบิกพระเนตรกว้างและมองดูเซียวเฉวียนด้วยความไม่เชื่อ: "หนึ่งล้านตำลึง ข้าไม่ได้ยินผิดไปใช่หรือไม่?"

หนึ่งล้านตำลึงไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

"ฝ่าบาททรงได้ยินถูกต้อง มันเป็นทองคำหนึ่งล้านตำลึง" เซียวเฉวียนยิ้มจางๆ เอนกายลงครึ่งหนึ่งบนเก้าอี้ ยกเปลือกตาขึ้น และเหลือบมองฮ่องเต้

เมื่อได้ยินคำว่าทองคำ ฮ่องเต้ก็ตื่นเต้นมากจึงรีบวางถ้วยชาที่เพิ่งหยิบขึ้นมาลง พระองค์ไม่แม้แต่จะดื่มชาเลย ทอดพระเนตรไปที่เซียวเฉวียนด้วยดวงพระเนตรเป็นประกายและตรัสว่า: "ดี! ดี! ดี!"

ฮ่องเต้มีความสุขมากจนไม่สามารถแสดงออกเป็นคำพูดได้ ดังนั้นจึงต้องพูดคำว่าดีสามคำเพื่อแสดงความรู้สึกตื่นเต้นในเวลานี้

เซียวเฉวียนยอดเยี่ยมนัก!

ถึงกับสละทองหนึ่งล้านตำลึง

เยี่ยมมาก!

ในเวลานี้ เซียวเฉวียนหยิบถ้วยชาขึ้นมา จิบชาแล้วพูดเบาๆ ว่า: "ว่าไปแล้ว เงินจำนวนนี้ก็ได้มาโดยไม่คาดหมาย"

"โอ้? คืออย่างไร?" ฮ่องเต้ระงับความสุขที่มากเกินไปของพระองค์ เลิกคิ้วขึ้น และทอดมองที่เซียวเฉวียนด้วยดวงตาเป็นประกายเพื่อรอคำตอบของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเลิกคิ้วและยิ้มเบาๆ: "ไม่นานมานี้ ข้าน้อยและชิงหลงจับตัวนักปราชญ์ได้ เพื่อความอยู่รอด นักปราชญ์ได้กำหนดข้อตกลงกับชิงหลง เขามอบร้านอาหารให้ชิงหลง และเพิ่มอีกทองคำห้าล้านตำลึง ขอให้ชิงหลงปล่อยเขาไป"

หลังจากชั่งน้ำหนักสถานการณ์แล้ว ชิงหลงรู้สึกว่ามันเป็นข้อตกลงที่คุ้มค่าที่จะแลกชีวิตของนักปราชญ์ด้วยเงินจำนวนมาก

ชิงหลงจึงตกลงกับนักปราชญ์

อย่างไรก็ตาม ทองคำห้าล้านตำลึงนี้ไม่ใช่จำนวนน้อย ชิงหลงไม่สามารถย้ายพวกมันทั้งหมดได้ในคราวเดียว ดังนั้นเขาจึงขอความช่วยเหลือจากเซียวเฉวียน และเพื่อตอบแทนเซียวเฉวียนสำหรับความช่วยเหลือ ชิงหลงจึงมอบทองคำครึ่งหนึ่งให้กับเซียวเฉวียนอย่างไม่เห็นแก่ตัว

เมื่อได้ยินสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด รอยยิ้มที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฮ่องเต้

พระองค์รู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังโกหก

ฮ่องเต้ทราบว่าชิงหลงถูกสิงร่างโดยหัวใจดาบ

เขานับเซียวเฉวียนเป็นเจ้านายของเขา และฮ่องเต้ก็ทรงรู้เรื่องนี้ด้วย

ซึ่งหมายความว่า ผู้ได้รับประโยชน์สูงสุดจากข้อตกลงเหล่านี้ที่ปราชญ์มอบให้ชิงหลงคือเซียวเฉวียน

อีกนัยหนึ่ง ร้านอาหารและทองคำที่นักปราชญ์มอบให้ชิงหลงนั้น แท้จริงแล้วเป็นของเซียวเฉวียน

เมื่อเขารู้ว่าเซียวเฉวียนรีดไถทองคำห้าล้านตำลึงจากนักปราชญ์ได้ ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็รู้สึกว่าทองคำหนึ่งล้านตำลึงที่เซียวเฉวียนบริจาคนั้นไม่ได้มีมากในทันใด

อย่างไรก็ตาม นี่คือความมั่งคั่งที่เซียวเฉวียนได้รับจากความสามารถของเขาเอง และฮ่องเต้ก็ไม่พึงพอใจ

เขาเต็มใจที่จะจ่ายเงินหนึ่งล้านตำลึงให้กับชาวเมืองเกียวโต ซึ่งหาได้ยากอยู่แล้ว ฮ่องเต้ก็มิได้รู้สึกไม่พอพระทัย

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเหตุผลของเซียวเฉวียนจะเป็นอย่างไร เขาก็ระมัดระวังฮ่องเต้ ไม่ได้บอกความจริง อารมณ์ที่มีความสุขของฮ่องเต้ก็หายไปทันที

พูดตามตรง พระทัยของฮ่องเต้ทรงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ฮ่องเต้ถอนหายใจลึกๆ ในพระทัย

ในเวลานี้ เซียวเฉวียนกล่าวอย่างจางๆ: "ฝ่าบาท ข้าน้อยมีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าน้อยต้องการให้พระองค์ช่วยขอรับ"