บทที่ 1226 กลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบ

เซียวเฉวียนยิ้มเบาๆ: "ฝ่าบาทชมเกินไปแล้วขอรับ"

โอ้โห เซียวเฉวียนที่ถ่อมตัวหาได้ยากนัก ฮ่องเต้อดไม่ได้ที่จะมองเซียวเฉวียนเพิ่มอีกหน่อย นี่ไม่เหมือนวิธีการโดยปกติของเซียวเฉวียนเลย

ในอดีต ไม่ว่าใครจะยกย่องเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็ดูเหมือนว่าเขาสมควรได้รับการยกย่องเสมอ ทำตัวสูงส่งนัก

วันนี้ จู่ๆ เซียวเฉวียนก็ถ่อมตัวลง ทำให้ฮ่องเต้ไม่ชินกับมันจริงๆ

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของฮ่องเต้ เซียวเฉวียนก็ยิ้มจางๆ และแสร้งทำเป็นไม่รู้

เมื่อสิ่งที่จำเป็นต้องพูดได้พูดออกไปแล้ว เซียวเฉวียนควรออกจากวังแล้ว

"ฝ่าบาท หากไม่มีอะไรอีก ข้าน้อยต้องขอตัวก่อนขอรับ" ขณะที่พูด เซียวเฉวียนก็ลุกขึ้นยืนแล้ว

"ราชครูค่อยๆ กลับ" ฮ่องเต้ก็ยืนขึ้นและมองร่างของเซียวเฉวียนด้วยดวงพระเนตรที่เป็นประกาย

ด้วยวิธีนี้ การฟื้นฟูเมืองเมืองหลวงและสถานศึกษาชิงหยวนหลังเกิดภัยพิบัติจึงได้รับการแก้ไข

วันรุ่งขึ้น บรรดาขุนนางมาท้องพระโรง หลังจากถวายฏีกาเสร็จสิ้น ฮ่องเต้ทรงหยิบยกเรื่องการฟื้นฟูหลังภัยพิบัติในเมืองหลวงต่อหน้าขุนนางทุกคน

เมื่อฮ่องเต้ตรัสว่าเซียวเฉวียนบริจาคทองคำหนึ่งล้านตำลึง ทุกคนต่างก็ตกตะลึงและเงียบงัน เงียบจนคุณได้ยินเสียงแม้แต่เข็มเงินตกหล่นพื้น

ดวงตาของฮ่องเต้กวาดมองฝูงชนครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ทิ้งร่องรอย เมื่อเห็นว่าทุกคนดูตกใจและไม่สามารถฟื้นตัวได้เป็นเวลานาน ฮ่องเต้ก็หัวเราะในใจ

สำหรับขุนนาง ข่าวนี้เหมือนกับระเบิดลูกใหญ่ ที่ระเบิดพวกเขาโดยคาดไม่ถึง

แม้ว่าภาพลักษณ์ของเซียวเฉวียนในใจทุดคนจะดีขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ แต่ก็ไม่ได้ขจัดนิสัยของการโลภเงินมากของเซียวเฉวียนไป

ในฐานะผู้รู้หนังสือ เซียวเฉวียนตรงกันข้ามกับทัศนคติของผู้รู้หนังสือที่ว่าปฏิบัติต่อเงินเหมือนเป็นดิน เขาเปิดโรงเหล้าและบ่อน และพยายามหาเงินอย่างดีที่สุด จะเป็นอย่างไรถ้าไม่โลภเพื่อเงิน?

การที่บุคคลเช่นนี้ยินดียกทองคำหนึ่งล้านตำลึงถือเป็นตำนานชั่วนิรันดร์!

ทันใดนั้น ในห้องโถงราชสำนัก บรรดาขุนนางต่างกระซิบและพูดคุยกัน

"ใตเท้าจาง ครั้งนี้ เซียวเฉวียนกลายเป็นจุดเด่นเชียวหนา" ขุนนางคนหนึ่งขยับไปที่หูของจางจิ่นอย่างเงียบๆ และกระซิบด้วยเสียงต่ำ

นั่นน่ะสิ ทองคำหนึ่งล้านตำลึงเลย ทุกคนที่นี่ถึงแม้ใครจะให้ได้มากขนาดนั้น แต่ก็อาจไม่เต็มใจที่จะให้

ในกรณีนี้ ใครจะเทียบได้กับเซียวเฉวียนอีก

ทุกคนรู้ดีว่าจางจิ่นและเซียวเฉวียนไม่ถูกกัน เจ้าหน้าที่คนนี้พูดสิ่งนี้ในหูของจางจิ่น เพื่อเตือนจางจิ่นไม่ให้เปรียบเทียบกับเซียวเฉวียน

เพียงเพราะพวกเขาไม่สามารถเปรียบเทียบกับเซียวเฉวียนได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจางจิ่นจะทำไม่ได้

หากจางจิ่นถูกกระตุ้น และใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อแข่งขันกับเซียวเฉวียน ขุนนางเหล่านี้จะไม่แพ้น่าเกลียดเกินไป อย่างน้อย บางคนก็สามารถเปรียบเทียบกับเซียวเฉวียนได้ สามารถรักษาหน้าไว้ได้

เนื่องจากมีผู้จำนวนมากจากตระกูลขุนนาง หากพวกเขาไม่สามารถเปรียบเทียบกับเซียวเฉวียนที่มาจากครอบครัวที่ยากจนได้ ก็จะทำให้ผู้คนหัวเราะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อจางจิ่นได้ยินสิ่งที่ขุนนางพูด เขาก็ทำเสียงเย็นชา จากนั้นมองไปที่ขุนนางโดยไม่พูดอะไรสักคำ

จางจิ่นรู้ดีว่าขุนนางคนนี้มีความคิดอย่างไร

หากต้องการให้จางจิ่นเป็นคนใช้เงินแบบโง่ๆ นั่นก็ต้องให้จางจิ่นทำด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ถูกคนใช้เป็นโล่

ช่างเป็นคนที่คิดไปเองว่าใช่!

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองที่ดูถูกของจางจิ่น ขุนนางจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องถอยกลับไปยังตำแหน่งเดิมของเขาด้วยความโกรธ

จางจิ่นเพิกเฉยต่อเสียงร้องในหู เขายืนประสานมือ ใต้เปลือกตา ดวงตาของเขากลอกไปมา เขาคิดอยู่ในใจ คราวนี้เขาควรทำเอาเงินออกมาเท่าไหร่ดี

จางจิ่นย่อมไม่พลาดโอกาสในการแสดงที่ดีเช่นนี้

เซียวเฉวียนสามารถมอบทองคำได้หนึ่งล้านตำลึง ฉะนั้น แน่นอนว่าจางจิ่นจะยอมแพ้ไม่ได้

ด้วยความมั่งคั่งของตระกูลจาง จึงไม่มีปัญหาในการใช้ทองคำเพียงหนึ่งล้านตำลึง

แต่ด้วยวิธีนี้ มันเป็นเรื่องง่ายที่จะเปิดเผยทรัพยากรทางการเงินของตระกูลจาง ดึงดูดความโลภของบางคน ซึ่งไม่ใช่เรื่องดี

อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่อาจให้เว่ยเชียนชิวรู้ได้ว่าจางจิ่นร่ำรวยมากเช่นนี้

ดังนั้น หากจางจิ่นต้องการเอาชนะเซียวเฉวียนในเรื่องนี้ จางจิ่นจะต้องคิดถึงกลยุทธ์ที่สมบูรณ์เพียบพร้อม