บทที่ 1227 พกติดตัว

เซียวเฉวียนไม่แม้แต่จะหันกลับ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ปล่อย!”

หวังหลินไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่ยังพูดเช่นเดิม : “เจ้าเรียกอ๋องรองออกมา มิเช่นนั้นข้าจะไปฟ้องศาล”

หลังจากพูดอย่างนั้นหวังหลินก็เงยหน้าขึ้นและตะโกนสุดเสียง: "อ๋องรอง! อ๋องรอง!"

แต่ทว่า สุดท้ายแล้วหวังหลินเป็นนักบุ๋น และท่าทีที่อ่อนโยนสุภาพของเขาก็ฝังลึกเข้ากระดูก แม้ว่าเขาจะตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขาไม่ดังนัก อีกทั้งมีม่านกำบังฉนวนกันเสียงทำให้คนข้างในไม่ได้ยินเสียงเขา เว้นแต่จะตั้งใจฟังจริงๆ

วันนี้ ไม่ว่ายังไงก็ตามหวังหลินจะต้องพบเว่ยเป้ยให้ได้ จากนั้นขอให้เว่ยเป้ยสืบหาว่าเซียวเฉวียนเก็บสมบัติไว้ที่ไหน นี่คือภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเว่ยเชียนชิวและหวังหลินจะต้องทำให้สำเร็จ

เซียวเฉวียนที่ได้ยินเสียงที่ในใจของหวังหลิน ก็เผยรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาและพูดเบาๆ : "เว่ยเชียนชิว ต้องการโลภเงินของข้าเองรึ เจ้ากลับไปแล้วบอกเขาว่า ข้าเก็บสมบัติไว้กับตัวข้าตลอด"

ถ้าต้องการ มาเอาที่เซียวเฉวียน แต่ทว่าจะเอาได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความสามารถของเว่ยเชียนชิว

ส่งหวังหลินมือใหม่ที่ไม่มีความสามารถมาทำภารกิจ คนที่ปิดบังอะไรไม่เป็น เขาจะบรรลุภารกิจได้อย่างไร?

ยิ่งกว่านั้น เซียวเฉวียนยังรู้ด้วยว่าหวังหลินที่พูดว่าจะไปฟ้องศาลเป็นเพียงขู่ให้เซียวเฉวียนตกใจกลัว ทำให้เขาเรียกเว่ยเป้ยออกมา เขาเพียงต้องการพบเว่ยเป้ย และแจ้งคำพูดของเว่ยเชียนชิว

ไม่ได้ตั้งใจที่จะไปฟ้องศาลจริงๆ

เขาคิดว่า หากเขาไปฟ้องศาลแล้ว เซียวเฉวียนจะไม่รับเว่ยเป่ยเข้าอยู่ในจวนเซียวอีกต่อไป

หากเว่ยเป้ยไม่ได้ทำงานเป็นสายลับในจวนเซียว เว่ยเชียนชิวจะไม่สามารถเอาสมบัติเงินทองกลับคืนมาได้

หลังจากที่ได้ยิน เซียวเฉวียนเปิดเผยทุกสิ่งที่อยู่ในใจของหวังหลิน หวังหลินก็มองไปที่เซียวเฉวียนด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและสยองขวัญ

เซียวเฉวียนเป็นมนุษย์หรือไม่เนี่ย?

เขารู้ได้อย่างไรว่าหวังหลินต้องการทำอะไร?

ช่างชั่วร้ายยิ่งนัก

หวังหลินตกใจมากจนรีบปล่อยมือแล้ววิ่งหนีไป

การที่หวังหลินเข้าเมืองในครั้งนี้ นอกเหนือจากมาหาเว่ยเป่ยแล้ว เขายังต้องไปที่จวนจางด้วย

ตอนนี้เว่ยเชียนชิวอาศัยอยู่ในบ้านของหวังหลิน จำเป็นต้องกินข้าวและทานเนื้อสัตว์

ไม่เพียงเท่านี้ ทานเนื้อสัตว์มากกว่าข้าวด้วยซ้ำ

เด็กจากครอบครัวที่ยากจนอย่างหวังหลินจะมีเงินซื้อให้เว่ยเชียนชิวกินแบบนั้นได้อย่างไร?

ไม่มีทางอื่น ดังนั้นหวังหลินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากหาคนช่วยเขาด้วยการใช้ประโยชน์จากการมาทำภารกิจ

เท่าที่หวังหลินรู้ จางจิ่นและเว่ยเชียนชิวนั้นสนิทสนมกันมาก ดังนั้นผู้สนับสนุนรายแรกจึงตกเป็นของจางจิ่นตามธรรมชาติ

หวังหลินยังมากรู้ในการแอบอ้างเพื่อหลอกล่อเอาทรัพย์จากผู้อื่น

เขารู้ว่าเขาไม่มีนัยสำคัญ จางจิ่นอาจจำเขาไม่ได้ หรือไม่ยอมพบเขา

ดังนั้นหวังหลินจึงมาภายใต้ชื่อเว่ยเชียนชิว โดยอ้างว่าเขาคือคนที่อยู่ข้างกายเว่ยเชียนชิว

ทันทีที่ได้ยินว่าคนของเว่ยเชียนชิวมาพบ จางจิ่นก็ให้พ่อบ้านเชิญหวังหลินเข้ามาทันที

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จางจิ่นไม่เคยได้ยินข่าวคราวของเว่ยเชียนชิวมาสักระยะหนึ่งแล้ว

เมื่อจางจิ่นเห็นหวังหลิน เขารู้สึกว่าไม่คุ้นตาสักนิด ทั้งสองไม่เคยพบกันมาก่อน

อย่างไรก็ตาม เหตุเพราะหวังหลินเป็นคนของเว่ยเชียนชิว เขาดูเหมือนบัณฑิต บางทีหวังหลินอาจเป็นญาติของเว่ยเชียนชิว หรือตัวหมากรุกชิ้นสำคัญของเขา จางจิ่นจึงไม่กล้าที่จะละเลย

ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนปรนนิบัติดูแลหวังหลินด้วยการต้อนรับที่ดีเยี่ยม

ในเมื่อจางจิ่นต้องการอยู่กับเว่ยเชียนชิวในฐานะสายลับ ดังนั้นจางจิ่นจึงต้องทำทุกอย่างในค่ายของเว่ยเชียนชิวให้สมบูรณ์แบบและเป็นมืออาชีพ

หลังจากพูดคุยถามไถ่ จางจิ่นก็ถามถึงที่อยู่ของเว่ยเฉียนชิว แต่หวังหลินไม่ได้พูดอะไร ปิดบังไว้

หวังหลินรู้ว่าเจียนกั๋วที่มีเกียรติ ซึ่งเต็มใจที่จะยอมอยู่ในกระท่อมมุงจากโทรมๆ ของหวังหลิน จะต้องหลบซ่อนอะไรบางอย่างและไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

"คุณชายหวังมาที่นี่ในครั้งนี้ มีธุระอะไรหรือไม่?" จางจิ่นถามด้วยรอยยิ้ม

ไม่พูดถึงที่อยู่ของเว่ยเชียนชิวก็ไม่เป็นไร ในเมื่อจางจิ่นก็ไม่สนใจมากนัก