บทที่ 124 เสือกลายร่าง

ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เซียวเฉวียนฆ่าขุนนางในเหวอันหยวนแม้แต่คำเดียว

อัครเสนาบดีทำให้เจี้ยนชือตายโดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นสิ่งที่เซียวเฉวียนทำจึงไม่สำคัญนัก ฮ่องเต้ได้สังเกตเห็นสิ่งนี้แล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะกลัวว่าเซียวเฉวียนจะเข้าไปวุ่นวายกับความสัมพันธ์ระหว่างขุนนาง ทหารและทาสคุนหลุน

ถือว่าเซียวเฉวียนโชคดีในครั้งนี้ ไม่เช่นนั้นสิ่งที่เขาทำ จะพาเขาไปตายได้เช่นกัน

ทุกคนรู้เพียงว่าเพื่อประโยชน์ของพรสวรรค์ ซือจือจึงปล่อยให้อัครเสนาบดีฆ่าเจี้ยนชือโดยไม่คำนึงถึงความเป็นพี่น้อง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เซียวเฉวียนเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

แต่หากนี่คือละคร เซียวเฉวียนก็คงไม่มีชื่อ เขาเป็นเหมือนตัวประกอบตัวเล็กๆในเรื่องเท่านั้น

คงไม่มีใครเชื่อว่าในการแข่งขันระหว่างซานชือกับอัครเสนาบดีและฮ่องเต้ กลับมีตัวประกอบอย่างเขามาจุ้นจ้าน

ในวันที่เซียวเฉวียนและฉินเฟิงกลับมา ผู้คนเห็นเขาปรากฏตัวบนถนนโดยขี่ม้าเหงื่อโลหิต ทุกคนไม่คิดว่าเซียวเฉวียนจะมีพลัง พวกเขาคิดว่าเขาเป็นเพียงคนขี้ขลาดและเป็นผู้แพ้

ฉินเฟิงกลายเป็นผู้ชนะในการต่อสู้ที่เหวอันหยวน เพราะเขาช่วยท่านอ๋องและได้รับความชื่นชมอย่างมากจากฝ่าบาท

สำหรับรางวัลที่ฮ่องเต้มอบให้เซียวเฉวียน ไม่มีใครรู้นอกจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์

ม้าเหงื่อโลหิตและแส้เงินนั้น ทุกคนคิดว่าฉินเฟิงมีความเมตตา จึงมอบรางวัลให้กับลูกเขยของตระกูลผู้น่าสงสาร

สำหรับตระกูลฉินแล้ว ม้าเหงื่อโลหิตเป็นสิ่งที่หายาก

ตามข่าวจากปากหอยปากปูในตลาดนอกเหนือจากลูกเขยและความยากจนของเขาแล้ว เซียวเฉวียนยังโดนตราหน้าว่าโลภมากและกลัวความตาย พวกเขาคิดว่าลูกเขยของตระกูลฉินไม่มีความกล้าหาญ ทำได้เพียงรอให้ผู้อื่นมาช่วยเหลือเขาเมื่อเกิดวิกฤติเท่านั้น

มีเพียงตระกูลฉินเท่านั้นที่รู้ว่า เซียวเฉวียนได้กลายร่างเป็นเสือดุร้ายที่ไม่สามารถประมาทได้

หลังจากกลับมาจากพระราชวัง ฉินเฟิงผู้ซึ่งสูญเสียกระบี่ฉุนจุนไปแล้ว ก็กลับไปที่ห้องของเขาด้วยอารมณ์บูดบึ้งและไม่รับประทานอาหารกลางวันด้วยซ้ำ

ฮ่องเต้ทรงมอบกระบี่ฉุนจุนให้กับเซียวเฉวียนเป็นการส่วนตัว และฉินเฟิงก็ไม่กล้าที่จะขอมัน

เซียวเฉวียนไม่สนใจ เขาไปที่คอกม้าตระกูลฉินเพื่อหาม้าเหงื่อโลหิต เขากวัดแกว่งแส้สีเงิน ถือกระบี่ฉุนจุน พร้อมด้วยเงินหกหมื่นตำลึงในกระเป๋าของเขา และกลับบ้านอย่างมีความสุข

"หยุด!"

ฉินซูโหรว หยุดเขาไว้ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิงคนนี้ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกสดชื่น และภูมิใจในตัวเอง “คิดถึงข้าอย่างนั้นหรือ?”

"ฮึ! ไอ้คนผีทะเล!" ฉินซูโหรวโกรธมาก "เจ้าจะเอากระบี่ฉุนจุนไปอย่างนั้นรึ!"

ฉินเฟิงเป็นผู้ชนะในเหวอันหยวน ได้รับคำชมและรางวัลจากฮ่องเต้ แค่นั้นยังไม่พอเหรอ?

คนในตระกูลฉินโลภมากเสียจริง!

“คุณหนู กระบี่เล่มนี้ ฝ่าบาททรงมอบให้ข้า ข้าจะไม่รับได้อย่างนั้นหรือ?”

เมื่อเซียวเฉวียนอยู่ต่อหน้าพระพักต์ และเขาได้พาฉุนจุนกลับมา มันทำให้พี่ชายของนางโกรธมาก

ฉินซูโหรวไม่เคยคิดเลยว่าวิธีการของเซียวเฉวียนนั้นหลักแหลมและมีไหวพริบมาก! แต่ทำไมนางถึงต้องสงบต่อหน้าเซียวเฉวียนด้วย? ราวกับตักน้ำใส่ตะกร้าไม้ไผ่ ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากมัน

เซียวเฉวียนเอ่ยถึงพระนามของพระองค์ ฉินซูโหรวจะพูดอะไรได้? จะกล้าพูดอะไรอย่างนั้นหรือ?

แน่นอนว่าฉินซูโหรวโกรธมากจนนางไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร "อย่าได้ใจนักล่ะ! ระวังหัวจะหลุดจากบ่า!"

การฟื้นฟูระบบปกป้องผู้มีความสามารถได้ระดมผลประโยชน์ของผู้มีอำนาจ แม้ว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นในตอนนี้ แต่ก็จะกลายเป็นหนามแหลมที่อยู่เคียงข้างผู้อื่นอย่างแน่นอนในอนาคต!

ปัจจุบัน มีเพียงตระกูลฉินเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งของเซียวเฉวียน!

ฉินซูโหรว นางไม่พอใจอย่างยิ่ง เซียวเฉวียนเอามือใหญ่โอบรอบเอวอันเรียวเล็กของนาง และพูดว่า “กลัวสามีตายอย่างนั่นหรือ? เมื่อคืนพอเจ้ารู้ว่าข้ายังพอใช้ได้ ก็เลยไม่อยากให้ข้าตายใช่ไหมล่ะ?”

อาเซียงและคนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ หน้าแดงเมื่อได้ยินคำพูดอันร้อนแรงเหล่านี้