บทที่ 125 ไฟลามทุ่งหญ้า

ตึกหมิงเยว่ ซึ่งอุทิศให้กับการต้อนรับเหล่าคนรวยและมีอำนาจ แต่ในวันนี้ได้เปิดทำการเพื่อต้อนรับแขกจากทั่วทุกมุมเมือง

การสอบกำลังจะมาถึงเร็วๆ นี้ และบัณฑิตทุกคนกำลังเตรียมพร้อมอย่างกระวนกระวายใจ อ่านหนังสือจนดึกดื่นทุกวัน เพราะกลัวว่าจะพลาดอะไรไป

มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่จัดงานเลี้ยง เขาไม่ได้ส่งบัตรเชิญ แต่ประกาศว่าไม่ว่าใครมาเขาก็ยินดีต้อนรับ!

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงานวันนี้เขาจะจ่ายเอง!

เรื่องที่ดี!

ดีมากๆ!

บัณฑิตผู้มีความรู้และสง่างาม เข้ามาที่ตึกหมิงเยว่ มองดูภายนอกพวกเขาดูสงบ แต่จิตใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยไฟแห่งความอิจฉา!

ตึกหมิงเยว่เป็นสถานที่แบบไหนกันแน่? พวกเขามักจะมาที่นี่เพื่อทานอาหารเป็นครั้งคราว แต่เซียวเฉวียนกลับใช้สถานที่แห่งนี้จัดงานเสียใหญ่โต!

ในอดีตใครๆ ก็บอกว่าเซียวเฉวียนยากจน!

และนี่คงเป็นเรื่องหลอกลวง!

ว่ากันว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีแต่ตัว และเข้าจวนฉินเพราะต้องการอาหาร!

ช่างน่าเวทนา! น่าเวทนาจริงๆ!

ตอนนี้เหล่าบัณฑิตต่างปิดปากเงียบ ไม่ว่าตระกูลของพวกเขาจะร่ำรวยแค่ไหน พวกเขาก็ไม่ทำสิ่งฟุ่มเฟือยและสิ้นเปลืองขนาดนี้แน่นอน!

น่าเวทนา!

พวกเขาสาปแช่งในใจ เซียวเฉวียนที่ยากจน เขาคงไม่เคยกินอาหารดีๆ นี่คงเป็นการจัดฉากที่ยิ่งใหญ่มาก!

ยิ่งขาดอะไร ก็ยิ่งแสดงสิ่งนั้นออกมามากเท่านั่น!

เหล่าก้งเชิงที่เตรียมตัวสำหรับการสอบหน้าพระที่นั่ง มาที่นี่ด้วยความจำใจ!

เพื่อไม่ให้เป็นศัตรูกับเซียวเฉวียน เหล่าก้งเชิงส่วนใหญ่ต้องละทิ้งการอ่านหนังสือและมางานเลี้ยงนี้

โชคดีที่ซือชือและอู๋ชือคงไม่มา เพราะสองคนนี้เป็นพวกไร้สาระ สองพี่น้องนี้ทะเลาะกันเพราะเรื่องเปล่าประโยชน์ คนเช่นนี้ ดูยังไงๆ ก็ไร้สาระสิ้นดี!

ในงานเลี้ยงคราวนี้ผู้คนจำนวนมากจากเมืองหลวงกำลังรอดูเรื่องตลก ลูกเขยเป็นคนที่ชอบทำขายหน้า จะมีก้งเชิงคนไหนไม่มาบ้าง?

จริงอยู่ที่เซียวเฉวียนใจกว้าง แต่ตึกหมิงเยว่สามารถรองรับคนได้เพียงแค่ห้าร้อยคนเท่านั้น แล้วถ้าหากมีก้งเชิงมาเกินห้าร้อยคนและไม่มีที่นั่ง มันจะกลายเป็นเรื่องตลกเพียงไหนกันนะ?

ฮ่าๆๆ!

น่าเวทนาจริงๆ!

ไม่มีใครเอาเซียวเฉวียนมาใส่ใจ

ในโลกแห่งความร่ำรวยและอำนาจ เซียวเฉวียนเป็นเพียงต้นหญ้าเตี้ย ๆ แม้ว่ามันจะเติบโตมาอย่างอุดมสมบูรณ์ แต่ตราบใดที่พวกเขาถางมันออก หญ้าต้นนี้ก็จะกลายเป็นดินสกปรกในที่สุด

ไข่มุกสีขาวบริสุทธิ์ที่สูงส่งอย่างแท้จริง จะสามารถส่องแสงเจิดจ้าให้แก่ผู้อื่นได้ราวกับดวงอาทิตย์ ผู้คนเช่นเซียวเฉวียนที่เปรียบราวกับหญ้าต้องอาศัยแสงสว่างเท่านั่นถึงจะเติบโตได้

เซียวเฉวียนรับรู้การดูถูกนี้ดี แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของพวกคนปากหอยปากปู

แท้จริงเซียวเฉวียนนั้นสามารถส่องแสงได้สว่างกว่าคนเหล่านี้เป็นหลายเท่า แต่เพราะคนเหล่านี้ถือตน และหลงตัวเองมากเกินไป!

วันนี้มีแขกมาไม่เยอะตามที่ฉินซูโหรวคาดไว้ ทำให้เซียวเฉวียนตระหนักถึงช่องว่างระหว่างเขากับตระกูลฉิน

มีที่นั่งว่างสี่ที่ข้างเซียวเฉวียน ฉินซูโหรวไม่ได้สนใจ เพราะนางคิดว่าคงไม่มีใครมาอยู่แล้ว

เดิมทีนางไม่ได้อยากมาที่นี้ แต่เซียวเฉวียนปฏิเสธที่จะให้นางกลับเข้าจวนฉิน และยังพานางมายังตึกหมิงเยว่

เมื่อคืนนางอยู่ในจวนเซียว จวนเซียวมีขนาดไม่ใหญ่นัก นางไม่ได้ชอบที่นั้นมากนัก และนางก็ไม่ได้ชอบท่านแม่เซียว ดังนั้นนางจึงนั่งเล่นอยู่ในห้องโถงใหญ่ทั้งคืน

หากอยู่ในจวนฉิน คงมีคนรับใช้คอยเกลี้ยกล่อมฉินซูโหรวให้เข้าห้องนอน และจัดที่นอนให้นาง

แต่ใครจะไปรู้ เซียวเฉวียนพานางมาปล่อยทิ้งไว้ที่ห้องโถง และไม่มีใครมาสนใจนางเลยสักคน!

ทำเกินไปแล้ว!

สิ่งที่นางทำได้คือนั่งอยู่ตรงนั่นจนถึงรุ่งสาง! นางร่างกายบอบบาง แต่เซียวเฉวียนก็ยังทำได้ลงคอ!

งานเลี้ยงจบลงเมื่อไหร่ นางจะชำระหนี้แค้นกับเขาอย่างแน่นอน!

งานเลี้ยงของเซียวเฉวียนที่ตึกหมิงเยว่นั้น แม้แต่ขนมยังมีมาจนถึงหน้าประตู และมีเด็กๆ มากมายจากด้านนอกมาที่นี้เพื่อขอลูกอมโสม

ลูกอมโสมเป็นขนมที่ทำมาจากการบดโสมและผสมผงโสมกับน้ำเชื่อมเพื่อให้แข็งตัวเป็นลูกอมที่เด็ก ๆ ในตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจเท่านั้นที่สามารถซื้อได้ ไม่ใช่แค่แพงอย่างเดียว แต่ยังหาซื้อยากอีกด้วย