บทที่ 1280 หนีอย่างเร่งรีบ

สรุปแล้ว ก็คือทำอะไรไม่ได้เลย?

จางจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขากัดฟันแล้วพูดว่า "ช่างเถอะ ให้โจรเฒ่าไปเถอะ"

"ยังมีวิธีอยู่ นั่นคือเจ้าไม่อยู่ในเมืองหลวง" เซียวเฉวียนกล่าว

จางจิ่นใช้วิธรหายตัวไป คนของเว่ยเชียนชิวหาคนไม่พบ ดังนั้นเว่ยเชียนชิวจึงต้องหาทางอื่น

แต่ว่า จางจิ่นไม่อาจซ่อนตัวแค่เพียงสามห้าวัน หากเขาต้องการหลบ เขาจะต้องซ่อนอย่างน้อยสักครึ่งเดือน ความอดทนของเว่ยเชียนชิวจะหมดลง เขาถึงจะสามารถหลีกหนีชะตากรรมของการเป็นคนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบได้

มาถึงคำถามนี้ ในฐานะรักษาการอัครเสนาบดี จางจิ่นดำรงตำแหน่งสูง งานรัดตัว เขาจะหลบได้นานขนาดนี้ได้ยังไง?

ออกไปทำภารกิจราชการก็ได้ เว้นแต่จะมีเรื่องการเมือง

เมื่อเซียวเฉวียนพูดเช่นนี้ ดวงตาของจางจิ่นก็เต็มไปด้วยความสดใสในทันที และเขาก็พูดด้วยแววตาเป็นประกาย: ข้าดูแล้ว เหมือนว่าวิธีนี้สามารถใช้ได้ บังเอิญว่า ในตอนเช้าวันนี้ ฮ่องเต้ทรงตรัสว่า มีสายลับรายงาน ว่าเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบในรัฐมู่อวิ๋น เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นไม่สามารถปราบปรามได้ และขุนนางที่ราชสำนักจำเป็นต้องไปจัดการ“

เดิมทีจางจิ่นก็อยากยอมรับภารกิจนี้

ความตั้งใจของเขาคือ ตั้งแต่เขายอมภักดีฝั่งฮ่องเต้ เขาต้องทำเรื่อวที่เป็นประโยชน์ให้กับฮ่องเต้ เพื่อที่เขาจะได้รับภารกิจสำคัญต่อไป

ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย เขามุ่งไปทางอัคเสนาบดีอยู่ดี

ตอนนี้ เขายังคงสามารถหลีกเลี่ยงการกดขี่ของเว่ยเชียนชิวได้ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ไปที่รัฐมู่อวิ๋น จางจิ่นเห็นว่าเป็นไปได้มาก

มีวิธีแก้ปัญหา อารมณ์ของจางจิ่นดีขึ้นตามธรรมชาติ เขายืนขึ้นแล้วพูดว่า "ขอบคุณท่าน ราชครูที่ช่วยเหลือ“

เซียวเฉวียนโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ปัญหาเรื่องเงินยังคงเริ่มต้นขึ้นเพราะเซียวเฉวียน เมื่อเห็นว่าจางจิ่นขอคำแนะนำอย่างจริงใจมาก เซียวเฉวียนก็ช่วยเขา

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนไม่เคยสนใจเรื่องในราชสำนักมากนัก เซียวเฉวียนไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับความวุ่นวายในรัฐมู่อวิ๋นมาก่อน

รัฐมู่อวิ๋นเดิมเป็นดินแดนของเว่ยไป๋ พ่อของไป๋ฉี่ ดังนั้นเมื่อเขาได้ยินเกี่ยวกับความวุ่นวายในรัฐมู่อวิ๋น เซียวเฉวียนก็อยากจะรู้เรื่องนี้โดยสัญชาตญาณ

ตแต่ว่า ฮ่องเต้ไม่ได้เรียกเซียวเฉวียนเข้าวังเพื่อหารือเรื่องการปราบปรามความไม่สงบ ดังนั้น คิดว่าสิ่งต่างๆ ยังอยู่ภายใต้การควบคุมได้

"ใต้เท้าจาง เหตุการณ์ในรัฐมู่อวิ๋นเกิดขึ้นเมื่อใด?“ เซียวเฉวียนถามด้วยสายตาแผ่วเบา

“ข้าไม่ทราบรายละเอียดที่เฉพาะเจาะจง ข่าวก็ถูกส่งกลับมาเมื่อวานนี้“ จางจิ่นเล่าว่า ”ฝ่าบาทตรัสว่า ตามรายงานจากสายลับ เหตุการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้นเพราะคหบดีในท้องถิ่นบางคนสมรู้ร่วมคิดกับขุนนางท้องถิ่น ใช้อำนาจในทางที่ผิด และปล้นชิงสะดมทุกแห่ง ราษฎรทนไม่ไหวจึงจับเสาประท้วง“

เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็เย็นลงทันที มันเป็นการนิ่งเฉยของขุนนางที่ทำให้เกิดความไม่สงบ

เจ้าหน้าที่สุนัขเหล่านี้สมควรถูกตีจนตาย!

อย่างไรก็ตาม ขุนนางท้องถิ่นเหล่านี้กล้าทำอย่างกล้าหาญ ต้องมีใครสักคนอยู่เบื้องหลัง สนับสนุนพวกเขา

คนผู้นี้ เซียวเฉวียนใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้ว่าเป็นใคร

นอกจากเว่ยเชียนชิวจะเป็นใครได้อีก

เป้าหมายพื้นฐานของการระงับเหตุการณ์ความไม่สงบคือการลงโทษขุนนางท้องถิ่น

และเห็นได้ชัดว่าจางจิ่นมาจากฝั่งของเว่ยเชียนชิว จางจิ่นไปแล้ว ต้องไม่อาจปล่อยในการทำการใหญ่

ดังนั้น หากจางจิ่นต้องการไปที่รัฐมู่อวิ๋น เขาต้องไปกับคนจากฝั่งของฮ่องเต้ และคนจากฝั่งของฮ่องเต้จะต้องสามารถปราบปรามจางจิ่น

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ต้องเป็นคนที่ไม่กลัวเว่ยเชียนชิวผู้มีอำนาจ

เมื่อมองดูทั้งต้าเว่ย คนนี้คงเป็นเซียวเฉวียน

จางจิ่นรู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องของการไปรัฐมู่อวิ๋น มีข้อสงสัยอีกครั้ง

ในเมื่อคนของฮ่องเต้ถูกส่งไป เหตุใดจึงต้องปล่อยจางจิ่นไปกับเขา

เป็นไปได้ไหมว่าเขาคือถูกกำหนดให้มาเติมเต็มหลุมของเว่ยเชียนชิวหรือ?

จางจิ่นก็รู้สึกหมดหนทาง เขามองไปที่เซียวเฉวียนอย่างกระตือรือร้นและถามอย่างไม่เต็มใจ : "ท่านราชครู ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?"

ฮือฮือฮือ

เงินของจางจิ่นไม่ใช้ลมพัดมาให้ เขาไม่อยากถูกเว่ยเชียนชิวปล้น

"เป็นไปได้ไหมที่เราจะไปด้วยกัน?" เซียวเฉวียนกล่าว