บทที่ 1282 ไม่ทำให้ผิดหวัง

เว่ยเชียนชิวรู้สึกโล่งใจและยกเลิกการเฝ้าระวังเซียวเฉวียนชั่วคราว

แต่เซียวเฉวียนได้สังเกตเห็นแล้วว่าคนของเว่ยเชียนชิวได้ปรากฏตัวใกล้จวนเซียวในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เว่ยเชียนชิวจึงส่งคนมาดูจวนเซียวอย่างใกล้ชิด แต่เขาก็รู้สึกอย่างคลุมเครือว่ามันควรจะเกี่ยวข้องกับรัฐมู่อวิ๋น

ล่าสุดในเมืองหลวง นอกเหนือจากเหตุการณ์ในรัฐมู่อวิ๋นแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว

ดูเหมือนว่าจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเซียวเฉวียนที่จะไปรัฐมู่อวิ๋น

บางทีรัฐมู่อวิ๋นอาจซ่อนความลับที่ไม่หยั่งรู้ของเว่ยเฉียนชิวไว้

เป็นเวลาหลายวันแล้วตั้งแต่จางจิ่นออกเดินทาง และเซียวเฉวียนคิดว่าถึงเวลาที่เขาจะไปถึงแล้ว เซียวเฉวียนจึงเตรียมออกเดินทางไปรัฐมู่อวิ๋น

ระยะทางไปรัฐมู่อวิ๋นนั้นแสนไกล ถือได้ว่าเป็นการเดินทางไกล

แต่สำหรับเซียวเฉวียน มันก็เหมือนกับการไปเยี่ยมเยือน ไม่มีความแตกต่าง

อย่างไรก็ตาม ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำในครั้งนี้ ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงไม่สามารถพูดได้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อใด

ควรรายงานแผนการเดินทางของเขาให้องค์หญิงทราบ

องค์หญิงมีคุณธรรมและมีน้ำใจ ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะทำอะไรเธอก็จะสนับสนุนเขาเสมอ

เป็นเพียงว่าเมื่อเซียวเฉวียนออกไป มันเป็นเรื่องธรรมดาที่องค์หญิงจะรู้สึกอาลัยอาวรณ์และกังวล รวมคำพูดนับพันเป็นประโยคเดียว: ระวังตัวด้วย

“องค์หญิงไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลตัวเอง” เซียวเฉวียนยิ้มเบาๆ กอดองค์หญิง มองลูกสาวทั้งสองของเขาอีกครั้ง แล้วหันหลังออกจากห้อง

ไป๋ฉี่ซึ่งรู้ล่วงหน้าได้จัดข้าวของของเขาเรียบร้อยแล้ว กำลังรออยู่ในสนาม

ในเวลานี้ คนอื่นรู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังจะออกไป เมื่อดูจากท่าทางนี้ รู้ได้ว่าสถานที่ที่เขากำลังจะไปยังไกลอีกด้วย และวันที่กลับมาของเขายังไม่กำหนด

มิฉะนั้นก็ไม่จำเป็นต้องถือสัมภาระติดตัวไปด้วย

ทันทีที่ร่างของเซียวเฉวียนปรากฏขึ้น เหมิงเอ้าก็เข้ามาปิดเขาทันที พูดด้วยเสียงอันดัง: "นายท่าน ท่านจะไปไหนขอรับ?"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว คิดว่าการฝึกเขียนพู่กันจะช่วยให้อารมณ์ของเหมิงเอ้าอ่อนโยนกว่านี้ ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนจะคิดไปเองไปอย่างสิ้นเชิง และเหมิงเอ้ายังคงเป็นเหมิงเอ้าที่เรื่อยเฉื่อย

“ไปที่รัฐมู่อวิ๋น” เซียวเฉวียนเหลือบมองเหมิง เอ้าเบาๆ แล้วเลิกคิ้ว “ทำไม เจ้าอยากไปด้วยรึ?”

เมื่อเซียวเฉวียนจับได้ เหมิงเอ้าก็ไม่รู้สึกเขินอาย และเขาก็ยิ้มกว้าง ใบหน้าของเขาดูประจบประแจง: "ผู้ที่รู้ใจข้าน้อย ก็มีนายท่านนี่แหล่ะขอรับ"

โอ้!

แม้แต่คนหยาบคายอย่างเหมิงเอ้าก็ยังพูดคำที่ไพเราะขนาดนี้ได้ ดูเหมือนว่าการอ่านจะได้ผล

ในกรณีนี้ ไม่ควรละเลยการศึกษา

ไม่มีประโยชน์ที่จะพยายามทำให้พอใจ

เซียวเฉวียนกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว: "เจ้าอยู่ในจวนเซียว ดูแลจวนเซียว เล่าเรียนต่อไป อย่าขี้เกียจ ข้าจะสุ่มทดสอบเมื่อข้ากลับมา“

แง แง แง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหมิงเอ้าแข็งตัวในทันที เขามองไปที่เซียวเฉวียนอย่างกระตือรือร้นและพูดโดยไม่ยอมแพ้: "นายท่าน มีคำพูดในหนังสือ การเดินทางหลายพันไมล์ ดีกว่าอ่านหนังสือหลายพันเล่ม ท่านก็ให้ข้าน้อยติดตามท่านไปเถิด ไปเปิดประสบการณ์โลกกว้าง"

"อืม สมเหตุสมผลอยู่" เซียวเฉวียนเหลือบมองเหมิงเอ้า เจ้าหมอนี่ เก่งขึ้นมาก ยังรู้วิธีใช้บทกวี ไม้ผุขัดใหม่ได้

เมื่อฟังคำพูดของเซียวเฉวียน และมองดูดวงตาที่ชื่นชมของเขา ดูเหมือนว่าจะมีความหวัง

เหมิงเอ้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นในใจ และความสุขที่เขาไม่สามารถซ่อนไว้ก็ล้นออกมาโดยไม่สมัครใจ ใบหน้าของเหมิงเอ้าสดใสและดวงตาของเขาเป็นประกาย: "ฉะนั้น นายท่านคือตอบตกลงให้ข้าน้อยติดตามไปแล้ว?"

เหมิงเอ้าคิดว่าเซียวเฉวียนจะเปลี่ยนใจ ตกลงที่จะพาเขาไปที่รัฐมู่อวิ๋น แต่เซียวเฉวียนเปลี่ยนหัวข้อและพูดว่า "เจ้าเคยเดินทางหลายพันไมล์มาก่อน หลังจากเดินทางหลายพันไมล์แล้ว เจ้ายังคงต้องอ่านหนังสือ ดังนั้นเจ้าควรอยู่ในจวนเซียว"

เจี้ยนจงและมู่จิ่นอยู่ในสถานศึกษาชิงหยวนไป๋ฉี่ติดตามเซียวเฉวียนไปยังรัฐมู่อวิ๋น ถ้าเหมิงเอ้ายังไปด้วย ใครจะปกป้องดูแลจวนเซียว?

แม้ว่าเสวี่ยนอวี่และเสี่ยวเซียนชิวจะเก่งศิลปะการต่อสู้มาก แต่พวกเขายังเป็นเด็ก และโย่วควนก็ไม่เป็นวรยุทธ์

เพื่อความปลอดภัยของจวนเซียว เหมิงเอ้าต้องอยู่ต่อ

อ่างน้ำเย็นเทตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้เหมิงเอ้ารู้สึกหนาวไปทั้งตัว

เขาเป็นแฟนตัวยงของเซียวเฉวียน เขาอยากจะติดตามทุกที่ที่เซียวเฉวียนไป

แต่ทำไมเซียวเฉวียนถึงรับไป๋ฉี่เท่านั้นไม่ใช่เขา?