บทที่ 1284 เพื่อนของโย่วควน

นี่เป็นการให้เกียรติต่อฉินซูโหรว

ดังนั้นฉินซูโหรวจึงรู้อยู่แล้วเกี่ยวกับการกลับมาของท่านหญิงที่จวนเซียว

“หากท่านมาพบนายท่านของข้า นั่นก็น่าเสียดายแล้ว เขาเพิ่งออกไปไม่นานนี้” น้ำเสียงของโย่วควนอ่อนโยนเช่นเคย

ฉินซูโหรวยิ้มเบาๆ และพูดว่า "ล้วนไม่ใช่ ข้ามาที่นี่เพื่อพบเจ้า"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ โย่วควนก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

ฉินซูโหรวมาหาโย่วควน?

มีเรื่องอันใด

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตามมารยาทโย่วควนไม่สามารถปล่อยให้แขกยืนข้างนอกตลอดเวลาได้ เขาพูดอย่างสุภาพ: "ท่านหญิง เชิญด้านใน"

ฉินซูโหรวก้าวเท้าเดินเข้าไป

ภายใต้การนำทางของโย่วควนฉิน ซูโร่วมาที่ห้องนั่งเล่น

“ท่านหญิง เชิญนั่งก่อน” โย่วควนชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ และทำท่าแสดงความเคารพ

ฉินซูโหรวเกิดมาในตระกูลแม่ทัพ และเธอก็มีจิตวิญญาณที่กล้าหาญอยู่แล้ว นอกจากนี้ เธอยังอยู่ในวังอันเย็นชามาเป็นเวลาห้าปีแล้ว และเธอก็ได้พัฒนาความแข็งแกร่งที่สามารถทนต่อความยากลำบากได้ เมื่อเปรียบเทียบกับบุตรธิดาขิงขุนนางคนอื่นๆ เธอไม่พิถีพิถันหรือเสแสร้งใดๆ

เธอนั่งลงอย่างสบายๆ และเห็นโย่วควนกำลังเตรียมชงชาให้เธอ เธอหยุดเธอแล้วพูดว่า "คุณชายโย่วควน มิจำเป็นต้องทำเรื่องยุ่งยากมากมาย ข้ามีธุระสำคัญจึงมาที่นี่ ไม่ขอดื่มชาแล้ว"

ธุระสำคัญ?

โย่วควนรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินสิ่งนี้

มีอะไรสำคัญที่ท่านหญิงซึ่งเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลฉินจำเป็นต้องพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับคนรับใช้เช่นเขางั้นหรือ?

แปลกอะไรเช่นนี้!

โย่วควนเหลือบมองฉินซูโหรวโดยไม่รู้ว่าทำไม จากนั้นจึงหรี่ตาลง

ในสมัยโบราณ หากบุคคลที่มีสถานะต่ำต้อยเช่นโย่วควนซึ่งเกิดในฐานะนักแสดง มองโดยตรงไปยังบุคคลที่มีสถานะสูงเช่นฉินซูโหรว หากกล่าวโทษแล้ว มันจะเป็นความผิดอย่างมาก

ความอ่อนน้อมถ่อมตนที่ฝังไว้ในกระดูกของเขา ทำให้โย่วควนไม่สามารถเชิดหน้าขึ้นต่อหน้าผู้มีอำนาจได้

โย่วควนหรี่ตาลงเล็กน้อย และเขายืนเอามือลง แสดงให้เห็นความยับยั้งชั่งใจอย่างชัดเจน

เขาพูดด้วยความสงสัย: "โปรดยกโทษให้โย่วควนที่โง่เขลา แต่ข้าน้อยอยากจะถามว่า มีอะไรให้ข้ารับใช้ท่านหญิงได้บ้าง"

เขาไม่กล้าหารือเป็นที่ปรึกษา แต่ก็ยังสามารถทำงานให้ได้

“คุณชายโย่วควนพูดเช่นนี้ เห็นข้าเป็นคนนอกแล้ว” ฉินซูโหรวยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูกซึ่งไม่สังเกตเห็นได้ง่าย

แม้ว่าจะไม่ง่ายที่จะสังเกตเห็น แต่โย่วควนผู้มีจิตใจละเอียดอ่อนราวกับเส้นผมก็ยังคงสังเกตเห็นมัน

โย่วควนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ฉินซูโหรวอย่างสับสนมากยิ่งขึ้น

ตอนนี้ เขาไม่สนใจความแตกต่างระหว่างฐานะอีกต่อไปแล้ว

มีหมอกอยู่ในดวงตาของเขา

“ข้าคุ้นเคยกับราชครูและองค์หญิงต้าถง สำหรับข้า ราชครูและองค์หญิงต้าถงล้วนเป็นเพื่อนของข้า แม้แต่ทุกคนในจวนเซียวก็เป็นเช่นนั้น” ฉินซูโหรวซ่อนร่องรอยทำอะไรไม่ถูกและแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

“ดังนั้น คุณชายโย่วควนจึงไม่จำเป็นต้องดูถูกตัวเองต่อหน้าข้าท่านหญิงคนนี้ ข้าหวังว่าคุณชายโย่วควนจะปฏิบัติต่อข้าท่านหญิงคนนี้ในฐานะเพื่อน เข้ากันได้อย่างเป็นกันเองบ้างเล็กน้อย” ฉินซูโหรวกล่าวเสริมต่อไป

ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ผู้โดดเดี่ยวบอกว่าเธออยากเป็นเพื่อนกับโย่วควน?

เรื่องนี้...

จะได้อย่างไร?

โย่วควนทั้งดีใจและตกใจพูดว่า: "ท่านหญิง นี่มันเป็นไปไม่ได้เลย แค่ท่านเรียกคุณชายโย่ควนก็เพียงพอที่จะทำให้ข้าน้อยทำอะไรไม่ถูกแล้ว ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าท่านเป็นเพื่อนกับนักเล่นงิ้ว มันจะทำลายชื่อเสียงของท่านหญิงได้ ข้าน้อยรู้ตัวมิอาจเอื้อมถึงได้"

ฉินซูโหรวยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "คุณชายโย่วควนล้อเล่นแล้ว ข้าไม่มีชื่อเสียงอะไรให้กล่าวถึงแล้ว มิใช่หรือ?"

เพื่อไม่ให้โย่วควนดูถูกตัวเองเช่นนี้ต่อไป ฉินซูโหรวใช้โอกาสนี้จู่โจมและพูดต่อ: "หรือว่าคุณชายโย่วควนไม่ต้องการเป็นเพื่อนกับท่านหญิงคนนี้ เพราะชื่อเสียงที่ไม่ดีของข้า?"

นี่... แน่นอนว่าไม่ใช่เช่นนี้

การได้เป็นเพื่อนกับคนที่มีฐานะสูงเท่าฉินซูโหรว เป็นผู้มีวาสนา ใครล่ะจะไม่อยากเป็นเพื่อน