บทที่ 1286 พบตัวฆาตกร

ฉินซูโหรวแสร้งเอาตามน้ำ พูดด้วยรอยยิ้มจางๆ: "ตกลงตามนั้นเจ้าค่ะ"

ตอนนี้ พอได้คำสัญญาจากสาวงาม นายอำเภอก็ไม่มีอะไรทำ ดังนั้นเขาจึงนำคนกลุ่มหนึ่งอพยพออกจากบ้านของฉินซูโหรว

การจากไปของนายอำเภอบ่งบอกถึงการสิ้นสุดของความสนุกสนาน และผู้คนก็แยกย้ายกันไปตามธรรมชาติ

ทันทีที่นายอำเภอจากไป ฉินหนานพูดด้วยความโกรธ: "ท่านพี่ แค่ดูก็รู้ขุนนางสุนัขคนนั้นมีเจตนาชั่วร้าย ทำไมท่านถึงตกลงที่จะไปจวนของเขา?"

เมื่อพิจารณาจากการแสดงออกของขุนนางสุนัข เขาดูน่าขยะแขยงยิ่งนัก มันน่ารังเกียจ

ไม่ต้องคิด บุคคลดังกล่าวสามารถเข้ารับตำแหน่งนายอำเภอได้ จะต้องเป็นการปฏิบัติการลับ และต้องเป็นฝีมือของเว่ยเชียนชิว

ด้วยตัวละครของฉินหนาน ถ้าฉินซูโหรวไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ฉินหนานคงจะขึ้นไปทุบตีเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่ คงฆ่าเขาด้วยดาบเล่มเดียว!

ไม่แม้แต่ชะโงกดูเงาดูตัวเอง คนประเภทนี้ก็ยังกล้าโลภในความงามของฉินซูโหรว ไม่ต้องพูดถึงฉินซูโหรว แม้แต่สตรีจากครอบครัวคนธรรมดาก็ทำไม่ได้!

เมื่อเห็นใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของฉินหนาน ฉินซูโหรวพูดเบาๆ : "น้องหนานวางใจได้ คำสัญญาของข้ากับขุนนางสุนัขคนนั้น เป็นเพียงมาตรการชั่วคราว มารวบรวมหลักฐานของเขาให้โดยเร็ว จากนั้นมามอบของขวัญชิ้นใหญ่แก่เขา ความประหลาดใจครั้งใหญ่"

เมื่อเธอพูดแบบนี้ ดวงตาของฉินซูโหรวก็มีกระพริบความเจ้าเล่ห์

ขุนนางสุนัขคนนี้กล้าที่จะคิดไม่ดีกับฉินซูโหรว เช่นนั้นฉินซูโหรวจะทำให้เขาเสียใจอย่างแน่นอน!

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉินซูโหรวพูด ใบหน้าของฉินหนานก็ดูดีขึ้น และเขาพูดว่า "ได้ เราต้องลงโทษขุนนางสุนัขคนนั้น ฆ่าเขาซะ"

เซียวเฉวียนและเหมิงเอ้าเฝ้าดูนายอำเภอจากไป หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ออกจากที่นี่ด้วย

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้กลับโรงเตี๊ยม แต่ตามกลุ่มทหารที่ออกตามหาชายในความมืด

เซียวเฉวียนฟังเสียงในใจของพวกเขา ได้ทราบว่าเป็นทหารผู้นำที่ไปบอกนายอำเภอ และนำนายอำเภอไปหาฉินซูโหรว

คนๆ นี้ก็มีเจตนาชั่วร้าย เคยทำร้ายใครหลายๆ คนมาก่อน การรักษาคนที่ถูกลดทอนความเป็นมนุษย์เช่นนี้ให้คงอยู่ถือเป็นการสิ้นเปลืองอาหารและทรัพยากร

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงต้องการฆ่าเขา!

พูดให้ถูกก็คือเหมิงเอ้าต้องการฆ่าเขา!

ทหารนำทีมออกค้นหาทุกที่เกือบทั้งวัน ไม่ต้องพูดถึงใครเลย ไม่พบแม้แต่แมลงวันด้วยซ้ำ

ในตอนที่พวกเขากำลังจะล่าถอย และกลับไปรายงานการปฏิบัติภารกิจ เหมิงเอ้าก็ปรากฏตัวอย่างสง่าผ่าเผยต่อหน้าพวกเขา ปิดกั้นทางของพวกเขาอย่างครอบงำ

เซียวเฉวียนยืนอยู่บนหลังคาใกล้ๆ มองภาพด้านล่างด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อเปรียบเทียบร่างกายของทหารกับเหมิงเอ้านั้นแตกต่างกันมาก

อาจกล่าวได้ว่าไม่มีทหารคนใดในที่นี้ ในแง่ของรูปลักษณ์ภายนอก ไม่มีใครสามารถเปรียบเทียบกับเหมิงเอ้าได้

เหมิงเอ้าแข็งแกร่ง ตัวสูง และมีออร่าที่แข็งแกร่งมาก ซึ่งทำให้ทหารหวาดกลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทหารผู้นำกลืนน้ำลายอย่างประหม่าและพูดอย่างกล้าหาญ: "เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงมาขวางทางเรา"

เหมิงเอ้าตะคอกอย่างเย็นชา: "ข้าเป็นปู่ของเจ้า หลานคนดี เรียกข้าว่าท่านปู่สิ!"

ทำไมถึงปิดทางพวกเขา?

พวกเขาไม่รู้ตัวหรือว่าพวกเขาทำอะไรลงไป?

ดังคำพูดที่ว่า "ถ้าเดินริมแม่น้ำบ่อยๆ รองเท้าจะไม่เปียกได้อย่างไร"

พวกเขากระทำการอย่างประมาทเลินเล่อในเมืองชานถัง และทำทุกสิ่งที่เป็นอันตรายต่อผู้อื่นด้วยอำนาจของพวกเขา มีชีวิตอยู่จนถึงบัดนี้ได้ มันคือของขวัญจากสวรรค์แล้ว!

ถ้าพวกเขาอยู่ในเมืองหลวง พวกเขาคงตายไปนานแล้ว!

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งของเหมิงเอ้า หัวใจของทหารก็ลุกเป็นไฟทันที และพวกเขาก็จ้องมองที่เหมิงเอ้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

โดยเฉพาะทหารผู้นำโกรธมาก เดิมทีเขากลัวเหมิงเอ้า แต่ตอนนี้เขาเริ่มใจกล้าขึ้นเพราะความโกรธในใจ เขาพูดอย่างโกรธแค้น: "พูดอะไรนะเจ้าหนู? เบื่อชีวิตแล้วใช่หรือไม่?"