บทที่ 1287 เดินเล่นกับสุนัข

ท่านผู้เฒ่าผมหงอก ผิวดำคล้ำเพราะทำงานหนักและถูกแสงแดดและลมพัด แต่ท่าทางนั้นดูมีสุขภาพแข็งแรงดี

เดิมที ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าดูดี แต่พอได้ยินเสียงเรียกท่านผู้เฒ่าของไป๋ฉี่ ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าก็เปลี่ยนเป็นสีไม่พอใจทันที เขาไม่พูดอะไร ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเตรียมจะปิดประตูเพื่อแสดงว่าเขาไม่อยากตอบคำถามของไป๋ฉี่

ไป๋ฉี่เห็นดังนั้นจึงรีบยื่นมือไปยันประตูไว้เพื่อขัดขวางไม่ให้ท่านผู้เฒ่าปิดประตู เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “ท่านผู้เฒ่าเราเพิ่งมาถึงที่นี่ ถามทางเท่านั้น ไม่ได้คิดร้าย”

ท่านผู้เฒ่าเหลือบมองไป๋ฉี่ด้วยสายตาเย็นชา ยังคงไม่พูดอะไร พยายามจะปิดประตู

สิ่งนี้ทำให้ไป๋ฉี่สงสัยมาก เขาแค่ถามทางเท่านั้น ทำไมท่านผู้เฒ่าถึงต้องระวังตัวขนาดนี้

สงสัยก็สงสัย แต่ไป๋ฉี่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

หรือว่าเขาดูน่ากลัวเกินไป?

ก็ไม่นะ เซียวหมิงชิวนี้แล้วไม่ได้ร้องไห้ แถมยังหัวเราะอย่างมีความสุข

คนที่เด็กน้อยไม่กลัว จะสามารถน่ากลัวได้มากแค่ไหนกัน?

ไป๋ฉี่คิดว่า น่าจะไม่ใช่ปัญหานี้

ท่านผู้เฒ่าใช้กำลังทั้งหมดของเขา แต่ก็ไม่สามารถปิดประตูได้ครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าก็เริ่มเคร่งเครียด ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นว่า “เจ้าเป็นใคร? รีบปล่อยมือซะ!”

ในเวลานี้ เซียวเฉวียน พูดเบา ๆ ว่า “พี่ชาย สวัสดีผู้แซ่เซียวเพิ่งมาถึงที่นี่ ไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ขอรบกวนถามหน่อยครับ แถวนี้มีโรงเตี๊ยมบ้างไหมขอรับ”

ความหมายเหมือนกัน แต่แค่เปลี่ยนคำเรียก พูดของเซียวเฉวียน ทำให้ท่านผู้เฒ่าฟังดูสบายใจขึ้นมาก ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าดูดีขึ้นมาก

โอ้ ไม่!

ไม่ใช่ท่านผู้เฒ่าหรอก เขาแค่เป็นคนวัยกลางคนที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิตและกังวลเรื่องปากท้อง เส้นผมสีขาวที่ขึ้นเพราะความเครียด

ถ้าพูดในสมัยปัจจุบันก็คือ ดูแก่เร็วไปหน่อย

อายุแค่สามสิบกว่า ๆ แต่ดูไม่ต่ำกว่าห้าสิบ

ในสมัยโบราณ อายุขัยของผู้คนโดยเฉลี่ยสั้นลง คนที่อายุห้าสิบแล้ว จริงๆ แล้วถือว่าเป็นท่านผู้เฒ่าแล้ว

ไม่คาดคิดว่า ไป๋ฉี่เด็กจริงใจคนนี้จะเรียกเขาตามลักษณะภายนอกของเขา แน่นอนว่าเขาไม่พอใจ

ไม่รู้ตัวว่าไป๋ฉี่ได้ทำให้คนอื่นไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว

อีกทั้งเซียวเฉวียนเรียกเขาว่าพี่ชาย ฟังดูสบายใจสุด ๆ เขาเหลือบมองไป๋ฉี่ แล้วหันไปพูดกับเซียวเฉวียนด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “นายท่าน ที่นี่คือนี่คือกันจวนตรงไปตามถนนสายนี้ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็จะถึงโรงเตี๊ยม"

“ขอรับ ขอบคุณพี่ชาย” เซียวเฉวียน กล่าวอย่างสุภาพ

จากนั้นจึงหันหลังและเตรียมจะเดินไปโรงเตี๊ยม

“นายท่าน โปรดหยุดก่อน รัฐมู่อวิ๋นช่วงนี้ไม่สงบนัก แม้แต่โรงเตี๊ยมก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย ขณะนี้ใกล้จะมืดแล้ว หากท่านชายไม่รังเกียจ เชิญพักค้างคืนที่บ้านข้าสักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อก็ไม่สาย”

แม้แต่หมู่บ้านอันห่างไกลอย่างนี้คือกันจวน ชาวบ้านก็รู้ว่า รัฐมู่อวิ๋น ไม่สงบ พูดแบบนี้ แสดงว่าเหตุการณ์ความไม่สงบใน รัฐมู่อวิ๋น คงไม่ได้น่าเป็นห่วงอย่างที่คิดของคนในเมืองหลวง

เพื่อที่จะสามารถสืบข่าวได้มากขึ้นและครบถ้วนยิ่งขึ้น เซียวเฉวียนกล่าวอย่างสุภาพว่า “ข้าขอขอบพระคุณน้ำใจของพี่ชาย แต่ข้ารีบจริง ๆ ไม่สะดวกอยู่ที่นี่ ไว้พบกันคราวหน้า”

โรงเตี๊ยมเป็นสถานที่ปะปนกันของผู้คนมากมาย เป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการสืบข่าว

หลังจากพูดจบ เซียวเฉวียนก็หันหลังและจากไป

ท่านผู้เฒ่ามองร่างของทั้งสองคน ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำว่า “มา รัฐมู่อวิ๋นช่วงนี้ ช่างไม่เหมาะจริงๆ”

เซียวเฉวียนผู้ที่มีหูไวได้ยินดังนั้น ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินต่อไป

ความเรียบง่ายของวิถีชีวิตชาวบ้านเช่นนี้ ช่างน่าประทับใจจริงๆ สัมผัสได้ถึงส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจของคน

ในเวลานี้ ไป๋ฉี่ที่รู้สึกหงุดหงิดอยู่นาน ก็ยังคงรู้สึกหงุดหงิดอยู่