บทที่ 1302 ปกปิดประสบการณ์ชีวิต

ไม่ใช่ว่าเขาโลภชีวิตและกลัวตาย แต่การตายแบบนี้มันรู้สึกอึดอัดใจเกินไป

นอกจากนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นขุนนาง แต่ตำแหน่งอย่างเป็นทางการของเขาจะไม่สูงไปกว่าขุนนางที่ราชสำนักส่งมา อย่างว่าขุนนางที่สูงขึ้นระดับหนึ่งสามารถปราบปรามผู้คนได้ และแขนไม่สามารถไปถึงต้นขาของเขาได้เจินฮ่าวไม่อยากถูกผูกมัดเช่นนี้

อย่างทุกวันนี้ เป็นแค่คนว่างทั่วไป ชักดาบออกมาช่วยเหลือเมื่อเกิดความอยุติธรรม ก็เป็นการช่วยราษฎรเช่นกัน

ในอดีต ถึงแม้จะมีการสมรู้ร่วมคิดระหว่างขุนนางและชนชั้นสูง แต่โดยทั่วไปแล้วพวกเขาก็ไม่กล้าทำเกินตัว

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเร็วๆ นี้เหมือนคนบ้าคลั่ง ขุนนางคร้านแม้แต่แสร้งตีหน้าปล้นทรัพย์สมบัติของราษฎรโดยตรง ราวกับว่าพวกเขายากจนจนบ้าคลั่ง

มันเป็นจริง เว่ยเชียนชิวยากจนมากจนบ้าไปแล้ว ยากแค้นจนเขาอยากเอาเปรียบจางจิ่น ทำเอาจางจิ่นต้องหนีมา ใช้ความคิดริเริ่มที่จะมาที่รัฐมู่อวิ๋นเพื่อระงับเหตุการณ์ความไม่สงบ จริงๆ แล้ว เหตุผลหลักคือการหลีกเลี่ยงเว่ยเชียนชิวชายผู้ยากจน

โอ้ ไม่สิ คือผีดูดเลือด

หากเว่ยเชียนชิวไม่ปล้นทรัพย์สมบัติของราษฎรต่อไป จวนเจียนกั๋วขนาดใหญ่ของเขาและกองทัพชาวยุทธ์แท้จะไม่สามารถโคจรได้

หลังจากฟังคำพูดของเจินฮ่าวแล้ว ไป๋ฉี่ก็พยักหน้า นำคำถามไปสู่ประเด็นสำคัญ ดวงตาของเขาที่เฉยเมยและกล่าวว่า: "ดังนั้น ต้นกำเนิดของความไม่สงบก็อยู่ที่มู่อวิ๋น?"

เจินฮ่าวพยักหน้า

ในเวลานี้ ทันใดนั้น ร่างที่แข็งแกร่งก็ข้ามกำแพงและปรากฏตัวต่อหน้าเจินฮ่าวและไป๋ฉี่

บุคคลนี้เป็นองครักษ์ส่วนตัวคนแกร่งของเจินฮ่าว เขาชื่ออู๋อิ่ง เพราะว่า เขามีวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยม สามารถไปมาได้อย่างไร้ร่องรอย

ว่ากันว่าเขาเป็นองครักษ์ แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นเสนาธิการด้วย

อู๋อิ่งมีอายุมากกว่าเจินฮ่าว เป็นอัจฉริยะที่เจินเย่วฝึกฝนเองกับมือ หากคำนวณตามอายุ อู๋อิ่งอาจเป็นอาของเจินฮ่าวได้

ในความเป็นจริงเจินฮ่าวก็เรียกอู๋อิ่งว่าอาอิ่งอีกด้วย

“คารวะประมุขน้อย” ทันทีที่อู๋อิ่งเข้ามา ก็ทักทายเจินฮ่าวด้วยความเคารพ หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น อู๋อิ่งก็ตระหนักว่ามีคนนอกอยู่ที่นี่ และใจของเขาก็ชะงัก

เมื่อครู่ตอนที่เขาอยู่นอกประตู ไม่ได้รู้สึกถึงกลิ่นอายของคนแปลกหน้า ด้วยวรยุทธ์ของเขา เขาน่าจะสัมผัสได้

สัมผัสไม่ได้ ก็หมายความว่าคนตรงหน้าเขามีวิชาสูงกว่าอู๋อิ่งมาก

แต่ดูไป๋ฉี่ อายุน้อยๆ แต่มีวิชาเช่นนี้ ช่างเป็นอัจฉริยะศิลปะการต่อสู้

อู๋อิ่งอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ไป๋ฉี่ พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย: "มิทราบว่าท่านชื่อว่าอะไร?"

ชายหนุ่มตรงหน้าเขา เมื่ออู๋อิ่งมองแวบแรกก็รู้สึกคุ้นเคย พอมองดู เขาก็รู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรือเสน่ห์ที่น่าพิศมัยของเขา อู๋อิ่งรู้สึกว่าเขาค่อนข้างคล้ายกับเว่ยไป๋ซึ่งเป็นอดีตผู้นำของรัฐมู่อวิ๋น

ตอนนี่อู๋อิ่งติดตามเจินเย่ว ได้พบกับเว่ยไป๋

เมื่อไป๋ฉี่ได้ยินดังนั้น เขาก็ยืนขึ้นและยกมือขึ้นแล้วพูดว่า "ข้าชื่อไป๋ฉี่"

ไป๋ฉี่เหรอ?

ไป๋ฉี่ ผู้พิทักษ์หมายเลขหนึ่งในเมืองหลวงถึงกับปรากฏตัวโดยไม่คาดคิดในรัฐมู่อวิ๋น และยังปราฏในจวนของเจินฮ่าว การกระทำนี้คืออะไร?

อู๋อิ่งได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับไป๋ฉี่และเซียวเฉวียนมาไม่น้อย ตอนนี้เมื่อเขาได้พบไป๋ฉี่ด้วยตัวเอง อู๋อิ่งจึงต้องมองเขาอย่างละเอียด

เขาสูงและแข็งแรง มีท่าทางนิ่งสงบ มีจิตใจดีมาก และกระตือรือร้นมาก

นี่แหละสิ่งที่คนรุ่นเยาว์ควรจะเป็น

แต่ยิ่งอู๋อิ่งมองมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไป๋ฉี่และเว่ยไป๋ดูคล้ายกัน แม้ว่าทั้งสองคนจะพูดไม่ได้ว่าแกะสลักจากแม่พิมพ์เดียวกัน แต่พวกเขาก็ยังดูคล้ายกันมาก

ความรู้สึกนี้ชัดเจนมาก

“เจ้าน้องชายไป๋ฉี่ เจ้าชื่ออะไรก่อนที่จะมาเป็นองครักษ์ของราชครู?” อู๋อิ่งถาม

อู๋อิ่งรู้ว่าหลังจากที่ทาสคุนหลุนจำนายของพวกเขาได้และกลายเป็นองครักษ์ พวกเขาจะต้องขึ้นทะเบียนกับรัฐมนตรีการคลัง และในเวลาเดียวกัน รัฐมนตรีการคลังก็จะตั้งชื่อใหม่ให้กับพวกเขา เพื่อเป็นตัวแทนของพวกเขาและเริ่มต้นชีวิตใหม่

“เว่ยมู่ไป๋” ไป๋ฉี่จริงใจและตอบทุกคำถาม

เว่ยมู่ไป๋ เว่ยไป๋ แม้แต่ชื่อก็คล้ายกันมาก

ชื่อ เว่ยมู่ไป๋ นั้นชัดเจนมาก คนวงในสามารถเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างเว่ยไป๋และไป๋ฉี่ได้ทันทีจากชื่อ