บทที่ 1303 ตกลงตามแผน

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่อู๋อิ่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องแปลก

เซียวเฉวียนเคยถูกเนรเทศไปยังเกาะจูเสิน คิดว่าคงได้พบกับเว่ยไป๋

ด้วยความฉลาดของเซียวเฉวียน เขาพบเบาะแสบางอย่างและรู้ประสบการณ์ชีวิตของไป๋ฉี่ มันไม่น่าแปลกใจเลยจริงๆ

ไม่ว่าเหตุใดเซียวเฉวียนจึงต้องการให้อู๋อิ่งปิดบังประสบการณ์ชีวิตของไป๋ฉี่ อู๋อิ่งก็แอบพยักหน้าให้เซียวเฉวียนแสดงข้อตกลงที่จะช่วยเซียวเฉวียน

ทุกสิ่งที่เซียวเฉวียนทำในต้าเว่ยนั้นขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ของต้าเว่ย อู๋อิ่งเชื่อว่าเซียวเฉวียนเป็นคนที่ยุติธรรมมาก

ยิ่งไปกว่านั้นอู๋ อิ่งยังได้ยินว่าเซียวเฉวียนปฏิบัติต่อคนรับใช้ของเขาเป็นอย่างดี โดยเฉพาะองครักษ์สองคนไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า ซึ่งเขาถือว่าเป็นพี่น้องกันกับเขา

เซียวเฉวียนต้องมีความตั้งใจของตัวเองในการทำเช่นนี้ มันจะต้องเป็นประโยชน์ต่อไป๋ฉี่ และเขาจะไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อไป๋ฉี่

เจินฮ่าวผู้บอบบางราวกับเส้นผม สังเกตเห็นปฏิสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างทั้งสอง แม้ว่าเขาจะมีความสงสัยและความอยากรู้อยากเห็นอยู่ในใจ แต่เขาก็รู้ด้วยว่าเมื่อเซียวเฉวียนกำลังสื่อสารกับอู๋อิ่งอย่างลับๆ ก็พิสูจน์ได้ว่าเซียวเฉวียนไม่ต้องการเจินฮ่าวรับรู้

ดังนั้นเจินฮ่าวจึงแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในทำนองเดียวกัน ไป๋ฉี่ก็รับรู้เรื่องนี้เช่นกัน ไป๋ฉี่เพียงเหลือบมองที่เซียวเฉวียนและอู๋อิ่งอย่างไร้ร่องรอย และคิดในใจเท่านั้น: "นายท่านเริ่มคุ้นเคยกับอู๋อิ่งมากพอที่จะกระซิบกันแล้ว?"

เขาอยู่เคียงข้างเซียวเฉวียนมานานแล้ว และเขาไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนได้รู้จักกับอู๋อิ่งเมื่อใดกัน

อยากรู้อยากเห็น แต่ไป๋ฉี่ไม่ได้ถามอะไร และมองไปที่เซียวเฉวียนตามปกติ

ในเวลานี้อู๋อิ่งจำได้ว่าเขามาที่นี่เพราะเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องรายงานต่อเจินฮ่าว

“ประมุขน้อย ความวุ่นวายเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ” อู๋อิ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังและจริงใจ

เดิมทีเหตุการณ์ความไม่สงบค่อนข้างควบคุมได้ มีการเผชิญหน้ากันระหว่างราษฎร ขุนนางและชนชั้นสูงอย่างต่อเนื่อง และไม่มีความขัดแย้งร้ายแรงเกิดขึ้น

นั่นเป็นเรื่องเบาะแว้งเล็กน้อย

ตอนนี้ความวุ่นวายรุนแรงขึ้นจนทั้งสองฝ่ายทำสงครามกัน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก

ความไม่พอใจในที่สาธารณะรุนแรงยิ่งขึ้น

แม้แต่บางคนจากหมู่บ้านและเมืองใกล้กับมู่อวิ๋นก็มาช่วยเหลือชาวมู่อวิ๋นและทำงานร่วมกันเพื่อสร้างปัญหานอกจวนเจ้าผู้ครองรัฐ

ประตูจวนเจ้าผู้ครองรัฐถูกปิดอยู่ตลอด ประตูทั้งสองมีคราบไข่เน่าและใบผักเน่าและมีรอยตัดที่มองเห็นได้

จะเห็นได้ว่าอารมณ์ของผู้คนโกรธแค้นยิ่งนัก

ถึงอย่างนั้น ประตูจวนเจ้าผู้ครองรัฐก็ยังไม่มีแม้แต่ร่องรอยการเปิด เจ้าหน้าที่และขุนนางผู้มีอำนาจเหล่านั้นในอดีตเป็นเหมือนเต่าหดหัวอยู่ในกระดองในวัง ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมา

ทนไม่ได้ที่จะถูกราษฎรนอกประตูด่าทอ ดังนั้นจึงสั่งให้กองทหารของเขาขับไล่ผู้คนที่สร้างปัญหาที่หน้าวัง

จินเผิงเป็นแม่ทัพที่ปกป้องรัฐมู่อวิ๋น และมีอำนาจในการตัดสินใจสูงสุด ทุกเรื่องของรัฐมู่อวิ๋นไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่จะต้องได้รับการตรวจสอบจากเขา

แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาติดสุราเมถุน และเกียจคร้านในเรื่องการเมือง ดังนั้น เรื่องทั้งหมดจึงถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อเขาไม่สามารถเลื่อนออกไปได้อีกต่อไป เขาจึงจัดการเรื่องราวอย่างง่ายดาย

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผู้คนในรัฐมู่อวิ๋นไม่พอใจเขามาก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอำนาจอย่างเป็นทางการของเขา ผู้คนจึงไม่กล้าพูดและโกรธแค้น โดยระงับความไม่พอใจที่มีต่อจินเผิงไว้ในใจ

เดิมทีผู้คนไม่กล้ากบฏเพียงเพราะจินเผิงเกียจคร้านในเรื่องการเมือง

แต่ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา การแสวงหาประโยชน์จากคนทั่วไปของนายทหารเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะโหดร้ายและไร้มนุษยธรรม เงินทุกๆ บาทในบ้านของประชาชนทั่วไปจะต้องถูกปล้น

จะทำให้คนที่ใช้ชีวิตลำบากอยู่แล้วอยู่รอดได้อย่างไร?

ความขุ่นเคืองและความขุ่นเคืองก็เกิดขึ้นในใจของผู้คน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ผู้คนโกรธมากยิ่งขึ้นก็คือพวกเขายังเห็นทหารเข้ามาและออกจากจวนบ่อยครั้ง ซึ่งกระตุ้นให้ผู้คนเกิดการกบฏด้วยความโกรธ พวกเขาจึงตัดสินใจต่อต้านการสมรู้ร่วมคิดระหว่างขุนนางกับคนชั้สูง ที่แสวงประโยชน์จากราษฎร

จนถึงทุกวันนี้ ความไม่สงบยังคงดำเนินต่อไป

อู๋อิ่งกล่าวอย่างเป็นกังวล: "นายน้อย หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ผู้คนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส"

นอกจากนี้ อู๋อิ่งยังได้ทราบว่าเว่ยเชียนชิวได้รับคำสั่งให้ระงับเหตุการณ์ความไม่สงบโดยเร็วที่สุด

คนโง่เหล่านี้จะทำอะไรดีเพื่อระงับความไม่สงบได้?