บทที่ 1304 ไม่มีข่าวคราว

เจินฮ่าวและคนอื่นๆ ตกใจเล็กน้อย ใช้เวลานานในการกลับมามีสติสัมปชัญญะและมองดูเซียวเฉวียนด้วยความชื่นชม

ตามข่าวลือ มีเพียงชาวคุนหลุนเท่านั้นที่มีเทคนิคการเคลื่อนย้ายมวลสาร ไม่คิดว่าเซียวเฉวียนจะสามารถทำได้เช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจินฮ่าวมองที่เซียวเฉวียนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

การแสดงออกนั้นเทียบได้กับของเหมิงเอ้า ซึ่งเป็นแฟนตัวยง

ในไม่ช้า ดวงตาของพวกเขาก็ถูกดึงดูดด้วยเสียงที่ดังสนั่น

แหงนมองดูเห็นฝูงชนหนาแน่นมารวมตัวกันหน้าประตูวัง ราษฎรถือไม้ จอบ พลั่ว คว้าอาวุธในมือด้วยความโกรธ แล้วตะโกนสุดเสียงว่า "จินเผิง ไอ้สารเลว ออกมา คืนความยุติธรรมแก่เราซะ! เอาเงินที่เราหามาอย่างยากลำบากคืนมาให้เรา!"

“จินเผิง เจ้าในฐานะแม่ทัพที่ดูแลรัฐมู่อวิ๋น เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับคนเลว เจ้ามันไม่ใช่คน!"

“...…."

คำสบประมาทมาทีละคลื่น แต่ละคลื่นก็ดังขึ้นกว่าครั้งก่อน

บางคนสาปแช่งจนคอแหบแห้ง แต่ประตูวังยังคงนิ่งเฉย

มีองครักษ์เพียงสิบกว่าคนที่ขวางบันไดเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนเข้ามาใกล้

ด้านล่างมีทหารแถวหนึ่งใช้หอกปิดกั้นผู้คนและขู่ว่า: "หากเจ้าฉลาดพอ ก็รีบออกไป ไม่เช่นนั้นเราจะไม่เกรงใจ!"

ยังมีคนอีกกว่าสิบคนนอนอยู่บนพื้น บางคนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด บ้างก็นอนนิ่งอยู่กับพื้น บ้างก็หมดสติ บ้างก็สิ้นลมไป

นอกจากราษฎรแล้ว ยังมีทหารอีกสองคนนอนนิ่งอยู่กับพื้น ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ตายแต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน

มีการต่อสู้ที่นี่จริงๆ

ในเวลานี้ ราษฎรชี้ไปที่ราษฎรที่อยู่บนพื้นแล้วพูดด้วยความขุ่นเคือง: "ในฐานะขุนนาง เจ้าไม่ได้ปกป้องเรา แต่เอารัดเอาเปรียบเรา และตอนนี้เจ้ากำลังทำร้ายผู้อื่น เรื่องนี้จะถูกเพิกเฉยได้อย่างไร?"

"เจ้าคนอวดดี! กล้ามาวุ่นวายหน้าวัง ระวังหัวให้ดีพวกเจ้า!” ทหารที่เพิ่งพูดไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนข้อแต่อย่างใด

มันไม่สามารถสุภาพได้เมื่อต้องรับมือกับราษฎรเช่นนี้!

เซียวเฉวียนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ กระแอมในคอแล้วพูดว่า "มีหมออยู่ที่นี่หรือไม่?"

แพทย์ควรช่วยเหลือผู้บาดเจ็บก่อน

ถึงแม้ว่าฟ้าจะถล่ม เราก็ควรให้ความสำคัญกับผู้คนเป็นอันดับแรก และให้ความสำคัญกับชีวิตของผู้คนเป็นอันดับแรก

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนในปัจจุบันก็หันความสนใจไปที่เซียวเฉวียน

คนนี้ดูไม่คุ้นตายิ่งนัก

แม้ว่าเขาจะดูไม่คุ้นเคย แต่เขาสูงใหญ่แข็งแกร่ง และทั้งร่างกายของเขาก็มีกลิ่นอายของน้ำนิ่งไหลลึก คนประเภทนี้ ตราบใดที่เขายืนอยู่ในฝูงชน เขาจะครอบงำ และเขาสามารถทำให้คนรู้สึกถึงการกดขี่ซึ่งทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ กล้าพูดอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ไม่ต้องพูดถึงการส่งเสียงแหลม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่เคยเห็นบุคคลอันดับหนึ่งเช่นนี้มาก่อน เขาคือใคร?

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่ตั้งคำถามของทุกคน เซียวเฉวียนจึงพูดเบาๆ: "ข้าชื่อเซียวเฉวียน คนจากเมืองหลวง"

โอ้!

เซียวเฉวียน!

อย่างที่ทราบกันดีว่า ในเมืองหลวงมีเซียวเฉวียนผู้โด่งดังมาก เขามีชื่อเสียงขนาดไหน? ห่างออกไปหลายพันไมล์ในรัฐมู่อวิ๋น ผู้คนที่นี่ล้วนคุ้นเคยกับชื่อของเซียวเฉวียน

แต่เมื่อมองดูในวันนี้ ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนจะแตกต่างจากที่ข่าวลือกล่าวไว้

มีข่าวลือว่าเซียวเฉวียนนั้นไร้ประโยชน์มาก ไม่ได้เป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

คนธรรมดารู้เพียงด้านเดียวเกี่ยวกับเซียวเฉวียน แต่ไม่รู้อีกด้านหนึ่ง

ดังสุภาษิตที่ว่า เรื่องดีไม่ออกไป แต่เรื่องไม่ดีจะแพร่กระจายไปหลายพันไมล์

ดังนั้น ผู้คนในรัฐมู่อวิ๋นรู้เพียงเรื่องราวที่ไร้ประโยชน์ของเซียวเฉวียน แต่ไม่รู้เรื่องราวอันรุ่งโรจน์ของเซียวเฉวียน

แต่องครักษ์ที่เฝ้าประตูก็วิ่งไปรอบๆ ตลอดเวลาเพื่อพยายามค้นหาข้อมูล ดังนั้นพวกเขาจึงมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องราวประวัติศาสตร์การพัฒนาของเซียวเฉวียนในต้าเว่ย

เหตุใดพวกเขาจึงไม่ได้รับข่าวเกี่ยวกับการมาที่รัฐมู่อวิ๋นของเซียวเฉวียนแม้แต่น้อย?

และเซียวเฉวียนไม่ได้มาเร็วหรือสาย แต่เขามาในเวลานี้ เกรงว่าสิ่งต่างๆ จะไม่ง่าย