บทที่ 1305 หมาหวงก้าง

ผู้คนต่างมองดูเซียวเฉวียนและพรรคพวกของเขาราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้กอบกู้

ภายในวัง

องครักษ์ที่เป็นคนแรกที่เข้าไปรายงานสถานการณ์ เพิ่งพูดจบจินเผิงและบุคคลสำคัญอื่นๆ ได้ยินว่าเซียวเฉวียนมาถึง และก่อนที่ความตกใจจะหมดไป พวกเขาเห็น ไป๋ฉี่ยืนอยู่นอกประตูด้วยท่าทางที่สง่างาม ใบหน้าของเขาดูอาฆาตแค้น เขาพูดอย่างเย็นชา: "พวกเจ้า ส่งยาที่ตักตวงไปได้ออกมา ตอนนี้ ทันที! เดี๋ยวนี้เลย!"

น้ำเสียงมั่นคงและเย็นชาไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจา

“บังอาจ! ส่งชีวิตมาซะ!” ในขณะนี้ องครักษ์อีกคนก็ตามทันและโจมตีไป๋ฉี่อย่างแรงด้วยลมบนฝ่ามือของเขา

ดวงตาของไป๋ฉี่เย็นชา เขาหันไปมองที่องครักษ์และพูดด้วยความดูถูกอย่างมาก: "ไม่ประเมินความสามารถตัวเอง!"

หลังจากพูดแบบนี้ ไป๋ฉี่ก็ปะทะกับฝ่ามือขององครักษ์ด้วยฝ่ามือของเขา และผลักองครักษ์ออกไป

“เอ่อ!” หลังจากที่องครักษ์ลอยขึ้นไปในอากาศได้สักพัก เขาก็ล้มลงอย่างรวดเร็วกระแทกพื้นเสียงดังกึกก้อง

เฮ้ย!

ผู้ชมที่อยู่นอกประตูวังอดไม่ได้ที่จะส่งเสียง

แค่ได้ยินเสียงองครักษ์ลงบนพื้นก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวดและขนลุกไปทั้งตัว

ภายในห้องโถงใหญ่

บุคคลสำคัญที่เห็นเหตุการณ์นี้อดไม่ได้ที่จะมองไป๋ฉี่อย่างเคร่งขรึม จินเผิงกล่าวว่า: "ขอถามว่าผู้ที่มาคือใคร? กล้าดียังไงมาอหังการในวัง!"

องครักษ์ที่อยู่ข้างใน รู้สึกจมดิ่ง และพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นมองจินเผิงอย่างประหม่า เตือนด้วยความระมัดระวัง: "แม่ทัพ เขาคือไป๋ฉี่"

ไป๋ฉี่!

นี่คือคนที่บุกเข้าไปในพระราชวังเพียงลำพัง จุดไฟเผาที่นั่น!

เขากล้าเผาพระราชวังวัง ไม่ต้องพูดถึงวัง(จวน)ของเจ้าผู้ครองรัฐ!

เมื่อจินเผิงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก จ้องมองไปที่องครักษ์อย่างดุเดือด และกระซิบ: "ทำไมไม่ได้พูดก่อนหน้านี้!"

มาพูดตอนนี้ จินเผิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป

ได้ยินว่าตลอดว่าเซียวเฉวียนทำตัวหยิ่งยโส ไป๋ฉี่ในฐานะองครักษ์ของเขา ย่อมคนใกล้ชาดแดง คนใกล้หมึกดำ คงไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก และยังได้ชื่อว่าเป็นผู้กล้าระห่ำไม่กลัวตายอีกด้วย

มิฉะนั้น เขาซึ่งเป็นเพียงองครักษ์จะมีความกล้าที่จะจุดไฟเผาพระราชวังได้อย่างไร?

ไม่ใช่เพราะอาศัยเซียวเฉวียนเพื่อแสดงพลังของเขา!

“ไป๋ฉี่ ข้าและจวนเซียวไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง แต่เจ้าบุกเข้ามาในพระราชวังโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้าต้องการอะไร?” แม้ว่าไป๋ฉี่จะกล้าหาญและมีวรยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม โดยมีผู้คนมากมายเฝ้าดูที่นี่ ถ้าจินเผิงกลัวแม้แต่น้อย จะทำให้กลายเป็นเรื่องน่าขันอย่างแน่นอน

ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า แพ้ได้แต่ไม่ยอดให้ถูกดูถูก ยิ่งกว่านั้น เกียรติของจินเผิง ยังต้องแสดงออกมา

เมื่อพูดเช่นนี้ จินเผิงกำลังบอกเป็นนัยกับไป๋ฉี่ว่าอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น

ไป๋ฉี่ได้ยิน แต่ไป๋ฉี่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจและดื้อรั้นราวกับวัว: "รีบส่งยามา ไม่เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้มายาท! ข้าไม่รังเกียจที่จะทำลายวังจนพิราบ!“

คำพูด ไป๋ฉี่ได้ทิ้งไว้ที่นี่ หากผู้มีอำนาจเหล่านี้ยังคงยืนกรานในแบบของตัวเอง อย่าโทษว่าไป๋ฉี่ที่ไม่เตือนพวกเขา

ไป๋ฉี่สามารถทำสิ่งที่โหดร้ายได้เหมือนกับการเผาพระราชวัง จินเผิงไม่สงสัยหรอกว่าไป๋ฉี่จะเผาวังจนราบคาบจริงๆ

แต่เมื่อมีผู้คนจำนวนมากเฝ้าดูอยู่ที่นี่ คงจะน่าเสียดายไม่น้อยหากจินเผิงเชื่อฟังและส่งมอบยาให้

แต่ถ้าเขาไม่จ่ายเงิน ผลที่ตามมาจะร้ายแรง และจินเผิงจะเสียหน้า

เป็นเรื่องจริงที่วัตถุดิบยาอยู่ในวัง แต่จินเผิงไม่ต้องการส่งมอบพวกมัน

เมื่อเปรียบเทียบกับการทำลายวังให้ราบคาบ จินเผิงรู้สึกว่าการยอมจำนนต่อองครักษ์อย่างง่ายดายนั้นไร้ยางอายยิ่งกว่า

หลังจากที่ดวงตาของจินเผิงกลอกเป็นวงกลม แผนก็เข้ามาในใจของเขา เขาแสร้งทำเป็นเลอะเลือนไม่เข้าใจก็ได้แล้วมิใช่หรือ?