บทที่ 132 เทพเจ้าแห่งสงครามเหมิงเอ้า

เสียงฝีเท้าของม้ากําลังเดินเรียบไปตามตรอก ท่ามกลางกําแพงสูงที่เงียบสงบ

แส้ม้าสีเงินอ่อนส่องแสงแวววาวท่ามกลางแสงจันทร์สลัว

ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ ถึงแม้จะมืดมากแต่ก็มีแสงสว่างจากดวงตาของเขาที่เหมือนไฟกำลังลุกโชน ส่องสว่างเส้นทางที่ยาวและแคบ

“นายท่าน”

ไป๋ฉีรอเขาอยู่สุดทาง เขาขี่ม้าสูงใหญ่และทรงพลัง ท่ามกลางความมืดแม้แต่เงาก็ทําสามารถให้ผู้คนตกใจกลัวได้

“ฉินซูโหรวหนีไปแล้วเหรอ?”

“อืม ข้ารั้งไว้ไม่อยู่ นางหนีไปแล้ว” ใบหน้าของไป๋ฉีเต็มไปด้วยรอยเล็บข่วน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของฉินซูโหรว

เซียวเฉวียนเดาไว้ไม่มีผิด ในตอนที่เขาเพิ่งออกไปร่วมการสอบระดับพระราชวังได้ไม่นาน ก็มีแขกเข้ามาที่จวนฉิน

แขกที่มานั้นคือ ผู้หญิงคนหนึ่งคือจูหลิวซื่อภรรยาของจูหมิงเจ้าสำนักวัดไท่ชาง เธอมาเพื่อนัดฉินซูโหรวออกไปเพลิดเพลินกับดอกเบญจมาศฤดูใบไม้ร่วง

ทันทีที่จูหลิวซื่อมา ฉินซูโหรวก็ส่งเสียงดังโวยวายจะออกจากจวนให้ได้ ไป๋ฉีพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดนางไว้และเตือนนางเรื่องที่จูเหิ่งแหกคุกออกมา

ฉินซูโหรวก็ไม่เชื่อว่าเซียวเฉวียนจะมีคำสั่ง เขาไม่สามารถลงมือกับภรรยาของนายท่านของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้ฉินซูโหรวข่วนเขา ในขณะที่ห้ามไม่ให้นางออกไปข้างนอก

ปกติไป๋ฉีเป็นคนที่เงียบๆ และค่อนข้างขี้อาย แต่ถ้าให้ต่อสู้กับผู้ชายเขาสามารถจัดการได้แน่นอน แต่เขาไม่กล้าลงมือกับผู้หญิง

มองจากรอยเล็บที่ฉินซูโหรวทำไว้บนหน้าเขา แสดงให้เห็นว่าเธอต้องการเจอจูเหิ่งมากแค่ไหน

ถึงแม้ว่าฉินซูโหรวจะขีดข่วนใบหน้าของไป๋ฉีขนาดไหน ไป๋ฉีก็จะไม่ยอมปล่อยให้เธอออกไปนอกจวนได้แน่นอน

ใครจะไปคาดคิดว่าฉินซูโหรวจะวางยาไป๋ฉี

ทำให้ไป๋ฉีเป็นลมสลบไป ได้สติอีกทีก็ตอนที่พระอาทิตย์ตกไปแล้ว

ฉินซูโหรวเป็นบุตรสาวของตระกูลที่มั่งคั่งคงไม่สามารถทำเรื่องที่ชั่วร้ายเหล่านี้ได้ ถ้าไม่ใช่เป็นความคิดของจูหลิวซื่อ

เซียวเฉวียนมองใบหน้าที่เปื้อนเลือดของไป๋ฉีด้วยความเจ็บปวดแทนพร้อมกับพ่นลมหายใจ ผู้หญิงอะไรจะร้ายได้ขนาดนี้!

ถ้าแม่ทัพฉินไม่เคยเมตตาและใจดีกับเขามาก่อน เขาก็คงตบผู้หญิงโง่ๆ คนนี้จนตายแน่! คราวนี้ถึงเวลาที่นางจะต้องมานั่งเสียใจทีหลังแล้ว!

ในอนาคตถ้าเขามีลูกกับผู้หญิงแบบนี้ เขาจะสอนลูกให้เติบโตเป็นคนดีมีความสามารถได้อย่างไร?

พูดกันตามตรงตอนนี้เซียวเฉวียนรู้สึกรังเกียจนางมาก

“แล้วนางอยู่ไหน?”

“ไปศาลาเจินอี้ที่เฉิงหนาน มีผู้อารักขาคนใหม่ติดตามคุณหนูฉินไปด้วย”

เฉิงหนานอีกแล้ว ? ตอนนั้นเว่ยอู๋ลี่ก็เสียชีวิตที่เฉิงหนานเช่นกัน

ศาลาเจินอี้?

ภายใต้รั้วด้านฝั่งตะวันออกของการเก็บเบญจมาศ สามารถมองเห็นภูเขาทางตอนใต้ได้อย่างสบาย ๆ

......

แท้จริงแล้วความหมายของศาลาเจินอี้ก็คือการถูกลืม

“บทกวีที่นายท่านขายให้กับซือซือได้ถูกเผยแพร่ในเมืองหลวงหมดแล้ว”

บทกวีนี้เหมาะมากสําหรับอารมณ์เมื่อเพลิดเพลินกับเบญจมาศเพราะความคิดทางศิลปะนั้นสวยงาม และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในการชมดอกเบญจมาศที่เฉิงหนานได้เปลี่ยนเป็นศาลาเจินอี้ แม้แต่ประตูก็ยังแขวนบทกวีนี้

เซียวเฉวียนคืนเงิน 60,000 ตำลึงให้กับซือซือ เขาหลงใหลในบทกวีและรู้ว่ามันไม่ได้เป็นเอกสิทธิ์ที่จะทําให้บทกวีนี้เปิดเผยต่อสาธารณะอีกต่อไป

“ไปกันเถอะ! ไปจิบชาที่ศาลาเจินอี้กัน!"

“，。”

“ผู้อารักขาที่ติดตามฉินซูโหรวชื่อว่าอะไร?” เซียวเฉวียนมีเรื่องกังวลว่าสิ่งที่เขาตั้งตารอและกลัวกำลังจะมา

ผู้อารักขาใหม่ทั้งสิบเอ็ดคนนั้น เซียวเฉวียนเคยพบกับพวกเขาที่ตึกหมิงเยว่แล้ว แต่เพราะเขายุ่งอยู่กับการสอบพระราชวังจึงไม่ได้มีเวลาพูดคุยกันกับพวกเขา

“รัฐมนตรีการคลังมีชื่อคือเหมิงเอ้า”

เซียวเฉวียนที่กําลังเดินขบวน ก็ตกใจและดึงเชือกให้ม้าหยุด : “ชื่อว่าอะไรนะ?”

“เหมิงที่แปลว่า ปฐมกาลแห่งการสร้างสวรรค์ เอ้าที่แปลว่าภาคภูมิใจ”

เหมิงเอ้า!

ในประเทศจีนสมัยนั้นถือว่าเขาเป็นทหารที่เก่งกาจเรื่องสงครามคนหนึ่ง!

เหมิงเอ้าออกโรงแล้ว!

ถ้าเป็นชื่อที่ไป๋ฉีพูดออกมานั้น มันเป็นเรื่องบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ? ที่รัฐมนตรีการคลังจะบังเอิญชื่อว่าเหมิงเอ้า