ตอนที่ 133
บทที่ 133 ไอ้คนสารเลว
October 21, 2026
“คุณชายจูเจ้าจะทำอะไร? การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันนี้ทําให้ ฉินซูโหรวต่อต้าน เธอกับจูเหิ่งไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น!
จูเหิ่งไม่ปิดบังความปรารถนาของเขาที่มีต่อฉินซูโหรวได้อีกต่อไป!
“ชูโหรวจะไม่คู่ควรกับข้าได้อย่างไร? คุณมีคืนฤดูใบไม้ผลิกับเซียวเฉวียนจริงหรือ?” เขาจับมือของฉินซูโหรวแน่น มือของหญิงสาวแตกต่างกัน มันทั้งลื่นและนุ่มนวล!
ไฟในดวงตาของเขาน่ากลัวมากจนทำให้ฉินซูโหรวต้องหลบสายตา : “เจ้าเป็นอะไรไป?”
เขาเป็นอะไร?
จูเหิ่งกัดฟันแน่น : “ข้าจะเป็นอะไรไปได้นอกจากคิดถึงเจ้า? เจ้าไปอยู่กับเซียวเฉวียนได้อย่างไร!”
“เขา... เขาเป็นสามีของข้า...” ฉินซูโหรวไม่เคยคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเองจะยอมรับว่าเซียวเฉวียนเป็นสามีของนางในสถานการณ์เช่นนี้
“ไร้สาระสิ้นดี!” ใบหน้าที่ดุร้ายของจูเหิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจที่สุด
“เจ้ามีข้าแล้ว!”
“เจ้าเป็นของข้า จูเหิ่งคนนี้เพียงคนเดียว”
“เซียวเฉวียนเป็นแค่ชาวนา! ทั้งตัวเต็มไปด้วยโคลน! มันจะคู่ควรกับเจ้าได้อย่างไร?”
“เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้พูดแบบนี้เหรอ? เจ้าบอกว่ามันยากจนและน่าขยะแขยงใช่หรือไม่? เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าชื่นชมแต่ข้าเพียงผู้เดียวหรอกเหรอ?”
จูเหิ่งพูดพร้อมกับถอดเสื้อผ้าออก : “ข้ามาที่นี่เพื่อทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความสนุก”
“ซูโหรวอย่ากลัวข้าเลย ข้ารักเจ้ามาก! มันไม่มีอนาคตหรอก!” จูเหิ่งพูดในขณะที่ตัวเองเปลือยกายว่า: “รอให้ข้าได้แต่งงานกับเจ้าหญิงก่อน? แล้วข้าจะให้เจ้ามาเป็นนางสนมของข้า ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี”
“อะไรนะ”
ฉินซูโหรวรู้สึกถึงได้ถึงฟ้าผ่ากลางใจของเธอ! เธอเป็นได้เพียงนางสนมของจูเหิ่งเท่านั้นเหรอ?
เธอรีบก้าวถอยหลังหนี : “เจ้าบังอาจมาก!”
เธอกลัวมากจนไม่รู้ว่านี่มันเกิดเรื่องอะไร : “พี่สะใภ้นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
จูหลิวซื่อกัดฟันและพูดว่า “คุณหนูฉินอย่าโทษข้าเลย ถ้าจะต้องโทษก็ต้องโทษที่ตัวเจ้านั่นแหละที่ยังมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับจูเหิ่งอยู่ ”
พูดเสร็จเธอก็หันศีรษะและกําลังเดินออกไป และปล่อยให้ฉินซูโหรวเผชิญหน้าอยู่คนเดียว
โดยไม่คาดคิดว่าจูเหิ่งจะคว้าตัวเธอไว้และพูดว่า “แม่สาวน้อยหนีจะไปไหน?”
จูหลิวซื่อตกใจมาก: “เจ้าจะทําอะไร? ข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้านะ!”
ตลอดเวลาครึ่งเดือนที่อยู่ในคุก จูเหิ่งนั้นเกลียดชังเซียวเฉวียนจนเข้ากระดูก
“จูหมิงกับเซียวเฉวียนเหมือนกันไม่มีผิด ข้านะปล่อยเจ้าไปได้อย่างไร?” จูเหิ่งยิ้มชั่วร้าย ภาพลักษณ์ที่ดูเป็นสุภาพบุรุษได้หายไปแล้ว
อย่างน้อยจูหมิงก็มีตำแหน่งขุนนางระดับสี่เธอตะโกนว่า “ปล่อยข้านะ! ไม่อย่างนั้นสามีของข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
“ข้าไม่กลัวไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างจูหมิงหรอก” จูเหิ่งจูบลงบนใบหน้าบอบบางของจูหลิวซื่อ : “คืนนี้เจ้าทั้งสองอยู่รับใช้ข้าเป็นอย่างไร?”
“ไอ้คนสารเลว!” จูหลิวซื่อโกรธมาก จูเหิ่งกดเธอลงกับพื้นพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของเธออย่างชํานาญ: “เผ็ดร้อนจังเลยนะ?”
จูหลิวซื่อถูกจูเหิ่งบดขยี้จนเธอน้ําตาไหล: "คุณหนูฉินช่วยข้าด้วย โปรดช่วยข้าด้วย!”
เรียกให้ฉินซูโหรวที่กำลังตื่นตระหนกตกใจมาช่วยเหรอ? เธอจะช่วยได้อย่างไร?
เซียวเฉวียน! เซียวเฉวียน! เขาต้องมาช่วยเธออย่างแน่นอน!
ในขณะนั้นประตูก็ถูกพังเข้ามา ! ฉินซูโหรวคิดว่าต้องเป็นเซียวเฉวียนแน่นอน!
เธอหันศีรษะและเห็นว่าจูหมิงที่กำลังโกรธแค้นพร้อมกับตะโกนว่า : “จูเหิ่ง! เจ้ากําลังทําอะไร??
ภรรยาของข้าแค่นัดให้เจ้าและคุณจะไม่ถูกทําลาย!"
ในเวลานี้ร่างกายส่วนบนของจูหลิวซื่อถูกเปลือยกายอย่างสมบูรณ์ จูเหิ่งจะยอมลุกขึ้นจากร่างกายของเธอได้อย่างไร!ไม่มีทาง!
จูหมิงโกรธมาก เมื่อเห็นจูเหิ่งใช้ปากสัมผัสร่างกายของนางพร้อมกับหันมามองเขาอย่างเย็นชา
“อาเหนียงรีบหนีออกมา!” จูหมิงรู้สึกโกรธมาก
จูเหิ่งตะโกนเสียงดัง “จูหมิงเจ้าคิดลองคิดดีๆนะ ผู้คุ้มกันของข้าซ่อนตัวอยู่ในความมืด เจ้าลองพูดอะไรอีกคำสิ?”
ผู้คุ้มกันที่ปกป้องจูเหิ่งเป็นผู้คุ้มกันพิเศษของเว่ยเจียนกั๋วมีอำนาจมาก ที่สามารถใช้กฎประหารชีวิตก่อนแล้วค่อยรายงานต่ออัครเสนาบดีทีหลังได้ ไม่ต้องพูดถึงจูหมิงที่เป็นเพียงขุนนางระดับสี่
“สามีช่วยข้าด้วย!”
เส้นผมกระจายปิดหน้าอกของจูหลิวซื่อ เธอร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง
จูหมิงค่อยๆเก็บมือลงอย่างช้าๆ
"สามี?” จูหลิ่วซื่อและฉินซูโหรวต่างตกตะลึง จูหมิงเป็นถึงขุนนางระดับสี่ในราชสำนัก ก็ยังกลัวจูเหิ่งที่ไม่มีแม้แต่ตําแหน่งอะไรเลย?