ตอนที่ 134
บทที่ 134 ลูกที่ถูกทอดทิ้ง
October 21, 2026
จูเหิ่งตัวแข็งทื่อ ผู้คุ้มกันของเขาไปอยู่ไหน? เขาชำเลืองมองไปทางซ้ายและขวา ในใจก็เริ่มรู้สึกใจหวิวขึ้นเล็กน้อย
“เจ้ามาเพลิดเพลินชมดอกเบญจมาศและดื่มชาในวันนี้ เจ้าจะไปเรียกคนอื่นมาทำไม? สู้เชิญข้าไม่ดีกว่าเหรอ”
“ไป๋ฉี เหมิงเอ้า อย่าทําให้คุณชายจูตกใจสิ เชิญคุณชายจูนั่งลงก่อน” เซียวเฉวียนนั่งบนโต๊ะน้ําชา “ข้าจะชงรสชาติรสชาติดีๆให้คุณชายสักถ้วย”
จูเหิ่งขมวดคิ้ว ไป๋ฉีและเหมิงเอ้าร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ขนาบข้าง เขาเลือกที่จะไม่นั่งได้อย่างไร?
เขาถอนหายใจเย็นชาและนั่งลงด้วยความรังเกียจ จูหมิงขุนนางระดับสี่ยังต้องกลัวเขา เซียวเฉวียนที่กลัวตายในเหวอันยวน จะทําอะไรเขาได้?
“สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยซะ” เซียวเฉวียนมองไปยังจูหลิวซื่อ หลังจากนั้นก็เริ่มหยิบถ้วยชามาชง
จูหลิวซื่อรีบสวมเสื้อผ้าอย่างไม่เป็นระเบียบ และแอบซ่อนตัวร้องไห้อยู่ที่มุมห้อง
คนสมัยก่อนชอบชาและลมแห่งการดื่มชามีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ชาที่ดื่มในประเทศจีนก็จะแตกต่างกันมาก สามารถแบ่งออกเป็นสามขั้นตอนโดยประมาณ: การปรุงชา การบดชา และอบใบชา
การปรุงชาจะช่วงในช่วงของราชวงศ์ต้าเว่ย
การปรุงชา จะต้มพร้อมกับหัวหอม,ขิง,พุทราจีน,เปลือกส้ม,สะระแหน่และอื่น ๆ ในระหว่างต้มจะช้อนฟองออกแล้วดื่ม ขั้นตอนดูยุ่งยากแต่รสชาติกลับไม่ค่อยอร่อย
วิธีการปรุงชาคล้ายกับการปรุงซุป และด้วยเครื่องปรุงรสต่างๆ สามารถจินตนาการได้ว่ากินแล้วรู้สึกโล่งสบาย
เซียวเฉวียนสงบนิ่งและเริ่มชงชาอย่างไม่รีบร้อน
ยิ่งเขาไม่ใจร้อนเท่าไหร่ จูเหิ่งก็ยิ่งอยู่ไม่สุขมากเท่านั้น
เซียวเฉวียนชงชาเสร็จ ก็ยื่นให้จูเหิ่ง: "ดื่มสิ"
“เปรี้ยง……” ในเวลานี้มีเสียงฟ้าร้องดังอยู่ข้างนอก
ด้านนอกลมกำลังพัดอย่างรุนแรง เพราะฝนใกล้กําลังจะตก
จูเหิ่งจ้องมองถ้วยชานั้นอย่างเย็นชา “ทำไมข้าต้องดื่ม?”
“ดื่มเสร็จ จะได้เดินทางปลอดภัย”
ที่แท้มันเป็นการแก้แค้นเขา
เขามักจะถูกเซียวเฉวียนโจมตีด้วยคําพูดเพียงไม่กี่คําได้อย่างไร?
จูเหิ่งเยาะเย้ย เขาดูเซียวเฉวียนชงชาตลอดและเขาไม่กลัวที่จะถูกวางยา
เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่ม! เมื่อเขาได้จิบชาก็ได้รู้ว่ารสชาติของชานี้ก็ไม่เลว?
ในขณะที่เขากำลังประหลาดใจกับทักษะการชงชาของเซียวเฉวียน ก็มีประโยคหนึ่งก็ดังขึ้นในหูของเขาเบาๆ
“ที่แท้ก็ใช้มือขวานี่เอง” เพราะเขาใช้มือนี้ทำร้ายฉินซูโหรว
ดวงตาของเซียวเฉวียนลึกล้ำราวกับว่าราชาแห่งนรกกําลังคิดที่จะลงโทษวิญญาณชั่วร้ายที่อยู่ตรงหน้าเขา
เขาเลิกคิ้วอย่างเย็นชา และไป๋ฉีก็จัดการตามความประสงค์!
แสงดาบเป็นประกาย มือขวาของจูเหิ่งถูกตัดขาดทันที!
“อ๊าก!” ถ้วยชาตกลงพื้น และชาก็หกกระจายไปทั่ว
“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย!”
ดวงตาของจูเหิ่งแทบจะถลนออกมาด้วยความเจ็บปวด และเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่ว มีบางส่วนกระเซ็นไปโดนใบหน้าของเซียวเฉวียน
มือขาดนั้นเจ็บปวดมาก!
เป็นแผลเปิดขนาดใหญ่!
เกลียดจนอยากจะทุบหัวให้ตาย!
เจ็บปวดไปถึงกระดูก!
จูเหิ่งบิดตัวไปมาพร้อมกับคำรามด้วยความเจ็บปวด!
เจ็บปวดมาก!
จูเหิ่งน้ำมูกน้ำตาไหล พร้อมกับคํารามด้วยความโกรธ: “ข้าเป็นลูกชายของตระกูลจู! ข้าจะเป็นพระราชบุตรเขยในอนาคต! เซียวเฉวียน! เจ้าอยากตายเหรอ? เจ้าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว!
พระราชบุตรเขย?
เซียวเฉวียนเงยหน้าขึ้นและหัวเราะเยาะ พระราชบุตรเขย...
ทุกคนหัวเราะเยาะเขาอย่างอธิบายไม่ถูก
ใบหน้าของจูหมิงซีดลงด้วยความกลัว: “เจ้า...เจ้ากล้าทําร้ายเขาได้อย่างไร?”
เซียวเฉวียนมองไปที่เต่าที่หดตัวและเยาะเย้ยเล็กน้อย: “ที่จริงแล้วมันไม่มีผู้คุ้มกันจูเหิ่งอยู่แล้ว!”
จูเหิ่งเป็นบุตรชายที่ถูกเว่ยเจียนกั๋วทอดทิ้งแล้ว
ตั้งแต่วินาทีที่เขาได้รับการปล่อยตัวจากคุก เขาไม่มีอะไรเลย
จุดประสงค์ของเว่ยเจียนกั๋วที่ปล่อยเขาออกมา ก็คือให้จูเหิ่งแสดงความสามารถโดยการฆ่าเซียว
พระราชบุตรเขย?
บุตรชายของตระกูลจู?
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!
ก็แค่หมาหัวเน่าตัวหนึ่ง!
จูเหิ่งกลิ้งตัวลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด เซียวเฉวียนเหยียบไปที่หัวของเขาและพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะฆ่าข้าเหรอ?”