ตอนที่ 135
บทที่ 135 ไม่เคยสยบต่อชะตากรรม
October 21, 2026
ทั้งฟ้าร้องสลับฟ้าผ่า ประกายดาบสลับเงากระบี่
ถ้าบอกว่าดาบของไป่ฉีว่องไวและโหดเหี้ยม
ของเหมิงเอ้ามีความแม่นยำและเฉียบขาด
ทั้งสามคนกระโดดทะยานปะทะกันท่ามกลางแสงและเงาอย่างเฉียบไว
พลังของดาบอันดุเดือดเหมือนมังกรคะนองน้ำ, ทะลุทะลวงไปรอบๆ ตัวเซียวเฉวียน
ขณะที่ผู้อารักขาเข่นฆ่ากัน, เซียวเฉวียนก็ไม่ได้อยู่นิ่ง
เซียวเฉวียนกระทืบจูเหิงอย่างแรง จูเหิงร้องจ๊าก “คุณยังรักษากฏิกาอยู่หรือเปล่านี่! ผู้อารักขากำลังสู้กันอยู่ คุณกับฉันตีกันไม่ได้! ”
“คนโบราณที่รักษากฎกฏิกา ตายกันไปหมดแล้ว! ” เซียวเฉวียนเหยียบใบหน้าของเขา เว่ยอู๋จี้เห็นเจ้านายถูกทุบตี จึงถือดาบวิ่งมาทางเซียวเฉวียน
ไป่ฉีและเหมิงเอ้ามีพลังเพียงพอ พวกเขาปิดกั้นเว่ยอู๋จี้ไว้อยู่ด้านหลังของเซียวเฉวียน
แรงอาฆาตวนเวียนอยู่ด้านหลังของเซียวเฉวียน ถ้าเผลอนิดเดียว ดาบอันแหลมคมของเว่ยอู๋จี้อาจทำให้หัวของเซียวเฉวียนร่วงลงสู่พื้นได้
ท่าทางของเซียวเฉวียนดูนิ่งขรึมขนาดนี้ ในสายตาของจูเหิงราวกับว่าเขาเป็นยมทูต!
หมัดของเซียวเฉวียน ราวกับเม็ดฝนที่อยู่ข้างนอก! ตกลงบนหัวของจูเหิง
หนึ่งหมัด!
หนึ่งหมัด!
อีกหนึ่งหมัด!
แค่สามหรือห้าหมัด หัวของจูเหิงโนโหนกขึ้น เขาจ้องมองเซียวเฉวียนด้วยตาเขม็ง แล้วยิ้ม ฮึๆ “ตีฉันจนตายแล้วจะทำไม? ตีฉันตายฉินซูโหรวก็ไม่รักคุณอยู่ดี! เธอเป็นคนของฉัน! ”
“เหรอ? ”เซียวเฉวียนยั้งหมัดคาไว้กลางอากาศ และพูดเยาะ “ทุบเจ้า ไม่ใช่เป็นเพราะฉินซูโหรว อะไรที่เป็นของของฉัน แม้เพียงสุนัขตัวหนึ่งของตระกูลเซียว เจ้าก็ไม่ควรมาคิดจับจ้อง! ”
เซียวเฉวียนจ้องมองที่เขาอย่างเย็นชา “เมื่อวานเจ้าว่าอะไรฉันที่ตึกหมิงเยว่? อ่า เหมือนจะว่าไอ้สวะ! ”
ดวงตาของจูเหิงเบิกกว้าง หมัดกระหน่ำใส่ลงมาอีกแล้ว!
เขาดิ้นรนอย่างแสนสาหัส เซียวเฉวียนจับเขาไว้แล้วชกอย่างบ้าคลั่ง!
เซียวเฉวียนปากคำรามหนักแน่น “ไอ้สวะ! ”
ชกไปอีกหมัด!
“ไอ้ขยะ! ”
อีกหนึ่งหมัด! จูหมิงรู้สึกอารมณ์ผ่อนคลายชอบกล หัวใจของเขากระเพื่อมรุนแรง ราวกับว่าเป็นตัวเขาเองที่กำลังชกจูเหิงอยู่!
“ไอ้ต่ำต้อย! ”
ฟันซี่หนึ่งกระเด็นออกจากปากของจูเหิง จูเหิงหายใจหอบอย่างแรง กำลังคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เซียวเฉวียนจะหยุดพัก เซียวเฉวียนก็คว้าแส้ม้าที่วางไว้บนโต๊ะมา
จูเหิงไม่มีทางถอยไปไหนในขณะนี้ เว่ยอู๋จี้ถูกพัวพันจนปลีกตัวออกมาไม่ได้ จูเหิงหันศีรษะไปแล้วตะโกนใส่จูหมิง “คุณซื่ออยู่ทำอะไรเนี่ย? คุณยังไม่ขึ้นอีกหรือ? เซียวเฉวียนฆ่าฉันแล้ว คุณคิดว่าคุณจะยังอยู่ดีกินดีหรือ? ”
จะกินดีอยู่ดีไหม จูหมิงไม่รู้
แต่จูเหิงถึงมีให้กิน กลัวว่าฟันจะหลุดเกือบหมดแล้ว
จูเหิงพูดเพิ่งจบ แส้ม้าในมือเซียวเฉวียนก็ฟาดลงมาที่หัวของเขา!
จูเหิงประคองศีรษะและร้องไห้โฮ อ้าๆๆ อ้าๆๆ! เจ็บ!
“คุณป้าของฉันเป็นเจ้าชายาจู! เจ้าลองแตะต้องฉันอีกดูสิ? โอ้ยๆๆ! ” จูเหิงร้องโฮออกมา ท่าทีโอ้อวดตัวเองเป็นคุณชายร่ำรวยเมื่อสักครู่นี้มลายหมดสิ้น
เซียวเฉวียนช่างเย็นชา ย่างไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วหิ้วคอเสื้อของเขา ไม่ใยดีเขาพูดอะไร “เจ้ายังพูดอะไรไปอีก? ”
เซียวเฉวียนหันศีรษะไปข้างๆ นิดหนึ่ง เหมือนกำลังนึกอะไรอยู่ จูเหิงตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง “ฉันไม่ได้พูด……ไม่ได้พูด”
แสงยามเย็นอันมืดหม่นส่องประกายเข้ามาในดวงตาของเซียวเฉวียน “นึกออกแล้ว เจ้าจะให้ฉันยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ”
“แล้วฉันพูดผิดไปหรือ? ” จูเหิงไม่ยอมแพ้ กระอักเลือดสดๆ ออกมาจากปาก หากเขาเป็นเซียวเฉวียน เขาจะยอมรับชะตากรรมของตน!
ที่ต้าเว่ย คนไร้ค่าแถมไม่เชื่อฟังก็มีแต่ตายสถานเดียว! หากรู้จักประจบประแจงผู้ร่ำรวยมีอำนาจสักหน่อย อย่างน้อยก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่แย่นัก!
แส้ม้าฟาดลงมาอย่างสุดแรง!
ฟาดเข้าที่ศีรษะของจูเหิงอย่างจัง!
“ยอมรับชะตากรรมหรือ? ”
“ฉันเซียวเฉวียนไม่มีวันที่จะสยบต่อชะตากรรม! ”
“ฉันเซียวเฉวียนมีแต่รบจนชีวิตจะหาไม่! จะไม่มีวันยอมรับชะตากรรมเด็ดขาด! ”
พลันเกิดสายฟ้าแลบผ่านพ้น ฉายแสงยังใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวของเซียวเฉวียน ความเยือกเย็นในดวงตาของเขาราวกับสายฟ้าแลบ แทบจะฉีกจูเหิงให้ออกเป็นเสี่ยงๆ !
“ฮึๆ! ” จูเหิงหัวแตกจนเลือดตกยางออก เขายิ้มทั้งกัดฟัน “ไอ้ขี้ขลาดตาขาว เจ้าฆ่าฉันตาย ทั้งตระกูลของเจ้าจะต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน! ”
คนในตระกูลเป็นเส้นตายสำหรับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนกลอกตา “ใครให้ท้ายเจ้าที่จะกล้าพูดออกมาเช่นนี้?”
จูเหิงสั่นเทาไปทั่วทั้งร่างกาย อยู่นิ่งๆ ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิก
“ใครหน้าไหนบังอาจให้เจ้ามาฉีกหน้าฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก?”
“ใครบังอาจให้เจ้ากล้ามาดูหมิ่นดูถูกฉันเยี่ยงใบหญ้าคา? ”