บทที่ 1324 เล่นกับผู้มีอำนาจ

หวังหลินก็ยังไร้เดียงสาเล็กน้อย

สถานการณ์แบบนี้ตอนนี้ชัดเจนมากไม่ใช่หรือ?

ทําไมหมาป่าดําพวกเขาถึงยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่สะทกสะท้านเช่นนี้ โดยไม่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเว่ยเชียนชิวแม้แต่ใบหน้าของพวกเขาก็ยังไม่มีสีแห่งความกังวลของเว่ยเชียนชิวแม้แต่น้อย คําถามนี้คาดว่าหวังหลินไม่ได้คิดมาก่อน

มิฉะนั้นเขาคงไม่พูดแบบนี้

เห็นได้ชัดว่าหมาป่าดําพวกเขาไม่ต้องการเป็นศัตรูกับเซียวเฉวียนเลย พวกเขากลับคํา！

เซียวเฉวียนยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า "เจ้าคิดว่าข้าจะไม่ฆ่าพวกเขา พวกเขาจะเป็นพยานให้ข้าแทนพวกเจ้าหรือ เจ้าถามพวกเขาว่าพวกเขาเต็มใจหรือไม่"。

เซียวเฉวียนไม่ใช่เว่ยเชียนชิวที่ชอบฆ่าคน

ยิ่งไปกว่านั้น หลายๆ อย่างไม่ใช่แค่เกี่ยวกับการฆ่าเท่านั้น

การปราบกองทหารของศัตรูโดยไม่ต้องสู้รบคือสิ่งที่เซียวเฉวียนทำได้ดีที่สุดและสิ่งที่เขาชอบทำ

ด้วยวิธีนี้เว่ยเชียนชิวไม่เพียงแต่สามารถสัมผัสความรู้สึกเหมือนตัวเองทำแทนคนอื่นลำบากเสียเปล่า และยังทำให้หัวใจและปอดของเว่ยเชียนชิวอยากจะระเบิดด้วยความโกรธอีกด้วย

เรื่องแบบนี้ ทำไมไม่ทำ?

ในเวลานี้ หวังหลินเพิ่งสังเกตการณ์แสดงออกของหมาป่าดำและคนอื่น ๆ อย่างระมัดระวัง ในช่วงเวลาวิกฤติของชีวิตและความตายของเว่ยเชียนชิว พวกเขายืนเหมือนผู้ดูราวกับว่าพวกเขากำลังดูการแสดงอยู่

หวังหลินพูดไม่ออก

มันเกิดขึ้นได้ยังไง?

หากปราศจากความช่วยเหลือของพวกเขา ไม่ว่า หวังหลินจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเอาชนะ เซียวเฉวียนได้!

ไม่ เซียวเฉวียนยังไม่เริ่มลงมือ หวังหลินก็กลัวจนขาสั่นไม่หยุดแล้วและเขาเกือบจะคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวเฉวียน

และเว่ยเชียนชิวไม่ได้คาดหวังจากพวกหมาป่าดําอีกต่อไป และไม่มีความคิดที่จะสนใจหมาป่าดําที่พวกเขาได้กลับคําไปแล้ว ความทุ่มเทของเขาอยู่ที่หวังหลิน

เมื่อเห็นว่าขาของหวังหลินสั่นเว่ยเชียนชิวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ ดูขี้แพ้คนนี้สิ!

ชายสูงเจ็ดฟุตผู้สง่างามอาจขี้ขลาดได้ขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม เป็นครั้งแรกที่เว่ยเชียนชิวไม่ได้โกรธ แต่กลับทำให้หวังหลินรู้สึกกระจ่างขึ้น "หวังหลินอย่ากลัวเขา เชื่อในตัวเอง เจ้าสามารถฆ่าเขาได้"

ไม่เป็นไรที่เว่ยเชียนชิวจะไม่พูด แม้ว่าเสียงของเขาจะต่ำกว่าปกติมากเมื่อเขาพูด แต่เขาไม่สามารถกั้นรัศมีของนักรบได้ หวังหลินผู้ซึ่งกังวลและกลัวอยู่แล้วก็ตกตะลึง ด้วยน้ำเสียงของเว่ยเชียนชิว เขาตกใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้น

พฤติกรรมของหวังหลินทำให้เว่ยเชียนชิวผิดหวังมาก ใบหน้าของเขามืดมนราวกับว่าเดินออกมาจากถังหมึก

เว่ยเชียนชิวใกล้จะโกรธแล้ว กัดฟันกัดฟันว่า "ยังไม่รีบลุกขึ้นให้ตัวข้าเจียนกั๋วอีก"

กำลังทำอะไรบางอย่างเพื่อทำให้เว่ยเชียนชิวอับอาย!

เมื่อหวังหลินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รีบลุกขึ้นยืนตัวสั่นและขอโทษ "ใต้เท้าเจียนกั๋วโปรดสงบสติอารมณ์ด้วย"

ในเวลานี้หวังหลินรู้สึกงุนงงอยู่พักหนึ่ง เขาไร้ซึ่งพลัง แต่เว่ยเชียนชิวบอกว่าเขาสามารถฆ่าเซียวเฉวียนได้ เป็นไปได้ไหมว่าเว่ยเชียนชิวบ้าไปแล้ว?

มิฉะนั้นเว่ยเชียนชิวจะพูดคำที่ไม่สมจริงเช่นนี้ได้อย่างไร

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะบ้าเขาก็ไม่สามารถล้อเลียนชีวิตของหวังหลินได้ หวังหลินเพิ่งผ่านการสอบตำแหน่งจิ้นซื่อและชีวิตของเขาเพิ่งเริ่มต้นเขาไม่อยากตายแบบนี้

แต่ด้วยความสง่างามของเว่ยเชียนชิว หวังหลินจึงไม่กล้าพูดสักคํา

ฮื่อฮื่อฮื่อ

หวังหลินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสิ้นหวังในใจ

ในเวลานี้เว่ยเชียนชิวก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ปิดระยะห่างระหว่างเขากับหวังหลินและกระซิบข้างหูในสิ่งที่เขาคิดด้วยเสียงต่ำ "หวังหลินลองคิดดูให้ดี มีสองครั้งแค่เจ้า ... หากเซียวเฉวียนปรากฏตัวขึ้น เขาจะหาข้อแก้ตัวที่จะหลบหนีและหยุดทำให้เราอับอายได้แล้ว?”

หวังหลินได้ยินสิ่งนี้ จึงหันศีรษะและมองดูเว่ยเชียนชิวด้วยความประหลาดใจ จำมันได้และพยักหน้านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น

ทันที ในที่สุดหวังหลินก็รู้สึกตัว ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเว่ยเชียนชิวจึงนำหวังหลินไปที่รัฐมู่อวิ๋นปรากฏว่าเขามีความสามารถในการเอาชนะเซียวเฉวียนโดยไม่ต้องต่อสู้