บทที่ 1325 ขนพองสยองเกล้า

ไม่ว่าใครคือตัวตนของคนสองคนนี้ มันจะไม่ทำให้หวังหลินหายใจไม่ออกเหรอ?

เสียใจ!

เสียใจอย่างถึงที่สุด!

“หวังหลินเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” ในเวลานี้เว่ยเชียนชิวเร่งเร้า

ต้องการให้คนของเขาคำนับคนที่อยู่ข้างเซียวเฉวียนหรือไม่?

ถุย!

ทำความฝันฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของเขาหายไป!

หลังจากพูดอย่างนั้นเว่ยเชียนชิวก็หยิบดาบพิเศษออกมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วมอบให้หวังหลิน

หวังหลินรับดาบอย่างไม่รู้จะทําอย่างไรดี มือของเขาสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ราวกับว่าสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือไม่ใช่ดาบ แต่เป็นเผือกร้อนชิ้นหนึ่ง

หวังหลินแทบจะอดใจไม่ไหวและโยนมันออกไป โชคไม่ดีที่เว่ยเชียนชิวมอบมันให้เขาและเขาก็ไม่สามารถทิ้งมันไปได้

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของหวังหลินที่ใช้ดาบกับผู้มีอำนาจเช่นเซียวเฉวียนหัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อคิดว่าจะถูกฆ่าโดยเซียวเฉวียนหรือฆ่าเซียวเฉวียน

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นปัญญาชนคนหนึ่ง ตั้งใจอ่านแต่หนังสือปราชญ์และไม่มีอะไรเลย หากจู่ๆ เขาถูกขอให้ต่อสู้และฆ่า มันเป็นการโกหกที่จะบอกว่าเขาไม่ได้ตื่นตระหนก

“ไป!” เมื่อเห็นความลังเลและมือที่สั่นเทาของหวังหลินเว่ยเชียนชิวก็เร่งเร้าอีกครั้ง

ไม่ชิงลงมือก่อนเป็นไปได้ไหมที่จะยืนอยู่ที่นี่อย่างโง่เขลาและปล่อยให้เซียวเฉวียนฆ่าเขา?

อย่าลืมว่ามีฉินซูโหรวอยู่ตรงหน้า และเธอก็เป็นคนที่ไม่ควรมองข้ามเช่นกัน

“ไป! เจ้าไปฆ่าเซียวเฉวียน แล้วข้าจะจัดการกับฉินซูโหรว” เว่ยเชียนชิวสั่ง

พูดจบเขาก็กะพริบตา แกว่งดาบแทงฉินซูโหรว

เมื่อเห็นเช่นนี้ฉินซูโหรวก็ดึงแขนเสื้อของเซียวเฉวียน และก้าวถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของเว่ยเชียนชิว

“ราชครู ท่านจัดการกับเว่ยเชียนชิวและข้าจะจัดการกับหวังหลิน” ฉินซูโหรวถามเซียวเฉวียนสำหรับความคิดเห็นของเขา

แม้ว่าหมาป่าดำจะได้รับอนุญาตให้จัดการกับหวังหลินแต่เซียวเฉวียน ก็ไม่สามารถเผชิญหน้ากับหวังหลินได้

มันอันตรายเกินไป

บ่อยครั้งที่การถูกสุนัขกัดโดยไม่เห่าเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด

แม้ว่าหวังหลินจะไม่รู้จักศิลปะการต่อสู้ แต่เซียวเฉวียนก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ หากหวังหลินมีความตั้งใจที่จะฆ่าเซียวเฉวียน และไล่ตามเซียวเฉวียนอย่างไม่ลดละ ไม่ต้องพูดถึงว่าเซียวเฉวียนตกอยู่ในอันตรายหรือไม่ นั่นจะ น่ารำคาญ

เซียวเฉวียนพูดขึ้นเบา ๆ และพูดว่า "อย่าทำร้ายเขา"

ด้วยทักษะของฉินซูโหรวทำให้ง่ายต่อการจัดการกับหวังหลิน

หวังหลินเป็นผู้มีความสามารถละยังมีพื้นที่สำหรับการซ้อมรบเซียวเฉวียนต้องการให้เขามีชีวิตอยู่

แต่เว่ยเชียนชิวดูเหมือนจะมองเห็นสิ่งที่ฉินซูโหรวจะทำ และเขาก็สั่ง "หวังหลินจากนี้ไปเจ้าจะต้องตามข้ามา"

หวังหลินไม่สามารถออกไปตามลำพังได้และตกอยู่ในมือของฉินซูโหรว

มิฉะนั้นเว่ยเชียนชิวจะไม่สามารถตรวจสอบความเชื่อมโยงระหว่างหวังหลินและเซียวเฉวียนได้ และชีวิตของเขาเองจะตกอยู่ในอันตราย

หากไม่มีหวังหลินเว่ยเชียนชิวก็ไม่สามารถเอาชนะเซียวเฉวียนได้

ทันใดนั้นฉินซูโหรวก็ปรากฏตัวขึ้นและยังคงปกป้องเซียวเฉวียน เช่นนี้หวังหลินสูญเสียทัศนคติที่ครอบงำก่อนหน้านี้และติดตามเว่ยเชียนชิวอย่างหวาดกลัวเว่ยเชียนชิวก้าวไปทางซ้ายและเขาก็ตามหลังเว่ยเชียนชิวก้าวไปทางซ้าย ย้าย ไปทางขวาและเขาก็หันไปทางขวาด้วย

กล่าวโดยสรุป ไม่มีอะไรผิดที่จะติดตามเว่ยเชียนชิว

อย่างไรก็ตามเว่ยเชียนชิวประเมินความแข็งแกร่งของตัวเองสูงเกินไป

เขาคิดว่าเขาสามารถปกป้องหวังหลินได้ ไม่รู้ว่าเขาดูเหมือนจะลืมไปว่าเขาคนเดียวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียน นับประสาอะไรกับหวังหลินที่เป็นตัวถ่วงอย่างรุนแรง

ยุคฮวาเซี่ยได้มีคำพูดที่เหมาะเจาะมากที่สามารถอธิบายสถานะปัจจุบันได้ ไม่ว่าปรมาจารย์จะเจ๋งแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถชักจูงเพื่อนร่วมทีมให้โกงได้

ยิ่งไปกว่านั้นเว่ยเชียนชิวกำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้าเช่นเซียวเฉวียน