บทที่ 1347 ควบคุมผนึก

“ผ่า!” เสียงดังทำให้นักปราชญ์สะดุ้งและรีบหลบไปด้านข้าง

จากนั้นท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนตกหนัก ในพริบตา โลกทั้งใบก็กลายเป็นสีขาวโพลนและทัศนวิสัยก็ต่ำมาก

นักปราชญ์ไม่มีความสามารถในการสร้างบาเรีย หากฝนตกลงมาหนัก เขาจะถูกทำให้เปียกโชกแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ฟ้าผ่านั้นน่ากลัวมาก ราวกับว่าพวกมันถูกส่งมาเพื่อนักปราชญ์และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะพุ่งเข้ามา

ดังนั้น นักปราชญ์ต้องรีบหาที่หลบฝน

อย่างไรก็ตาม ในที่รกร้างว่างเปล่า การหาที่หลบภัยนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

ในเวลานี้ ฝนตกอยู่บนร่างกายของนักปราชญ์แล้ว และเขายังไม่พบที่หลบภัย ทันใดนั้น ฟ้าผ่าก็ตกลงมาอีกครั้งและโจมตีนักปราชญ์...

กระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างกายของนักปราชญ์ทำให้เขาตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด

ก่อนที่นักปราชญ์จะตอบสนองได้ ฟ้าผ่าก็ตกลงมาอีกครั้ง

คราวนี้ นักปราชญ์ถูกฟ้าผ่าจนเต้นระบำและหัวฟู

เขามองท้องฟ้าด้วยตาเหม่อลอยด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง “ข้าเป็นตัวแทนของวิถีสวรรค์ ทำไมสวรรค์ถึงทำร้ายข้า?”

ฝนครั้งนี้รุนแรงอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นักปราชญ์ไม่มีเวลาทำเรื่องไร้สาระ ไฟจึงดับลงในที่สุด

แม้ว่าไฟจะดับลง แต่เซียวเฉวียน ก็ยังต้องคิดหาวิธีหยุดฝน

“เก็บ!” เซียวเฉวียนตะโกน

เขาตั้งใจดูว่าฝนจะหยุดลงหรือไม่ แต่ฝนไม่สนใจ กลับเป็นภาพชุนเซี่ยวที่เก็บเข้าในแขนเสื้อของเขาอย่างสง่าผ่าเผย

เซียวเฉวียนมองไปที่ฝนที่ตกลงมาอย่างรุนแรง และร้องขอความช่วยเหลือจากผนึกจูเสิน “เหล่าจู หาวิธีทำให้ฝนหยุดลง”

ในเวลานี้ ภูเขาหุบเขาเต็มไปด้วยน้ำกลายเป็นบ่อปลาแล้ว

หากยิ่งตกต่อไป ย่อมกลายเป็นสระน้ำลึก

แม้ว่าที่นี่จะไม่มีใครอาศัยอยู่ แต่แม้ว่าหุบเขาจะกลายเป็นสระน้ำก็ไม่สำคัญ แต่ฝนจะพัดพาภูเขาไป

การทำลายสภาพแวดล้อมธรรมชาติเป็นบาป

ผนึกจูเสินพูดอย่างหนักแน่น “ใช้ความคิด”

ผนึกจูเสินหมายถึงให้ เซียวเฉวียนใช้ความคิดเพื่อบังคับให้ฝนหยุดลง

หลังจากฟังคำพูดของผนึกจูเสินเซียวเฉวียน ก็สงบสติอารมณ์ลง ค่อยๆ หลับตาลง และจดจ่ออยู่ในใจ “หยุด!”

จากนั้น เซียวเฉวียนก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าฝนเริ่มเบาลง และแสงสว่างก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ท้องฟ้าก็กลับสู่สภาพปกติ มีเพียงฝนปรายที่ลอยอยู่ในอากาศ ภายในเวลาครึ่งถ้วยชา ฝนก็หยุดลงโดยสิ้นเชิง

ควบคุมได้แล้วหรือ?

เซียวเฉวียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน และคิดว่าผนึกจูเสินคนนี้ช่างหน้าด้านจริงๆ เขารู้วิธีควบคุมการประณามอยู่แล้ว แต่เขาไม่เคยบอกเซียวเฉวียน ทำให้เซียวเฉวียนคนร้อนรนคนหนึ่งต้องงุนงงอยู่ที่นี่ ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ

ผนึกจูเสินประท้วงอย่างหนักแน่น “เจ้าไม่ได้ถาม”

โดยทั่วไปแล้วเซียวเฉวียนจะไม่ถามอะไร ผนึกจูเสิน จะไม่พูดอะไร

ผนึกจูเสินรู้อะไรมากมาย หากเขาบอกเซียวเฉวียนทั้งหมด อย่างนั้นเซียวเฉวียนจะไม่เสียความสนุกในการสำรวจ?

เด็กจะต้องเติบโตด้วยตัวเองจึงจะเติบโตอย่างแท้จริง

ต่อหน้าผนึกจูเสิน เซียวเฉวียนเพียงเด็กคนหนึ่ง

ผนึกจูเสินสามารถไขข้อข้องใจให้ เซียวเฉวียนได้บางครั้ง และช่วยเขาในยามคับขัน แต่ไม่สามารถช่วยเขาในทุกเรื่องได้ตลอดเวลา

เมื่อฟังคำพูดของผนึกจูเสิน เซียวเฉวียน ก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล แต่มันก็ไม่สามารถหยุดเขาจากการเรียกมันว่าไอ้หน้าด้านได้

ผนึกจูเสินจริง ๆ แล้วมันหน้าด้านจริงๆ

ความผิดปกติของหุบเขา ชาวรัฐมู่อวิ๋นเห็นแล้ว

กองทัพชาวยุทธ์แท้ที่มุ่งหน้าสู่ดินแดนตะวันตกก็เห็นเช่นกัน

ฝนตกหนักและฟ้าผ่าที่ตกลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนตกใจ