บทที่ 1346 ฝนตก

ในการมาเยือนรัฐมู่อวิ๋นครั้งนี้ นักปราชญ์ได้เตรียมพร้อมอย่างรอบคอบ เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์

นักปราชญ์หยิบกิ่งหลิวเล็กๆ ขึ้นมาจากอากาศแล้วโบกให้เป็นลม

กิ่งหลิวนี้ถูกบ่มเพาะจากเถ้าถ่านแห่งเพลิงชุ้ยเจี้ยน ดังนั้นลมที่โบกออกมาจึงมีความพิเศษ

แม้ว่าพลังของมันจะไม่เทียบเท่ากับเพลิงการตีดาบ แต่ก็สร้างความเสียหายให้กับโล่ของเซียวเฉวียนได้

ไม่รอช้า ลมก็พัดทะลุโล่ของเซียวควงได้อย่างง่ายดาย

ประมาณหนึ่งถ้วยชา โล่ที่สองก็ระเบิดลงด้วยเสียงดัง

กิ่งหลิวนี้ใช้งานง่ายมาก

เมื่อได้ยินคำพูดของ นักปราชญ์ ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงก็ไม่มีท่าทีเคลื่อนไหวใดๆ พวกเขาหันหลังกลับและเดินตามขบวนต่อไป

หากก่อนหน้านี้ไป๋เจวี๋ยยังสงสัย นักปราชญ์อยู่บ้าง ตอนนี้เขาเริ่มไว้ใจ นักปราชญ์แล้ว

ส่วนฉินเฟิง แน่นอนว่าเขายังคงสงสัย นักปราชญ์อยู่

ในฐานะทายาทของตระกูลทหาร เขาได้รับการอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก และจิตใจก็เฉียบแหลมกว่าไป๋เจวี๋ยมาก นอกจากนี้ เขายังรู้ดีถึงนิสัยของเว่ยเชียนชิว

เว่ยเชียนชิวเป็นนักสู้ที่ยิ่งใหญ่ในราชวงศ์ต้าเว่ย อำนาจที่เขาสร้างขึ้นนั้นไม่สามารถมองข้ามได้

แม้ว่าในปีที่ผ่านมา สถานะของสำนักผู้สำเร็จราชการจะดูตกต่ำ แต่เรือเก่าก็ยังมีแกนเหล็กอยู่ และยิ่งไปกว่านั้น สถานะที่ตกต่ำของจวนเจียนกั๋วก็เป็นเพียงผิวเผินเท่านั้น มันไม่ได้กระทบถึงรากฐานของเว่ยเชียนชิว

ท้ายที่สุดแล้ว อำนาจสูงสุดของกองทัพชาวยุทธ์แท้ยังคงอยู่ในมือของเว่ยเชียนชิว

ดังนั้น เว่ยเชียนชิวไม่น่าจะยอมมอบอำนาจทางทหารให้กับชาวซินจียงโดยไม่มีเหตุผล?

ด้วยสติปัญญาของเว่ยเชียนชิว การซ่อนกองทัพไว้นั้นง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องไปซ่อนไว้ในซีเรีย

ไม่สิ กองทัพนี้ถูกซ่อนไว้เป็นเวลาสิบหกปีแล้วโดยไม่มีใครพบ

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉินฟงรู้สึกว่าเว่ยเชียนชิวจะไม่มอบกองทัพชาวยุทธ์ท้ให้กับคนอื่น เพราะนี่คือไพ่ตายของเขา เดิมพันที่ใหญ่ที่สุดของเขา

พูดง่ายๆ ก็คือ กองทัพคือเครื่องรางของเว่ยเชียนชิว หากเครื่องรางนี้ตกไปอยู่ในมือคนอื่น เว่ยเชียนชิวก็จะไม่มีค่าอะไรอีกต่อไป

ดังนั้น เมื่ออำนาจทางทหารตกอยู่ในมือของนักปราชญ์ ฉินเฟิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นอกจากนี้ ทำไมเฮยหลังถึงอยู่ร่วมกับเซียวเฉวียน?

เฮยหลังจะไม่กลัวการแก้แค้นของเว่ยเชียนชิวหรือ?

ตามความรู้ของฉินฟง เว่ยเชียนชิวมักจะข่มขู่ลูกน้องของเขาให้เชื่อฟังเขาด้วยการคุกคามชีวิตของครอบครัวของพวกเขา

ทันใดนั้น ความคิดที่กล้าหาญก็ผุดขึ้นในหัวของฉินเฟิง เป็นไปได้ไหมว่า...เว่ยเชียนชิวตายไปแล้ว?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฉินเฟิงก็รู้สึกว่าเป็นไปได้มาก นี่เป็นเพียงคำอธิบายเดียวที่อธิบายได้

หากเป็นเช่นนั้น เว่ยเชียนชิวที่เซียนนำมานั้นต้องเป็นของปลอม และ นักปราชญ์ก็รู้ข่าวการตายของเว่ยเชียนชิวแล้ว

ดังนั้น เหตุการณ์ทั้งหมดนี้จึงสามารถตีความได้ว่าเซียนต้องการแย่งชิงกองทัพชาวยุทธ์แท้มาไว้ใช้เอง ดังนั้น นักปราชญ์จึงสร้างละครเรื่องนี้ขึ้นมาเอง

หากเป็นเช่นนั้น ฉินเฟิงคิดว่า นักปราชญ์ก็เป็นคนที่น่าทึ่งมาก มีกลยุทธ์ที่แยบยล

ตอนนี้ยิ่งน่าสนใจแล้ว เขาอยากรู้จริงๆ ว่า นักปราชญ์ต้องการทำอะไร

ดังนั้น แม้ว่าจะสงสัย แต่ฉินเฟิงก็ตัดสินใจที่จะติดตามกองทัพไปซีเรียด้วย

ต้องบอกว่า ถ้าฉินเฟิงมีความกระตือรือร้นที่จะคิด สติปัญญาของเขาก็ยังอยู่ในระดับที่ดี

ไม่สิ เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ถูกเขาคิดออกแล้ว

ส่วน นักปราชญ์ที่ยังคงอยู่เพื่อหลอกเซียวเฉวียนต่อไป เขาคิดว่าตัวเองทำได้อย่างแนบเนียน สามารถหลอกลวงผู้อื่นได้ แน่นอนว่าเขารู้สึกดีใจมาก

โดยไม่คาดคิด ฉินเฟิงยิ่งสงสัย นักปราชญ์มากขึ้นไปอีก ใบหน้าแกร่งของเขาเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจโดยธรรมชาติ เขาคิดในใจว่า ด้วยกองทัพนี้ในมือ นักปราชญ์จะฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของสำนักหยวนเสียงได้อย่างแน่นอน และในที่สุดก็จะฆ่าเซียวเฉวียน บุคคลพิเศษแห่งสวรรค์!

เมื่อเห็นเซียวเฉวียนสร้างโล่ป้องกันอีกอัน มุมปากของเซียนก็เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นชา

แท้จริงแล้ว โชคช่วยจริงๆ!