บทที่ 1390 เหนื่อยล้า

ไม่ว่านักปราชญ์จะระมัดระวังแค่ไหน ก็มักจะมีบางครั้งที่เขาจะหละหลวม

ตราบใดที่ฉินเฟิงพบหนทาง เขาจะติดต่อกับโลกภายนอกอย่างแน่นอน

“ตั๊ง! ตั๊ง! ตั๊ง!”

ในขณะนี้ เสียงระฆังดังมาจากด้านนอกโรงเตี๊ยม

ทุกคนรู้ดีว่านี่คือเสียงระฆังที่ห้อยอยู่บนอูฐของคาราวานพ่อค้าที่ผ่านไปที่นี่

อย่างไรก็ตาม น่าแปลกที่ทุกวันนี้กองคาราวานพ่อค้าปรากฏตัวบ่อยมาก

ในอดีตกองคาราวานพ่อค้าผ่านไปเพียงครั้งเดียวทุกๆ สิบหรือแปดวัน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมากองคาราวานพ่อค้าผ่านไปเกือบทุกวันและกลุ่มคาราวานพ่อค้าก็ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือทุกครั้งที่อูฐเหล่านี้ผ่านไป พวกมันไม่ได้บรรทุกสินค้าใดๆ เลย

ในตอนแรก ผู้คนในเมืองชานถังไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่เป็นเช่นนี้มาหลายวันติดต่อกัน และเป็นเรื่องยากสำหรับผู้คนที่จะไม่สนใจ

ทุกวันนี้มีคาราวานพ่อค้าผ่านไปและไม่มีบรรทุกสินค้าบนอูฐเลย ปฏิบัติการอะไร?

นอกจากนี้เมื่อพิจารณาจากทิศทางที่พวกเขาไป มันไม่ใช่สถานที่ที่มีความเจริญรุ่งเรือง

เดินต่อไปในทิศทางนั้นแล้วปีนขึ้นไปบนภูเขาหลายลูก ยิ่งไกลก็ยิ่งรกร้าง หากไปไกลจะพบทะเลทรายอันไม่มีที่สิ้นสุด

ใครกันที่กินอิ่มไม่มีอะไรทำ แล้วไปสถานที่ที่ไม่มีความเจริญ?

เรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าใครเจอ ก็รู้สึกแปลก

ภายในและภายนอกโรงเตี๊ยม ผู้คนอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องนี้

“เฮ้ พวกเจ้าคิดว่า กองคาราวานพ่อค้าพวกนี้คือทำอะไร?”

“ข้าก็คิดไม่ออกเหมือนกัน นอกจากนี้ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาข้าเคยเห็นแต่กองคาราวานพ่อค้าไปทางตะวันตกทีละคนเท่านั้น แต่ข้าไม่เห็นพวกเขากลับมาเลย”

“ทำไมพวกเขาไม่กลับมา พวกท่านไม่ใส่ใจล่ะสิ ข้าเห็นพวกเขากลับมาแล้ว แต่คนกลับมา อูฐไม่ได้กลับมา” ชายคนนั้นหยุดแล้วพูดต่อ “แล้วข้าคิดว่านะ พวกเขาดูไม่เหมือนพ่อค้า ดูไม่ออกว่าทำอะไรกัน"

“…..."

ผู้คนต่างพูดคุยกันและเสียงของพวกเขาก็ไม่เงียบ เซียวเฉวียนฟังทุกอย่างทีละคน

ในตอนแรก เซียวเฉวียนไม่ได้สนใจ แต่ผู้คนพูดบ่อยขึ้น และเซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงมัน

บางทีคาราวานพ่อค้าและอูฐที่มุ่งหน้าไปทางตะวันตกอาจเกี่ยวข้องกับกองทัพชาวยุทธ์แท้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เซียวเฉวียนจึงตัดสินใจติดตามกองคาราวานพ่อค้าเหล่านี้เพื่อค้นหาคำตอบ

เจินฮ่าวต้องการติดตามไปด้วย แต่มีนายอำเภออยู่ในห้องของเขาที่ต้องการให้เขาจัดการกับเรื่องนี้ ดังนั้น หลังจากที่เซียวเฉวียนออกจากโรงเตี๊ยวพร้อมกับเหมิงเอ้าและชิงหลงแล้ว เจินฮ่าวก็กลับไปที่ห้องของเขาอย่างเงียบๆ

เมื่อกลับมาที่ห้อง เขาเห็นนายอำเภอนอนอยู่บนเตียง นอนหลับเหมือนหมู เจินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะเตะเขาด้วยความรังเกียจ

แรงเตะนี้ไม่เบาหรือหนักนายอำเภอที่หลับลึกอาจรู้สึกเจ็บเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญแล้วเปลี่ยนท่าและนอนต่อ

หากยังไม่ถึงเวลา เจินฮ่าวคงอยากจะปล่อยให้นายอำเภอเปลือยเปล่าอยู่บนถนนและทำให้เขาเสียหน้า

ในขณะนี้ ทหารที่มาพร้อมคำสั่งตะโกนเบาๆ นอกประตู: "ใต้เท้า ใต้เท้า?"

ใช้เวลาสักพักหลังจากที่นายอำเภอเข้าไป แต่เขาไม่ออกมา และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อยู่ข้างใน พวกทหารกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนายอำเภอ

เจินฮ่าวได้ยินเสียงจึงเปิดประตูแล้วเดินออกไป เขาแสร้งทำเป็นน่าสงสารและมีน้ำตาในดวงตาที่สดใสของเขายังเต็มไปด้วยน้ำตา ซึ่งทำให้ข้ารู้สึกสงสารเขาจริงๆ

รูปร่างหน้าตาของเขา ดูราวกับว่าเขาถูกบังคับโดยนายอำเภอและสูญเสียความบริสุทธิ์ไป ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมจะเข้าใจความหมายได้ทันที

โดยเฉพาะทหารที่คุ้นเคยกับฉากทุกประเภทก็เข้าใจเรื่องนี้โดยปริยาย

เมื่อเห็นสิ่งนี้ น้ำเสียงของทหารก็อดไม่ได้ที่จะให้ความเคารพมากขึ้น และพูดว่า: "แม่นางเจิน ข้าขอโทษที่รบกวนเจ้า ใต้เท้าสบายดีใช่หรือไม่?"

หากแม่นางเจินมีอะไรกับใต้เท้าจริง ด้วยความงามของเธอ เธอจะกลายเป็นคนโปรดของเขาในอนาคต ตอนนี้ต้องกอดต้นขาของเธอไว้โดยเร็ว ตราบใดที่เขากอดต้นขานี้ เขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเมื่อแม่นางเจินเป่าหูคนข้างกายของเธอ