บทที่ 1389 รังเกียจยิ่งนัก

จุดประสงค์ของคำพูดของนายอำเภอ คือไม่อนุญาตให้เจินฮ่าว ปฏิเสธ

อย่างไรก็ตาม เขาคิดมากเกินไป และเจินฮ่าวจะไม่ปฏิเสธที่จะให้น้ำดื่มกับเขา

เจินฮ่าวยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ได้เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะรินน้ำให้ท่าน"

หลังจากนั้นเจินฮ่าว ก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปข้างใน

ในขณะนี้ นายอำเภอไม่เพียงแต่ทำตามความคิดริเริ่มของเขาเองเดินตามเข้ามาเท่านั้น แต่ยังปิดประตูด้วย

หูที่ละเอียดอ่อนของเจินฮ่าว ได้ยินเสียงปิดประตูของนายอำเภอ เขาก็ยิ้มอย่างดูถูกในใจ เขาเป็นคนหลอกลวงจริงๆ

เมื่อเห็นนายอำเภอที่มองตาตาเยิ้มถูมือของเขาขณะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าชั่วร้าย เจินฮ่าวยังคงดูสงบ พร้อมรอยยิ้มคลุมเครือบนใบหน้าของเขา

สิ่งนี้ทำให้นายอำเภอรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แม่นางเจินไม่ควรรู้สึกกลัวเมื่อชายหญิงอยู่ห้องเดียวกันหรอกรึ?

ทำไมถึงสงบมาก?

เป็นไปได้ไหมว่าแม่นางเจินคนนี้เป็นคนเรียบง่ายและเพิกเฉยต่อเรื่องทางโลก?

อย่างไรก็ตาม เขาบอกว่าเขาอาศัยอยู่ทั่วทุกทิศตั้งแต่เด็ก พูดตามหลักแล้ว เขาคุ้นเคยกับเรื่องปกติทั่วไป ดังนั้น เขาจึงไม่ควรจะไร้เดียงสาเช่นนั้น

อย่างน้อยก็ต้องระวังคนอื่นใช่ไหม?

มิฉะนั้น ด้วยรูปร่างหน้าตาของเขา เขาก็คงไม่สามารถยืนอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขได้

ไม่รู้ว่าถูกใครลักพาตัวเขาไปนานแล้ว

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ นายอำเภอก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ตอนนี้เขาเปลี่ยนทัศนคติที่หยาบคาย มองดูเจินฮ่าวอย่างละเอียด โดยคิดว่าหญิงผู้นี้ต้องไม่ธรรมดา

คงไม่ง่ายเลยที่สาวหน้าตาดีขนาดนี้ จะสามารถดูแลตัวเองได้ด้วยตัวเอง

หากเซียวเฉวียนอยู่ที่นี่และฟังความคิดภายในของนายอำเภอ เขาจะยกนิ้วให้นายอำเภอ เขายังคงนึกถึงสิ่งนี้ได้ ขณะที่เขาโลภสาวงาม ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ได้เสียสติไปอย่างสิ้นเชิง บุคคลนี้ จิตใจยังแข็งแกร่งอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ ที่คนที่มีความสามารถเช่นนี้จะไม่เลือกเส้นทางที่ดี ยืนกรานที่จะเดินไปตามทางตันนี้

เจินฮ่าวรินน้ำ ไปหานายอำเภอพร้อมถ้วยแล้วพูดเบาๆ ว่า "ใต้เท้า เชิญเจ้าค่ะ"

นายอำเภอมองดูเจินฮ่าว ด้วยความมึนงง เขาไม่ได้ยินสิ่งที่เจินฮ่าว พูดและเขาก็ไม่เอื้อมมือไปรับถ้วยน้ำชาที่เขายื่นมาให้

การเยาะเย้ยแวบหนึ่งปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปากของเจินฮ่าว และเธอก็พูดว่า: "ใต้เท้า ใต้เท้า?"

ในขณะนี้ นายอำเภอก็กลับมารู้สึกตัว เขารีบเอื้อมมือไปรับถ้วยชา ในเวลาเดียวกัน เขาไม่ลืมที่จะสังเกตดจินฮ่าวอย่างละเอียด

แต่เจินฮ่าวยังคงมีสีหน้าไม่แยแส ไม่มีอะไรแปลกเลย เธอดูเหมือนหญิงสาวที่ไม่เป็นอันตราย ซึ่งทำให้นายอำเภอสงสัยว่าเขาคิดมากไปหรือเปล่า

เมื่อเห็นนายอำเภอถือถ้วยชาแต่ไม่ได้จิบ เจินฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะมองด้วยความสงสัยและพูดว่า: "ใต้เท้า เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ? ท่านมิใช่บอกว่าท่านกระหายน้ำหรอกเหรอ? ทำไมถึงไม่ดื่มชาล่ะเจ้าคะ?"

เป็นไปได้ไหมว่ากลัวเธอวางยาในชา?

มันไม่ง่ายเกินไปที่จะวางยาพิษให้เจ้าตายแบบนี้เหรอ?

เจินฮ่าวยิ้มอย่างเย็นชาในใจ เธอไม่สามารถเอาเปรียบขุนนางขี้ขลาดเช่นนี้ได้

นายอำเภอเหลือบมองชาในมือของเขาแล้วดื่มไปในอึกเดียว

เขามองไปที่เจินฮ่าวอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ

ในเวลานี้ นายอำเภออดไม่ได้ที่จะคิดว่าบางทีเขาอาจจะคิดมากไปจริงๆ แม่นางเจินหน้าตาดีมาก แม้ว่าเขาจะเผชิญกับอันตรายในเส้นทางชีวิต ก็มีคนมาช่วยเขา หรือบางทีเขาอาจจะปลอมตัวในถิ่นทุรกันดาร นั่นก็เป็นไปได้เช่นกัน

ขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นายอำเภอรู้สึกว่าศีรษะของเขาเวียนหัวเล็กน้อย เขาถูขมับ แต่ไม่เพียงแต่อาการจะไม่บรรเทาลงเท่านั้น แต่ยังแย่ลงเรื่อยๆ

เขารู้สึกราวกับว่าศีรษะของเขาหนักถึงพันปอนด์ และคอของเขาไม่สามารถยกมันขึ้นมาได้

แม้แต่ดวงตาของเขาก็ยังไม่สามารถเพ่งความสนใจได้ และเขาก็รู้สึกอยู่เสมอว่าแม่นางเจินกำลังสั่นอยู่ต่อหน้าต่อตาเขา