บทที่ 1388 หญิงงามในพันปี

เพราะว่าเซียวเฉวียนและเหมิงเอ้าออกไป ไม่เคยใช้ทางเข้าหลัก แต่ออกจากหลังคา แน่นอนว่าเถ้าแก่ร้านและเสี่ยวเอ้อร์จะมองไม่เห็นพวกเขาออกไปข้างนอก

ยิ่งไปกว่านั้น ออร่าของเซียวเฉวียนได้ถูกยับยั้ง และเขาดูเหมือนบัณฑิตจริงๆ

ดังนั้นเซียวเฉวียนและเหมิงเอ้าจึงขจัดการถูสงสัยได้อย่างง่ายดาย

สำหรับเจินฮ่าวไม่ต้องพูดถึงเลย เขาสวมชุดหญิงสาว แม้แต่เสียงของเขาก็แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ในสายตาของคนเหล่านี้ที่ไม่รู้จักเขา เขาเป็นเพียงหญิงสาวที่งดงามอย่างไม่น่าเชื่อ ความงามอันน่าทึ่งเช่นนี้ ไม่มีทางจะเข้ากับตัวละครที่เป็นฆาตกรได้

ดังนั้น เจินฮ่าวจึงไม่ถูกสงสัย

แต่เขาประสบปัญหา

เพราะเขาดูงดงามยิ่งนัก

ทหารที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ คิดเองเออว่าเจินฮ่าวเป็นผู้หญิง ดังนั้น เมื่อทหารกลับไปรายงานภารกิจ จึงบรรยายเจินฮ่าวต่อหน้านายอำเภอ

กล่าวโดยสรุปเจินฮ่าวคือหนึ่งในล้าน โอ้ ไม่ หญิงงามเช่นนี้นั้นหายากในรอบพันปี

ยากที่จะได้พบในรอบพันปี!

เช่นนั้นงามไร้ที่ติเช่นไหนกัน?

เมื่อฟังแล้ว นายอำเภอก็รู้สึกว่าเธอน่าจะสวยกว่าแม่นางฉินคนนั้นหลายเท่า!

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ นายอำเภอก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหล และพาผู้คนไปที่โรงเตี้ยมทันที เตรียมที่จะไปดูความงามอันน่าทึ่งที่หายากในรอบพันปี

มันบังเอิญที่หญิงงามคนนี้อาศัยอยู่ตามลำพังในโรงเตี้ยมเล็กๆ มันไม่สะดวกเลยหรือที่นายอำเภอจะจับตัวเธอไปกับเขา?

ฮึฮึ!

นายอำเภอรู้สึกมีความสุขเมื่อนึกถึงการได้ใช้เวลาทั้งคืนกับสาวงามเช่นนี้ และรอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา

โชคด้านความรักของนายอำเภอช่วงนี้ดีมาก คิดว่าแม่นางฉินสวยมากจนไม่มีใครเทียบแล้ว แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะมีความงามอีกหนึ่งในพันปีอาศัยอยู่ที่นี่ โรงเตี้ยม

โชคแห่งความรักนี้ มาได้ช่างเหมือนคลื่นน้ำซัดสาด นายอำเภอไม่สามารถหยุดมันได้แม้ว่าเขาจะต้องการก็ตาม

ได้ยินมาว่าสาวงามในโรงเตี้ยมแซ่เจิน รอให้นายอำเภอได้ตัวแม่นางเจิน จากนั้นเขาก็จะโอบกอดแม่นางฉินด้วย จากนั้นุ้ย นายอำเภอจะชื่นชมความงามทั้งสองนี้เท่านั้น

สาวงามที่จวนของเขาไม่ควรค่าแก่การพูดถึงต่อหน้าแม่นางฉิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงต่อหน้าแม่นางเจินเลย

จากนี้ไป หญิงงามเหล่านั้นจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ นายอำเภอจะไม่มองพวกเธออีกแล้ว

เมื่อพบกับสาวงามสองคนในทันใด นายอำเภอรู้สึกว่าชีวิตของเขามาถึงจุดสูงสุดในทันที

เมื่อนายอำเภอมาถึงโรงเตี้ยมอย่างเร่งรีบ ภายใต้การนำของทหาร เขาก็ตรงไปที่ประตูห้องของเจินฮ่าว

ไม่ว่าเขาจะมีสถานะเป็นนายอำเภออย่างไร เขาก็ยังเคาะประตูบ้านของเจินฮ่าวโดยตรง

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เจินฮ่าวก็พูดเบาๆ: "นั่นใคร"

อุ๊ย แม้ว่าเสียงจะดูเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็เบามาก นายอำเภอรู้สึกยินดีเมื่อได้ยิน นายอำเภอลดเสียงลงอย่างรวดเร็วและ พูดด้วยเสียงเป็นมิตร: "ข้าคือนายอำเภอเมืองชานถัง เขามาเยี่ยมแม่นางและขอให้แม่นางเปิดประตู"

แม่นาง? "

เยี่ยม?

เจินฮ่าวเยาะเย้ยและบ่นในใจ: "ขุนนางสุนัขคนนี้คงคิดว่าข้าเป็นผู้หญิงและมาที่นี่เพื่อความงามของข้าสินะ?"

ไม่เช่นนั้นเขาซึ่งเป็นนายอำเภอจะทำสิ่งนี้ได้อย่างไร กระทั่งบว ใช้คำว่า "เยี่ยม" กับคนธรรมดา?

ไม่ใช่ต้องการเพิ่มความชื่นชอบต่อหน้าเจินฮ่าวใช่ไหม?

ท้ายที่สุด เมื่อทหารมาสอบสวนเจินฮ่าวบอกว่าเขาไม่มีพ่อหรือแม่มาตั้งแต่เด็ก เร่ร่อนมาเป็นเวลานาน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านเกิดของเขาอยู่ที่ไหน

พูดตรงๆ เขาเป็นเพียงราษฎรที่ไม่มีพื้นฐานความเป็นตัวตน