บทที่ 1387 หลุดจากข้อสงสัย

ดูเหมือนเหมิงเอ้าจะไม่ได้ยินคำพูดของทหาร เขาลดดาบจิงหุนลงในการเคลื่อนไหวครั้งเดียว และดาบจิงหุนก็เข้าไปในอกของทหารผู้นี้จนมิด

การเคลื่อนไหวรวดเร็วมากจนก่อนที่ทหารจะส่งเสียงออกมา เขาก็ล้มลงกับพื้นและเสียชีวิตทันที

มีเพียงดวงตาที่เบิกกว้าง ซึ่งมองเห็นได้ว่าก่อนที่เขาจะเสียชีวิตนั้นเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เต็มใจ

อย่างไรก็ตาม นับว่าเป็นการตายอย่างมีความสุข

ผู้นำของพวกเขาถูกสังหาร และเมื่อทหารคนอื่นๆ เห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

คนผู้นี้คือใครกันแน่?

เขากล้ามากจนท้าทายความยิ่งใหญ่ของที่ว่าการอย่างเปิดเผย แต่วรยุทธ์ของเขายังคงแข็งแกร่งมาก

หวาดกลัว ทำให้ทหารเหล่านี้หวาดกลัวอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม คนของฝ่ายตนเองตายอย่างง่ายดายในมือของเหมิงเอ้า แม้ว่าทหารเหล่านี้จะกลัว แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมปล่อยเหมิงเอ้าไปง่ายๆ

มิฉะนั้น หากข่าวนี้เผยแพร่ออกไป พวกเขาจะสามารถตั้งหลักในเมืองชานถังืปราบปรามผู้คนในอนาคตได้อย่างไร

ดังนั้นแม้ว่าดวงตาของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ แต่พวกเขาก็ยังดูเตรียมพร้อม มือของพวกเขาสั่นเทาขณะชี้อาวุธไปที่เหมิงเอ้า

สีหน้าเหมิงเอ้าที่นิ่งเงียบ เหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า: "ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปจากที่นี่ซะ!"

ฆ่าไก่ให้ลิงกลัวก็พอ ไม่จำเป็นต้องฆ่าไก่แล้วยังฆ่าลิงทั้งหมด เช่นนั้นความอาฆาตหนักเกินไป

เซียวเฉวียนกล่าวว่า อย่าฆ่าตามอำเภอใจ เมื่อความรุนแรงในร่างกายเจ้ามากเกินไป มันจะกลายเป็นปีศาจและกลายเป็นฆาตกรอย่างเว่ยเฉียนชิวได้ง่าย

การฆ่าเพื่อหยุดการฆ่า เป็นกลยุทธ์ที่ดีที่สุด

นโยบายที่ดีที่สุดคือการปราบกองกำลังของศัตรูโดยไม่ต้องสู้รบ

เซียวเฉวียนสอนในเชิงอุดมการณ์แก่เขา เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้เหมิงเอ้ากลายเป็นฆาตกรมากเกินไปในอนาคต

และเหมิงเอ้าก็จำมันไว้ในใจจริงๆ และทำตาม

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ เหมิงเอ้าตั้งใจที่จะปล่อยทหารเหล่านี้ไป แต่ทหารกลับไม่ได้ซาบซึ้งใจ

เพื่อเห็นแก่ใบหน้าและศักดิ์ศรีที่ไร้ค่าของพวกเขา ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่หนีไป ทหารคนหนึ่งถึงกับถ่มน้ำลายและพูดด้วยความดูถูกอย่างมาก: "จองหอง! ไม่ว่าเจ้าจะสู้เก่งแค่ไหน เจ้าก็ยังคงเป็นแค่คนๆ หนึ่ง ข้าไม่เชื่อว่า เจ้าจะรับหมัดสี่หมัดด้วยสองมือของเจ้าได้!"

หลังจากนั้นทหารก็โบกมือแล้วพูดอย่างเคร่งเครียด: "พี่น้อง! บุกด้วยกัน!"

ในสายตาของทหารคนนี้ ไม่ว่าเหมิงเอ้าจะเก่งแค่ไหนก็ตาม ไม่สามารถเอาชนะการปิดล้อมด้วยทหารจำนวนมากได้ด้วยตัวเอง!

ประเดี๋ยวพวกเขาปราบเหมิงเอ้าได้แล้ว ดูว่าเขายังทำตัวหยิ่งผยองอีกหรือไม่!

ทันทีที่ทหารได้ยินคำสั่ง พวกเขาก็โบกอาวุธอย่างกล้าหาญและรีบไปหาเหมิงเอ้า

เหมิงเอ้าหลบไปด้านข้างและหลีกเลี่ยงการโจมตีของทหารอย่างใจเย็น

เหมิงเอ้าหัวเราะเยาะ: "ข้าแนะนำให้พวกเจ้าอย่าเสียความพยายามเลย มันไม่เกิดประโยชน์อะไรกับพวกเจ้าเลย"

เก็บแรงไว้แล้วกลับบ้าน ไม่ดีกว่าหรือ?

จำต้องดิ้นรน รังควานเหมิงเอ้าไม่ยอมปล่อย

คำพูดของเหมิงเอ้า ฟังเข้าหูของทหาร ราวกับว่าเหมิงเอ้ากำลังประชดทหาร ไม่สำคัญว่าพวกเจ้าจะมีกันมากแค่ไหน ไม่ว่าอย่างไรก็เอาชนะข้าไม่ได้!

สิ่งนี้ทำให้ทหารไม่พอใจมากยิ่งขึ้น

ใช่ไหมล่ะ การต่อสู้ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ เหมิงเอ้าก็พูดเช่นนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าดูถูกพวกเขามาก

“ฆ่า!” พวกทหารรีบวิ่งไปหาเหมิงเอ้าทีละคนพร้อมโบกอาวุธ

เหมิงเอ้าเชื่อมจิตกับเซียวเฉวียน พูดว่า "นายท่าน คนเหล่านี้ฆ่าหรือไม่?"

ถ้าฆ่าพวกเขา เหมิงเอ้าไม่ต้องการฆ่าคนจำนวนมากในคราวเดียว ท้ายที่สุด คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนต้าเว่ย ต่างก่อเกิดจากรากเหง้าเดียวกัน ใยเผาผลาญร้อนรนจนปานนี้?

ไม่ฆ่าพวกเขา มองเจ้าพวกดึงดันเหล่านี้สิ ไม่มีสายตาเลยจริงๆ ทั้งๆ ที่เหมิงเอ้าอยากปล่อยพวกเขาไป อยากไว้ชีวิตพวกเขา ไม่เห็นค่าไม่ว่า ยังคงดื้อรั้นนัก คิดว่ามีคนมากกว่าก็สามารถปราบเหมิงเอ้าได้

ในเมื่อพวกเขาคิดเช่นนั้น เหมิงเอ้าจะเล่นกับพวกเขาสักหน่อย ให้พวกเขายอมรับในความพ่ายแพ้!

เซียวเฉวียนที่กำลังดูการต่อสู้บนหลังคาพูดอย่างใจเย็น: "ไม่ฆ่า แค่สอนบทเรียนให้พวกเขาก็พอ อย่าสู้ต่อเลย"