บทที่ 1385 ตกลงตามนั้น

หลังจากค้นหาทั้งเมืองแล้ว เซียวเฉวียนก็รู้ว่าคนเหล่านี้จะราวีฉินซูโหรวไม่หยุด

ท้ายที่สุดแล้ว ฉินซูโหรวไม่เพียง แต่เป็นหญิงสาวที่มีความสามารถมากที่สุดในเมืองหลวงเท่านั้น แต่ยังเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดในเมืองหลวงอีกด้วย

มันคงจะแปลกสำหรับชายที่โลภเหล่านี้ ที่ไม่คิดอะไรในทางไม่ดีกับสตรีที่สวยเช่นนี้

และพวกของฉินซูโหรวได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ เพื่อรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติม จะได้โจมตีขุนนางสุนัขเหล่านี้ เธอจะไม่เปิดเผยตัวตนของเธอง่ายๆ ไม่ได้

เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย ก่อนอื่น สามพี่น้องจึงไม่สามารถใช้กำลังได้ เมื่อใช้กำลัง คนเหล่านี้ที่โลภในความงามของเธอ จะมีเหตุผลที่จะคุมตัวพาพวกเขากลับมาอย่างสง่างาม

หลังจากไปทีศาลแล้ว นั่นคือเขตของขุนนางสุนัขจะสะดวกกว่ามากที่จะทำอะไรก็ได้

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงพาเหมิงเอ้าไปยังพื้นที่ใกล้เคียง ให้ความสนใจความเคลื่อนไหวที่นี่อย่างใกล้ชิด เพื่อที่เขาจะได้ช่วยเหลือพี่น้องทั้งสามได้ตลอดเวลา

เมื่อสักครู่นี้ เซียวเฉวียนเพิ่งใช้กรวดชิ้นเล็กๆ ตีไปที่ด้านหลังศีรษะของนายอำเภอ เมื่อกรวดกระทบพื้นเสียงก็เบามาก ถ้าไม่ฟังดีๆ จะไม่ได้ยิน เลยไม่มีใครคิดได้ว่ามีคนโจมตีนายอำเภอด้วยก้อนกรวด

นี่คือสิ่งที่เซียวเฉวียนต้องการ

เขาต้องการให้นายอำเภอประสบกับความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องการให้ผู้คนไม่สังเกตว่ามีคนกำลังลอบโจมตี สร้างภาพลวงตาว่านายอำเภอรู้สึกสงสัยและกรีดร้องโดยไม่มีเหตุผล เพื่อให้ทุกคนได้หัวเราะเยาะ และดูหมิ่นนายอำเภอ

ในเวลานี้ ขณะที่ทหารที่จากไปแล้วกลับมา เช่นนั้นที่หน้าบ้านของฉินซูโหรวก็ได้สร้างความตื่นเต้นให้ผู้คนรอบข้าง

พวกเขากำลังกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อจู่ๆ นายอำเภอก็ส่งเสียงหอน และความสนใจของพวกเขาเปลี่ยนจากฉินซูโหรวไปเป็นนายอำเภอโดยธรรมชาติ

ในสายตาของผู้คน ทหารได้ล้อมรอบนายอำเภอและปกป้องเขาอย่างดีและไม่มีใครออกมาโจมตีอย่างไม่คาดคิด อย่างไรก็ตาม นายอำเภอก็ร้องหอนเหมือนคนบ้า

ทุกคนมองตรงหน้าอย่างสงสัยโดยไม่กระพริบตา เพราะกลัวว่าหากไม่ใส่ใจจะพลาดฉากโชคร้ายของขุนนางสุนัขคนนี้ไป

ใช่แล้ว ผู้คนในเมืองชานถังเกลียดขุนนางของรัฐมาก พวกเขาที่ช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ ขูดรีดราษฎร ทำร้ายบุรุษรังแกสตรี และทำสิ่งชั่วร้ายทุกรูปแบบ

นี่ก็ไม่ใช่ เพราะเขาอาจมีเจตนาชั่วร้ายหลังจากที่ได้เห็นความงามของหญิงสาวผู้นี้สินะ

หลังจากได้ยินสิ่งที่ทหารพูด นายอำเภอก็พูดด้วยความโกรธ: "ไร้ประโยชน์! เจ้าหมายความว่าสมองของข้าผิดปกติ ร้องตะโกนโดยไม่มีเหตุผลงั้นหรือ?"

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ามีบางอย่างกระทบที่ด้านหลังศีรษะ ใครบางคนกำลังทำร้ายเขาอย่างลับๆ

เมื่อเหล่าทหารได้ยินเช่นนี้ก็ดูหวาดกลัวและนิ่งเงียบ

นายอำเภอโกรธมาก ในเวลานี้ ไม่ว่าทหารจะพูดหรืออธิบายมากน้อยเพียงใด เขาก็ยังถูกดุอย่างไร้ผล ดังนั้น ควรนิ่งเงียบและรอให้นายอำเภอหยุดโกรธจะดีกว่า

เคล็ดลับนี้ได้ผลดีในศาล แต่ข้างนอกมีคนเฝ้าดูมากมาย นายอำเภอก็อารมณ์เสียอยู่คนเดียว และทหารก็เงียบ ทำให้ดูเหมือนพวกเขาคุ้นเคยกับการถูกนายอำเภอดุและไม่กล้าพูดสักคำ

ความแตกต่างที่ชัดเจนนี้ตอกย้ำให้เห็นถึงความเข้มงวดของนายอำเภอ

สิ่งนี้ทำให้นายอำเภอยิ่งโกรธมากขึ้น เขาหันกลับมา จ้องมองทหารอย่างดุเดือดและตะโกน: "ทำไม? เป็นใบ้แล้ว? พูดไม่เป็นแล้วเหรอ?"

“ยังไม่รีบไปขยายขอบเขตตรวจดู หาคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดนั้นออกมา!”

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ยืนอยู่ที่นี่ด้วยตาตก นายอำเภอรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้น

“ขอรับ!” หลังจากได้รับคำสั่ง ทหารก็กระจายออกไปทันทีและเริ่มค้นหาบุคคลที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดตามที่นายอำเภอกล่าวถึง

ส่วนคนที่ว่าได้ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมีหรือไม่นั้น ทหารจะกล้าตั้งคำถามได้อย่างไร?

ถ้านายอำเภอขอให้ค้นหา ก็แค่ค้นหาก็พอ!