บทที่ 1400 ปากไม่ปิดบัง

เมื่อพี่น้องทั้งสามมาถึงครั้งแรก ได้เรียนรู้ว่าเซียวเฉวียนยออกไปข้างนอกแล้ว ฉินซูโหรวคิดว่าจะใช้โอกาสนี้หลอกน้องชายทั้งสองให้กลับมา ทันใดนั้น ฉินหนานดูเหมือนจะกินอิ่มแล้วจึงตัดสินใจ เขาจะไม่กลับไปจนกว่า เขาเห็นเซียวเฉวียน

ฉินซูโหรวไม่สามารถเอาชนะ ฉินหนานได้ และมีคนมากมายในโรงเตี๊ยมที่ฉินซูโหรวไม่สามารถสร้างความยุ่งยากได้ ไม่สามารถใช้วิธีการที่รุนแรงได้ ดังนั้นจึงต้องรอให้เซียวเฉวียนกลับมาที่นี่พร้อมกับฉินหนาน

ระหว่างรอ บังเอิญเจอพี่น้องทั้งสามคน เจิ้งฮ่าวที่ออกมาจากห้อง หลังจากอธิบายเหตุผลแล้วเจิ้งฮ่าว ก็เชิญพี่น้องทั้งสามเข้าไปในห้องของเขาเพื่อรอเซียวเฉวียน

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อยืนอยู่ข้างนอกโดยมีผู้คนมากมายเฝ้าดู ชายทั้งสองที่โตแล้วฉินหนาน และฉินเป่ย คิดว่ามันไม่มีอะไร แต่มันก็ไม่ดีสำหรับผู้หญิงอย่างฉินซูโหรว

ฉินซูโหรว ก็มีความกังวลนี้เช่นกัน หลังจากขอบคุณ ก็พาน้องชายสองคนไปที่ห้องของเจิ้งฮ่าว

พี่น้องทั้งสามดื่มน้ำจนเต็มท้อง และในที่สุดก็รอให้เซียวเฉวียนกลับมา

ฉินหนานนั่งยองๆ เท้าคาง มองเซียวเฉวียนด้วยท่าทางสบายๆ แล้วพูดว่า “ใต้เท้าเซียว ท่านนี่ไม่จริงใจเลยนะ หลอกพี่สาวของพวกเรา”

เห็นฉินหนานทำตัวไม่เกรงใจ ฉินซูโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกระซิบว่า “ฉินหนาน จริงจังหน่อยสิ”

แต่ฉินหนานไม่สนใจหน้าม่านอะไรกับเซียวเฉวียนเขาพูดยิ้มๆ ว่า “พี่สาว นี่ไม่มีคนนอกอยู่นี่ ทำไมต้องจริงจังนักล่ะ”

ตั้งแต่เข้ารับราชการ ฉินหนานต้องแต่งตัวเต็มยศ พูดจาสุภาพเรียบร้อยตลอดเวลา เพราะกลัวถูกขุนนางคนอื่นจับผิด ทำให้เขารู้สึกเครียดตลอดเวลา เมื่อมาอยู่ที่นี่ ฉินหนานก็เริ่มผ่อนคลายตัวเองมากขึ้น และยิ่งอยู่ในสายตาของเซียวเฉวียนเขายิ่งไม่สนใจอะไรเลย

ในใจฉินหนานคิดว่าเขานับถือเซียวเฉวียนเป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว ถ้าอยู่ในสายตาเพื่อนสนิทแล้วยังต้องเกรงใจกัน แบบนี้ชีวิตมันจะเหนื่อยเปล่าๆ

ฉินหนานก็กล้าทำตัวแบบนี้ก็เพราะเซียวเฉวียนอยู่ด้วย เขารู้ว่าฉินซูโหรวเคารพเซียวเฉวียน จึงไม่กล้าพูดอะไรมาก

ถ้าเป็นปกติ ฉินหนานทำแบบนี้ ฉินซูโหรวคงต้องหน้าบึ้งแล้วสอนมารยาทให้ แต่ตอนนี้เซียวเฉวียนอยู่ด้วย นางจึงยอม

ทันใดนั้นเซียวเฉวียนก็พูดขึ้นเบาๆ ว่า “ไม่เป็นไร”

คนเราอยู่ก็ต้องสบายๆ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใคร ในสายตาเซียวเฉวียน ฉินหนานไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นทางการ

พอได้ยินเซียวเฉวียนพูดแบบนี้ ฉินหนานก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วพูดว่า “ท่านพี่ ได้ยินไหม ใต้เท้าเซียว เห็นด้วยกับข้า”

เห็นท่าทางภาคภูมิใจของฉินหนาน ฉินซูโหรวอดขำไม่ได้ แต่ก็ทำได้แค่ปล่อยตามใจ

นึกว่าเรื่องปิดบังการเคลื่อนไหวของเซียวเฉวียนจะจบลง แต่ฉินหนานกลับพูดขึ้นอีกว่า “ใต้เท้าเซียว ยังไม่บอกอีกนะ ทำไมมาที่นี่แล้วไม่บอกข้า”

ฉินหนานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะคิดว่าตัวเองนับถือเซียวเฉวียนเป็นเพื่อนสนิทแล้ว แต่เซียวเฉวียนกลับปิดบังเขา

ฮึ่ม!

พูดจบฉินหนานก็หันไปมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาขุ่นเคือง

เซียวเฉวียนอดขำไม่ได้ เขาพูดว่า “เจ้าไม่ได้มีธุระสำคัญที่ต้องจัดการอยู่เหรอ ข้าไม่อยากให้เจ้าเสียสมาธิ”

เหตุผลนี้ฟังดูสมเหตุสมผลมาก

เพื่อให้ฉินหนานเชื่อได้ เซียวเฉวียนเสริมว่า “ถ้าไม่เชื่อ เจ้าลองถามองค์หญิงดูสิ นางรู้อยู่แล้วว่าข้ามาที่นี่ แต่ข้าก็ไม่ได้พบนางเลย”

พูดจบเซียวเฉวียนก็จ้องตาฉินหนานไม่กะพริบ

ฉินซูโหรวก็เข้าใจทันที นางพูดเสริมว่า “เรื่องนี้จริงนะ และท่านใต้เท้าเซียวก็มีเรื่องสำคัญที่ต้องยุ่ง เราจะไปรบกวนท่านได้อย่างไรล่ะ ฉินน้อง ข้าบอกแล้วไม่ให้มา แต่เจ้าไม่ฟัง ยัดเยียดตัวเองเข้ามา”

เมื่อ ฉินหนาน ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็เชื่อจริงๆ เขาบ่นว่า “พูดแบบนี้ก็ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอกันหน่อยไหม อีกอย่างเราก็จะไม่เสียเวลา”

พูดไปพูดมา ฉินหนานก็ไม่พอใจกับการที่ เซียวเฉวียนซ่อนเส้นทางของเขาไว้

ฉินซูโหรวตอบทันทีว่า “ยังไม่พอแล้วหรือ?ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าดื้อที่จะมาหาราชครู เจ้าก็ออกไปจากเมืองชานถังไปแล้ว”

ถ้าไม่พูดถึงเรื่องนี้ก็ดี แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉินหนานก็พูดไม่จบไม่สิ้น