บทที่ 1401 ยึดครองใจทหาร

เนื่องจาก ฉินซูโหรวเติบโตขึ้นมาอย่างมีสติสัมปชัญญะ นางยังเป็นบุตรสาวคนเดียวของตระกูลฉิน และมีความงามและความสามารถ นางเป็นที่ชื่นชอบของตระกูลฉิน

ตระกูลฉินรักนางมากกว่าฉินหนาน

ใช่แล้ว ฉินหนานเป็นคนอ่อนแอ เขากลัว ฉินซูโหรวที่จะแจ้งสถานะของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่กล้ายุ่งกับ ฉินซูโหรวเขายังกลัวนางอยู่บ้าง

ตอนนี้ดูเหมือนว่านางจะไม่มีหวังที่จะอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเซียวเฉวียน และฉินหนาน ก็บรรลุความปรารถนาของเขาแล้วที่จะได้พบกับ เซียวเฉวียน ดังนั้น ฉินซูโหรวจึงเรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของกองทัพชาวยุทธ์แท้และ ฉินเฟิงจาก เซียวเฉวียนแล้วจึงพาน้องชายสองคนของนางออกจากโรงเตี๊ยมและไปที่สถานีถัดไป

เซียวเฉวียน กล่าวว่าเขายังไม่รู้เบาะแสของกองทัพชาวยุทธ์แท้และฉินเฟิง

แม้ว่า ฉินซูโหรวจะกังวลเกี่ยวกับ ฉินเฟิง แต่นางก็เชื่อว่าด้วยความสามารถของ เซียวเฉวียน เขาจะหาเบาะแสของกองทัพและฉินเฟิง ได้อย่างแน่นอน

ตราบใดที่ตัวตนของ ฉินเฟิง ในฐานะสายลับไม่ได้ถูกเปิดเผย เขาก็จะปลอดภัย

ดังนั้น ฉินซูโหรวจึงเตือนพี่น้องสองคนของเธอว่าอย่าพูดถึง ฉินเฟิงต่อหน้าคนอื่น หากเป็นไปได้ พวกเขาไม่ควรพูดถึงฉินเฟิง อีกต่อไป แสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย และรอให้ ฉินเฟิง กลับมา

พี่น้องทั้งสองคนรู้ดีถึงความรุนแรงของเรื่องนี้ หากตัวตนที่แท้จริงของ ฉินเฟิง เปิดเผย ฉินเฟิงจะต้องตกอยู่ในอันตราย นั่นก็เท่ากับฆ่าพี่ชายของตัวเอง

ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจว่าก่อนที่ฉินเฟิง จะกลับมา พวกเขาจะไม่พูดถึง ฉินเฟิงแม้แต่คำเดียว

ไม่นานหลังจาก ฉินซูโหรวและพี่น้องทั้งสามคนจากไป เหมิงเอ้าก็กลับมา เขายังนำข่าวมาด้วย

เขาออกไปเดินเล่นเพื่อสืบข่าว และทันใดนั้นเขาก็เห็นคนล่าสัตว์คนหนึ่งถือจี้หยกไปโรงรับจำนำ

ตอนนั้น เหมิงเอ้า เหลือบไปเห็นจี้หยกเพียงแวบเดียว แต่เขาก็พบว่าจี้หยกนั้นมีคุณภาพดีมาก คนที่ไม่ใช่คนรวยไม่สามารถเป็นเจ้าของจี้หยกที่ดีได้เช่นนี้

ดังนั้น เหมิงเอ้า จึงเดินเข้าไปขอดูจี้หยก

เมื่อดูแล้ว เขาก็เห็นสัญลักษณ์ฉิน อยู่บนจี้หยก เนื่องจากสัญลักษณ์ ฉิน และจากปากของ นักฆ่า เหมิงเอ้าว่าจี้หยกนั้นถูก นักฆ่าพบเมื่อไม่กี่วันก่อนขณะล่าสัตว์บนภูเขา

เหมิงเอ้า คิดทบทวนว่าจี้หยกนี้อาจจะถูกฉินเฟิง ทิ้งไว้ข้างทางหรือไม่

เพื่อยืนยันหรือไม่ การนำจี้หยกนี้ไปให้ เซียวเฉวียน เพื่อตรวจสอบก็จะรู้

เหมิงเอ้า ใช้ราคาสูงกว่าโรงรับจำนำเพื่อซื้อจี้หยกจากนักฆ่า

เขาหยิบจี้หยกออกมาให้ เซียวเฉวียน ดู เซียวเฉวียน มองเพียงแวบเดียวก็จำได้ว่าจี้หยกนั้นเป็นของตระกูลฉิน

ตามคำอธิบายของนักฆ่า จี้หยกนี้ถูกพบบนภูเขา ดังนั้นจึงสามารถสรุปได้ว่าจี้หยกนี้คือของ ฉินเฟิง อย่างแน่นอน

เพราะ ฉินซูโหรวและพี่น้องทั้งสามคนไม่เคยไปภูเขาในช่วงที่พวกเขาอยู่ในเมืองชานถัง นอกจากนี้ เพิ่งเห็น เซียวเฉวียน สวมจี้หยกเหมือนกันสามอันที่เอว

จี้หยกนี้ต้องเป็นของ ฉินเฟิงอย่างแน่นอน

โชคดีที่เหมิงเอ้า ยังถามนักฆ่าเกี่ยวกับทิศทางโดยประมาณที่ นักฆ่าพบจี้หยก

มีทิศทางแล้วเซียวเฉวียนจึงรีบพา เจิ้งฮ่าวและเหมิงเอ้าไปตามทิศทางนั้น

ในเวลานี้ บนภูเขาอันรกร้าง

หลังจากพักผ่อนมาหลายวัน สภาพจิตใจของเหล่าชาวยุทธ์แท้ก็ดีขึ้นมาก แต่ที่นี่ในชนบท ต้องการอะไรก็ไม่มี ทุกวันพวกเขาสามารถเติมเต็มท้องด้วยโจ๊กที่ใสราวกับกระจกเท่านั้น ส่วนเนื้อนั้นถือเป็นของฟุ่มเฟือย

อย่าพูดถึงเนื้อ แม้แต่เส้นเนื้อก็ไม่เคยเห็นเลย

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เหล่าชาวยุทธ์แท้หิวจนหน้าอกติดหลัง

ดังนั้น พวกเขาจึงต้องการหาสถานที่ที่พวกเขาสามารถกินอาหารมื้อใหญ่ได้ จากนั้นจึงยุติชีวิตการข้ามภูเขา

นับตั้งแต่พวกเขาออกจากหุบเขาในรัฐมู่อวิ๋น เหล่าชาวยุทธ์แท้ได้ข้ามภูเขาและข้ามภูเขามาหลายวันแล้ว

นี่ก็พอแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือต้องหิวโหยทุกวัน

ใช้ชีวิตที่เรียกได้ว่าพลัดถิ่น

ดังนั้นทันทีที่พักผ่อนได้ ไป๋เจวี๋ยแสดงออกถึงเสียงใจของทุกคน แนะนำให้นักปราชญ์นำทุกคนเดินทาง

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ทำให้นักปราชญ์รู้สึกลำบากใจ