บทที่ 1402 ไฟเผาภูเขา

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนสามคนตามมาตามทิศทางที่นายพรานบอกมา ไม่มีผิด

แต่ก็ยังไม่เห็นร่องรอยที่กองทัพชาวยุทธ์แท้ผ่านไป ช่างแปลกจริงๆ

ในขณะที่เซียวเฉวียน กำลังมองไปรอบๆ อย่างงุนงง เขาก็เหลือบไปเห็นศพนอนอยู่กลางพุ่มไม้ไม่ไกล

เซียวเฉวียน เดินเข้าไปดู ผู้เสียชีวิตสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวที่ล้างจนซีดเซียว ข้างๆ เขายังมีฟืนสองฟืน

ดูเหมือนจะเป็นคนตัดฟืน

นอกจากนี้ ยังมีแมลงสาบคลานอยู่บนศพ และยังสามารถดมกลิ่นซากศพได้

จากสิ่งนี้ เราสามารถตัดสินได้ว่าบุคคลนี้เสียชีวิตมาหลายวันแล้ว

สำหรับสาเหตุการเสียชีวิต เซียวเฉวียน เห็นรอยดาบบนคอของผู้เสียชีวิตชัดเจน เกือบเก้าในสิบถูกแทงด้วยดาบ

ในป่าเขาแบบนี้ คนตัดฟืนตายที่นี่ ยังเป็นฆาตกรรมด้วย

เซียวเฉวียน คิดว่า ใครจะกินจนอิ่มแล้ววิ่งมาที่นี่เพื่อฆ่าคนตัดฟืน?

แม้ว่าคนๆ นี้จะมีอะไรที่ลึกซึ้งกับคนตัดฟืน แต่แน่นอนว่าจะไม่จัดการกับคนตัดฟืนเพียงคนเดียว ฆ่าทั้งครอบครัวของ คนตัดฟืนเพื่อตัดรากเหง้าและระบายความโกรธอย่างรุนแรง

ศัตรูจะไม่เลือกที่จะฆ่าคนตัดฟืนที่นี่ และจะไม่ปล่อยให้เขาตายอย่างมีความสุข

คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ คนตัดฟืนได้พบเห็นสิ่งที่ไม่ควรพบเห็น และมีคนฆ่าเขาเพื่อปิดปาก

และเรื่องนั้น มีโอกาสเกี่ยวข้องกับกองทัพชาวยุทธ์แท้

แต่ข้างหน้ามีเพียงถนนสายเดียวเท่านั้น ซึ่งไม่สามารถให้กองทัพเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซียวเฉวียน ก็พลันเกิดความคิดขึ้น เขาคิดว่า เหตุใดจี้หยกของฉินเฟิง จึงปรากฏขึ้นที่นี่ เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาเคยมาที่นี่เพื่อสำรวจเส้นทางมาก่อน และคิดว่าเส้นทางนี้ไม่เหมาะสม หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนเส้นทาง?

คนตัดฟืนบังเอิญพบเห็นชาวยุทธ์แท้ที่สำรวจเส้นทาง และชาวยุทธ์แท้ก็ฆ่าคนเพื่อไม่ให้เปิดเผยเส้นทาง

ท้ายที่สุดแล้ว ชาวยุทธ์แท้มีผมและหนวดขาว และวิ่งเข้าไปในป่าเขาแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องแปลกจริงๆ

และชาวยุทธ์แท้ในฐานะชาวซินเจียง มีเอกลักษณ์สูงมาก หากมีคนแพร่กระจายข่าวว่าเขาพบชาวยุทธ์แท้ออกไป แพร่กระจายไปยังชิงหลงหรือคนที่อยากจะหาเบาะแสของชาวยุทธ์แท้ เส้นทางของชาวยุทธ์แท้จะไม่ถูกเปิดเผยหรือไม่?

ส่วนฉินเฟิงคิดว่าชาวยุทธ์แท้จะเลือกเส้นทางนี้เพื่อหลบหนี ดังนั้นจึงแอบทิ้งจี้หยกไว้ที่นี่ด้วยความผิดพลาด

คิดไปคิดมา เซียวเฉวียน พูดเบาๆ ว่า “ไปกันเถอะ ไปดูที่อื่นกัน”

เส้นทางที่หลบหนีของชาวยุทธ์แท้ จะต้องไม่ใช่ที่นี่ แต่น่าจะอยู่แถวนี้

ดังนั้น เซียวเฉวียน จึงพาคนสามคนกลับไปตามเส้นทางเดิม กลับไปที่ถนนสายหลัก จากนั้นจึงแยกย้ายกันสามทางเพื่อสำรวจเส้นทางหลบหนีของชาวยุทธ์แท้

ในบรรดาสามคนนั้น เหมิงเอ้าสามารถติดต่อกับเซียวเฉวียน ได้ทุกที่ แต่เจิ้งฮ่าว ทำไม่ได้

เจิ้งฮ่าว เก่งในเรื่องการต่อสู้ แต่เขาไม่รู้วิชาส่งเสียงไกล

กล่าวคือ เซียวเฉวียน เท่านั้นที่สามารถติดต่อเขาได้ เขาไม่สามารถติดต่อเซียวเฉวียน ได้

เพื่อติดตามความคืบหน้าได้ตลอดเวลา เจิ้งฮ่าว ตกลงกับเซียวเฉวียน ล่วงหน้าว่า ให้เซียวเฉวียน ติดต่อเขาทุกครึ่งชั่วโมง

ดังนั้น สามคนจึงเริ่มค้นหาเส้นทางหลบหนีของชาวยุทธ์แท้จากทิศทางที่ต่างกัน

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เจิ้งฮ่าว ผู้มีโชคดีก็พบสิ่งใหม่ อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียน ยังไม่ได้ติดต่อเขา เขาทำได้เพียงรออยู่ที่เดิม และรอให้เซียวเฉวียน ติดต่อเขา

อย่างไรก็ตาม ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงส่งเสียงไกลของเซียวเฉวียน ว่า “เสี่ยวเจิ้ง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พบอะไรบ้างไหม?”

เจิ้งฮ่าว พูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “ข้าพบเส้นทางที่นี่ หญ้าทั้งหมดถูกเหยียบย่ำลงแล้ว คิดว่าเป็นไปได้มากว่านี่คือเส้นทางของชาวยุทธ์แท้”

เกี่ยวกับสาเหตุที่นักปราชญ์ เลือกเส้นทางนี้เจิ้งฮ่าว ได้คิดไว้แล้วนักปราชญ์ว่าตำแหน่งนี้ภูมิประเทศยากต่อการเดิน ไม่ว่าจะล่าสัตว์หรือตัดไม้ จะไม่มีคนมา

และบริเวณนี้ ตามเส้นทางนี้ลงไป จะเป็นภูเขาหรือหญ้าป่า

ภูเขาไม่ทิ้งร่องรอยได้ง่าย และหญ้าป่าที่ถูกเหยียบย่ำ เมื่อเวลาผ่านไป หญ้าใหม่จะออกมา หญ้าที่ถูกเหยียบย่ำจะกลายเป็นหญ้าแห้ง หรือยืนขึ้นใหม่ ปกคลุมร่องรอยของกองทัพชาวยุทธ์แท้

และรอบนี้จะไม่นานนัก โดยปกติแล้ว จะมีประมาณสิบแปดวันก็เพียงพอแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือ ในช่วงสิบแปดวันนี้ หากไม่มีใครเดินผ่านที่นี่ เส้นทางของ นักปราชญ์ ของพวกเขาก็จะเป็นความลับ