บทที่ 1409 เสนอตัว

ฝูงค้างคาวมีขนาดใหญ่มาก หนาแน่นไปหมด และโจมตีอย่างกล้าหาญ

ประเภทของค้างคาวมีมากมาย โดยแบ่งออกเป็นสองประเภทตามอาหาร แมลงและดูดเลือด

ส่วนใหญ่เป็นค้างคาวกินแมลง และค้างคาวดูดเลือดมีเพียงสามชนิด ได้แก่ ค้างคาวดูดเลือดทั่วไป ค้างคาวดูดเลือดปีกขาว และค้างคาวขาขน ค้างคาวทั้งสามชนิดนี้กระจายอยู่ในเขตร้อนและเขตกึ่งร้อนของอเมริกา

ค้างคาวเหล่านี้ที่มีขนสีน้ำตาลเข้มเป็นค้างคาวดูดเลือด

อย่างที่เซียวเฉวียนพูดไว้ ค้างคาวที่ใช้ต่อต้านเขา แม้แต่นักบุญก็ต้องเลือกชนิดที่ร้ายแรง

นี่สอดคล้องกับความตั้งใจของนักปราชญ์ที่ต้องการฆ่าเซียวเฉวียน

ในใจเซียวเฉวียน เขาคิดว่าค้างคาวเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงมาก

รูปร่างของมันดูน่าเกลียดมาก มีแผ่นเนื้อที่ปลายจมูกที่มีร่องรูปตัว U ที่ด้านบน หูแหลมเป็นรูปสามเหลี่ยม ปากสั้น เป็นรูปกรวย เขี้ยวยาวและแหลม ฟันบนพัฒนามาก เป็นรูปสามเหลี่ยมเล็กน้อย คมเหมือนมีด สามารถแทงทะลุส่วนยื่นของสัตว์อื่นๆ และกินให้อิ่ม

ทันใดนั้น ค้างคาวดูดเลือดก็อ้าปากกว้างและบินเข้ามา

ด้วยความตกใจ เซียวเฉวียน โบกมือใหญ่โดยสัญชาตญาณและสร้างกำแพงป้องกันรอบตัวเขาและเหมิงเอ้า

แม้ค้างคาวจะบินเร็วมาก แต่พวกมันก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน พวกมันใช้คลื่นเสียงอัลตราโซนิกเพื่อระบุได้ว่ามีสิ่งกีดขวางอยู่ข้างหน้า จึงหันเหและบินไปโดยไม่ชนกำแพง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้จากไปง่ายๆ แต่จะวนเวียนอยู่รอบกำแพง

เมื่อเห็นฝูงค้างคาวที่หนาแน่น เซียวเฉวียน คิดว่าถ้ามีคนเป็นโรคกลัวความแออัดเห็นฉากนี้ จะต้องรู้สึกไม่สบายอย่างสุดขีด

เซียวเฉวียนไม่มีโรคกลัวความแออัด แต่กลับถูกฉากตรงหน้าทำให้คลื่นไส้จนเกือบอาเจียน

ใช่แล้ว เซียวเฉวียน มองดูฝูงค้างคาวมากมายและรู้สึกคลื่นไส้มาก

แม้ว่าตอนที่เรียนสมัยใหม่ หนังสือเรียนจะมีพูดถึงประโยชน์ของค้างคาวในการกินยุง แต่นั่นก็ไม่สามารถหยุดยั้งความขยะแขยงของเซียวเฉวียนที่มีต่อค้างคาวได้

ยิ่งกว่านั้น ค้างคาวที่มองเห็นในขณะนี้กำลังอ้าปากกว้าง พวกมันต้องการดูดเลือดเซียวเฉวียน และเหมิงเอ้า!

เหมิงเอ้าสังเกตเห็นความผิดปกติของเซียวเฉวียนจึงหันศีรษะด้วยความกังวลและพูดว่า “นายท่าน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เซียวเฉวียน สงบสติอารมณ์และอดทนกับความคลื่นไส้ในใจ พูดเบาๆ ว่า “ไม่เป็นไร”

ในเวลานี้ เศษไม้ชิ้นสุดท้ายก็หมดลง สถานที่กลับสู่ความมืดมิด

ในความมืดมิด ค้างคาวยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

พวกมันกระพือปีกอย่างมีความสุขและวนเวียนอยู่รอบกำแพง

ราวกับว่าพวกมันรู้ดีว่ามีอาหารอยู่ในกำแพงแห่งนี้ หากไม่ได้รับอาหาร พวกมันก็จะไม่ยอมจากไป

ในกำแพง แม้ว่าจะสามารถหลบเลี่ยงค้างคาวได้ แต่ไม่สามารถหาตาข่ายและหาวิธีทำลายกำแพงได้

ดังนั้น เซียวเฉวียน จะต้องหาวิธีกำจัดค้างคาวเหล่านี้

แต่ค้างคาวบินเร็วมากและมีจำนวนมาก หากเซียวเฉวียน และเหมิงเอ้า เปิดเผยต่อสายตาพวกมัน ย่อมจะป้องกันไม่ทัน มากน้อยก็จะถูกพวกมันทำร้าย

นอกจากนี้ เซียวเฉวียน ก็ไม่แน่ใจว่าที่มาของค้างคาวเหล่านี้ เป็นไปได้ว่านักบุญได้ทำบางอย่าง เช่น ค้างคาวมีพิษอะไรบางอย่าง

หากสัมผัสกับพวกมัน ก็คงไม่เป็นพิษ

ไม่สามารถออกไปได้แบบนี้ เซียวเฉวียน ต้องคิดหาวิธีป้องกันที่สมบูรณ์

ทันใดนั้น เซียวเฉวียน รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างชน

เซียวเฉวียนมองลงก็พบว่าเป็นพู่กันจินหลุนเฉียนคุน

ทันใดนั้น ก็มีเสียงโจโฉที่น่าตื่นเต้นออกมา “นายท่าน สมควรแล้วหรือที่ข้าจะออกมาแสดงตัว?”

พู่กันจินหลุนเฉียนคุนสามารถปล่อยแสงสีแดงและสีขาวได้ สามารถทำให้ตาของค้างคาวบอดได้ และทำลายแผนการของพวกมัน

เมื่อพู่กันเฉียนคุนพูดเช่นนี้ เซียวเฉวียน คิดว่านี่ไม่น่าจะเป็นวิธีที่ดี เขาพยักหน้าและพูดว่า “ไปเถอะ！”

“ข้ามาแล้ว!”

พู่กันเฉียนคุนตอบรับอย่างมั่นใจและออกมาอย่างมีพลัง