บทที่ 1419 เรียกร้องความสนใจ

อะไร?

นักปราชญ์อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างแล้วถามว่า: "องค์ชาย ท่านกำลังบอกว่าได้ยินเสียงระเบิดงั้นรึ?"

อย่างไรก็ตาม ด้วยการระเบิดครั้งใหญ่เช่นนี้ มันควรจะมีรูอยู่ที่พื้นดิน

หมิงเจ๋อพยักหน้าและพูดว่า "ใช่ ตอนนั้นเสียงดังมาก ข้าคิดว่าเซียวเฉวียนได้สัมผัสเข้ากับกับดักของเจ้าเข้าแล้ว"

นักปราชญ์จะมีกับดักอันทรงพลังเช่นนี้ได้อย่างไร?

แม้แต่หมิงเจ๋อที่อยู่ระยะไกลก็บอกว่าเสียงดังมาก แล้วการระเบิดครั้งนี้จะแรงขนาดไหน?

นักปราชญ์สามารถทำให้เกิดการระเบิดอันทรงพลังเช่นนี้ได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม มันแปลกที่จะบอกว่าการระเบิดที่ทรงพลังเช่นนี้ ก็น่าจะทำให้เซียวเฉวียนกลายเป็นเถ้าถ่านได้มิใช่หรือ?

แต่สถานการณ์ตรงหน้าเขาก็คือซากค้างคาวที่นี่ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเซียวเฉวียนไม่ได้ถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างแน่นอน

ค้างคาวตัวน้อยไม่ได้ถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ไม่ต้องพูดถึงคนที่มีชีวิตเฉกเช่นเซียวเฉวียน

ในเวลานี้ จู่ๆ นักปราชญ์ก็นึกถึงค่ายกลที่ปกป้องจวนเซียวตอนที่เขาอยู่ในเมืองหลวงของต้าเว่ย

เขาคิดว่าเซียวเฉวียนคงใช้ค่ายกลเพื่อป้องกันตัวเอง

หากนักปราชญ์เดาถูกต้อง การระเบิดน่าจะเกิดจากเซียวเฉวียนในค่ายกล

ดังนั้นมันจึงสมเหตุสมผล

เมื่อคิดเช่นนี้ นักปราชญ์รู้สึกว่าเซียวเฉวียนควรจะโจมตีมันโดยสุ่มสี่สุ่มห้า และต้องการที่จะระเบิดค้างคาวนั่น แต่ไม่รู้ว่าค้างราวนั่นคือดวงตาแห่งค่ายกล

ต้องบอกว่านักปราชญ์เดาถูก

สำหรับความสามารถในการให้เหตุผลนี้ เซียวเฉวียนสามารถให้คะแนนเขาได้ร้อยคะแนน

“นักปราชญ์ เรายืนให้ไกลกว่านี้ได้ไหม?” กลิ่นนั้นฉุนมากจนหมิงเจ๋อทนไม่ไหวอีกต่อไป

เดิมที นักปราชญ์ถูกฟุ้งซ่านด้วยการคิดถึงข้อปัญหา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนี้พอเขาได้ยินหมิงเจ๋อพูดถึง เขาก็รู้สึกไม่สบายทันที พาหมิงเจ๋อถอยไปยืนระยะไกล

เมื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ ทุกคนจะรู้สึกสบายตัวมากขึ้น

เช่นนั้น ปัญหามาแล้ว หมิงเจ๋อพูดขึ้นว่า: "นักปราชญ์ เซียวเฉวียนหนีไปได้จริงๆ หรือ?"

เดิมทีนี่คือความหมายตามตัวอักษร หมิงเจ๋อเพียงต้องการยืนยันว่าเซียวเฉวียนวิ่งหนีไปจริงๆ หรือไม่?

อย่างไรก็ตาม นักปราชญ์มีความมั่นใจมากเกินไปในค่ายกลของเขา และก่อนหน้านี้เขาเคยอวดกับ หมิงเจ๋อว่า เซียวเฉวียนไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้น คำพูดของหมิงเจ๋อจึงดังเข้าหูของนักปราชญ์ ราวกับว่า หมิงเจ๋อกำลังพูดกับนักปราชญ์อย่างเหน็บแนมว่า "นักปราชญ์ เจ้าไม่ใช่บอกว่าค่ายกลของเจ้ามีพลังมากและไม่มีใครสามารถทำลายมันได้หรอกหรือ เหตุใดเซียวเฉวียนจึงยังหลบหนีไปได้ล่ะ?"

ดูเหมือนว่า ค่ายกลของเจ้าก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

เพียะ เพียะ เพียะ!

การตบทำให้ใบหน้าแก่ๆ ของนักปราชญ์เจ็บปวด

เนื่องจากหมิงเจ๋อมองไม่เห็น นักปราชญ์จึงมองหมิงเจ๋ออย่างดุดัน ไอ้บอดคนนี้ กล้าดียังไงมาถามความแข็งแกร่งของเจ้าสำนักอย่างข้า?

แต่ครู่หนึ่งนักปราชญ์แสร้งทำเป็นถอนหายใจแล้วพูดว่า: "นั่นน่ะสิ ไม่คิดเลยว่าเขาหลบหนีไปได้!"

เป็นการสิ้นเปลืองความพยายามของนักปราชญ์จริงๆ

ต้องรู้ว่าการวางค่ายกลนั้นใช้ไม่เพียงแต่พลังสมองเท่านั้น แต่ยังใช้พลังงานภายในจำนวนมหาศาลอีกด้วย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การจัดวางค่ายกลเหล่านี้ นักปราชญ์ก็จะสูญเสียพลังชีวิตของเขา จะต้องฝึกฝนอีกสักพัก เวลาเท่านั้นที่จะทำให้มันกลับมา

เมื่อเขาได้ยินเซียวเฉวียนวิ่งหนีไป ในที่สุดหมิงเจ๋อก็ส่งเสียงเย็นชาในใจของเขา จากนั้นก็เริ่มบีบนักปราชญ์ไว้ในใจ

นักปราชญ์บอกว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน แต่มันก็ดูเหมือนว่าเขาจะปากเก่งแค่นั้น

อย่างไรก็ตาม หมิงเจ๋อรู้สึกประหลาดใจจริงๆ ที่เซียวเฉวียนเก่งกาจเยี่ยงนี้

ท้ายที่สุด หมิงเจ๋อเคยคิดว่าความแข็งแกร่งของนักปราชญ์นั้นทรงพลังมาก

ตอนนี้แม้แต่นักปราชญ์ก็ไม่สามารถปราบเซียวเฉวียนได้

ตอนนี้เซียวเฉวียนหลบหนีไปแล้ว มันจะยากยิ่งขึ้นไปอีกในการจัดการกับเซียวเฉวียน

ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน เซียวเฉวียนเก่งกาจมากขนาดนี้เลยหรือ?

เมื่อมองดูชีวิตของเขาในสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ ความอิจฉาของ หมิงเจ๋อก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มสร้างปัญหา กับเซียวเฉวียนมันเต็มไปด้วยความอิจฉาและความเกลียดชัง

ในขณะนี้ เสียงของเซียวเฉวียนดังขึ้นเล็กน้อยด้านหลังนักปราชญ์: “นักปราชญ์ ไม่เจอกันนานเลยนะ!"

เมื่อได้ยินเสียงของเซียวเฉวียน นักปราชญ์ก็สะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด