บทที่ 1422 แสร้งทำเร้นลับ

ศิลปะการต่อสู้ในใต้หล้า เร็วเท่านั้นที่จะไม่!

เซียวเฉวียนรวบรวมกำลังภายในของเขาช้ากว่าของนักปราชญ์ไปครึ่งจังหวะ

มันเป็นครึ่งจังหวะที่ทำให้นักปราชญ์มีโอกาสที่จะโจมตีเซียวเฉวียน

“เอือก!” แม้ว่าความเจ็บปวดจะรุนแรง แต่เซียวเฉวียนกลับทำเสียงฮึดฮัดต่ำ

ดาบจิงหุนของเขามิอาจต้านทานการโจมตีของนักปราชญ์ และเขาทำได้เพียงรับด้วยมือของเขาเท่านั้น

ด้วยฝ่ามือนี้ เซียวเฉวียนรู้สึกว่าหัวใจและปอดของเขาสั่นเทา แม่งสะท้านทั่วทั้งร่าง

เมื่อเขาร่อนลงบนพื้น เขาต้องพึ่งพาดาบจิงหุนถึงจะยืนนิ่งได้อย่างฝืน

นักปราชญ์ลอยไป มองดูเซียวเฉวียนด้วยความดูถูก และพูดอย่างเยือกเย็น: "เซียวเฉวียน เจ้าหมดหวังแล้ว ดังนั้นอย่าดิ้นรนอย่างไม่หวาดหวั่นอีกเลย"

ดูความเพียรพยายามในสายตาของเซียวเฉวียน นักปราชญ์ก็รู้ว่าเซียวเฉวียนจะต้องไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ จะยังคงต่อต้าน

แน่นอนเซียวเฉวียนถ่มน้ำลายและเยาะเย้ย: "เฮอะ! คนที่หมดความหวังควรเป็นเจ้ามากกว่าไหม? ภูเขาหมิงเซียนและสำนักหมิงเซียนของเจ้าจบสิ้นไปแล้ว และเทียนเต๋าของเจ้าไม่ได้ปกป้องสำนักหมิงเซียนของเจ้าให้คงอยู่ตลอดไป ให้เป็นอมตะ เจ้ายังคงพยายามที่จะฟื้นฟูสำนักหมิงเซียน มันไม่ใช่สิ้นสุดสำหรับความหวังในอนาคต ไม่ใช่ต่อต้านโชคชะตาที่ดื้อรั้นแล้วมันคืออะไร?”

พูดตามตรงเซียวเฉวียนเป็นยอดหัวกะทิของประเทศจีนมาห้าพันปีแล้ว เขาที่เป็นนักปราชญ์จะพูดชนะเซียวเฉวียนได้หรือไง?

เป็นเรื่องตลก!

คำพูดของเซียวเฉวียนแทงทะลุหัวใจของนักปราชญ์อย่างลึกซึ้ง และสัมผัสถึงขนาดที่ตรงกันข้ามของนักปราชญ์

สำนักหมิงเซียนของเขาเป็นตัวแทนของเทียนเต๋า และเขาเป็นเจ้าสำนักของสำนักหมิงเซียน และเขาเป็นคนที่ดีที่สุดในบรรดาตัวแทนเหล่านี้

พวกเขาจะกลายเป็นคนที่ถูกทอดทิ้งของเทียนเต๋าได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาเข้าเป็นตัวแทนเทียนเต๋ามาหลายชั่วอายุคน?

ภูเขาหมิงเซียนถูกทำลาย สำนักหมิงเซียนล่มสลาย และนักปราชญ์ถูกตามล่าทั่วประเทศ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะเซียวเฉวียนรึ!

เป็นเรื่องดีที่เขายังมีกล้าพูดเรื่องโชคชะตาอย่างโจ่งแจ้งที่นี่!

เซียวเฉวียน เจ้าไปลงนรกซะ!

ด้วยความโกรธ นักปราชญ์จำไม่ได้อีกต่อไปว่า เขาสัญญากับหมิงเจ๋อว่าจะให้หมิงเจ๋อทรมานเซียวเฉวียนด้วยมือเขาเอง

ในเวลานี้ นักปราชญ์แค่อยากจะฆ่าเซียวเฉวียนด้วยตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะฆ่าเขา นักปราชญ์จะต้องกู้หน้าคืนจากเซียวเฉวียน

เมื่อใดที่สำนักหมิงเซียนผู้สง่างาม ซึ่งเป็นตัวแทนของเทียนเต๋า กลายเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้มีรายได้น้อยอย่างเซียวเฉวียนก็สามารถดูถูกได้?

ดวงตาของนักปราชญ์ฉายแววดูน่ากลัว เขาเข้าหาเซียวเฉวียนทีละก้าวและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: "เซียวเฉวียน ข้าจะให้โอกาสเจ้าตายอย่างไม่ทรมาน คุกเข่าลงและขอโทษเจ้าสำนักคนนี้และสำนักหมิงเซียนทั้งหมด!"

แน่นอน แม้ว่าเซียวเฉวียนจะขอโทษ นักปราชญ์ก็จะไม่ปล่อยให้เขาตายอย่างมีความสุข

คำพูดเหล่านี้เป็นเพียงนักปราชญ์ที่หลอกลวงเซียวเฉวียน มองดูเขาผู้โลภชีวิตและกลัวความตายและคุกเข่าลงเพื่อขอความเมตตา

คนอย่างเซียวเฉวียนผู้ตกอับ ในที่สุดก็สามารถประสบความสำเร็จมาได้ ยังไม่มีเวลาเพลิดเพลินไปกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่ง ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาจึงไม่เต็มใจที่จะตาย

เมื่อได้ยินว่านักปราชญ์ต้องการจะฆ่าเขา ยังอยากให้เขาคุกเข่าลงร้องขอความเมตตาอีกเหรอ?

เมื่อเขาคิดว่าเซียวเฉวียนคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตาเพื่อความอยู่รอด นักปราชญ์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข มีเสียงเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาแล้วพูดว่า: "เร็วเข้า ข้าไม่มีเวลามาเสียเวลากับเจ้าที่นี่”

เซียวเฉวียนยกเปลือกตาของเขาเยาะเย้ยแล้วพูดว่า: "เจ้าต้องการให้ข้าขอโทษหรือ? เจ้าไม่ลองไปเมืองหลวงสอบถามดูล่ะ มีคนจำนวนมากที่ต้องการให้ข้าขอโทษ ผลที่ได้คือหญ้าบนหลุมศพตอนนี้คงสูงสักหนึ่งฟุตแล้วมั้ง!”

คนโบราณเหล่านี้เหมือนกันหมด เอะอะก็ให้ผู้คนขอโทษทุกครั้ง

เดิมที มันเป็นเรื่องปกติที่จะขอโทษถ้าทำผิดพลาด แต่เซียวเฉวียนไม่ได้ทำอะไรผิด

นอกจากนี้ คนโบราณเหล่านี้ยังมีความคิดที่ชั่วร้าย แม้ว่าเซียวเฉวียนจะขอโทษ แต่ก็เป็นเพียงเพราะพวกเขาอยากเห็นเรื่องตลกของเซียวเฉวียน ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปล่อยเซียวเฉวียนไปหลังจากที่เขาขอโทษ

ในกรณีนี้ เหตุใดเซียวเฉวียนจึงต้องทำอะไรเกินความจำเป็น?

อ๊ะ!

เซียวเฉวียนมีความกล้าหาญจริงๆ

หากเป็นคนอื่นเขาคงร้องขอความเมตตาทั้งน้ำตา

สำหรับเซียวเฉวียน เขาไม่ต้องการขอความเมตตา แต่เขาก็ยังพูดคำที่หยิ่งผยองเช่นนั้น

ผู้ชายคนนี้ปากแข็งจริงๆ