บทที่ 1454 ผู้บงการเบื้องหลัง

นางไม่เคยกินอาหารรสเลิศเช่นนี้มาก่อนในวัง

พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะความเกรงใจชายสวมหน้ากาก ไทเฮาสามารถจัดการกับขาไก่ได้ภายในไม่กี่อึดใจ

แต่ขาไก่นี้นางเพิ่งวางลง หากหยิบขึ้นมาตอนนี้ มันจะเสียหน้าเกินไป

แต่ถ้าไม่หยิบล่ะ เมื่อเห็นชายสวมหน้ากากกินอย่างเอร็ดอร่อย น้ำลายของไทเฮาก็กลืนลงคอไปทีละที เกือบจะไหลออกมาแล้ว

ชายสวมหน้ากากยังคงกินต่อไปโดยไม่สนใจใคร กินไปกินมายังชมว่า "อาหารของหอปี๋เซิ่ง อร่อยจริงๆ"

ไม่ใช่อย่างนั้นหรือ หอปี๋เซิ่งลูกค้าแน่นทุกวัน

ถ้าไม่มีความสามารถพิเศษ จะเป็นไปได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินว่าหอปี๋เซิ่ง ไทเฮาอดไม่ได้ที่จะโยนสิ่งที่ไม่ได้กินลงกับพื้นอย่างเด็ดขาด และพูดอย่างดุดันว่า "อย่าให้ข้ากินของหอปี๋เซิ่งอีก!"

หอปี๋เซิ่งเป็นร้านอาหารที่เซียวเฉวียน เปิดนางเกลียดเซียวเฉวียน เช่นเดียวกับเว่ยเชียนชิว และเหมือนกับเว่ยเชียนชิว สาบานอย่างเงียบๆ ว่าจะไม่กินของหอปี๋เซิ่งเลย

เมื่อกี้กินอย่างเอร็ดอร่อยก็เพราะไม่รู้ว่าเป็นหอปี๋เซิ่ง

ถ้ารู้ นางจะไม่กินแน่นอน

ชายสวมหน้ากากหยุดการกระทำ หันมามองไทเฮาแวบหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "อย่าลืมตัวตนของท่าน ท่านไม่ใช่ไทเฮาที่ใช้ชีวิตอย่างหรูหราอีกต่อไปแล้ว"

พูดง่ายๆ ก็คือ นางเป็นเพียงนักโทษ

ยังกล้าใช้น้ำเสียงสูงส่งกับเขาอีก?

หากไม่ใช่เพราะเขา ไทเฮาก็คงต้องแช่อยู่ในบ่อน้ำจนตาย

แน่นอนว่า หากไม่ใช่เพราะไทเฮายังมีประโยชน์อยู่บ้าง คนสวมหน้ากากก็จะไม่ช่วยนางออกมา

คำพูดของคนสวมหน้ากาก ทำให้ไทเฮาหดหู่ลงทันที นางจ้องมองชายสวมหน้ากากด้วยความหวาดกลัว และยอมจำนนโดยกล่าวว่า "ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น กินสิ ต่อไปเจ้าจะซื้ออะไรกินก็กินไป ไม่เป็นไร"

นางโชคดีที่มีคนช่วยนางออกมา นางไม่สามารถทำให้พระพุทธรูปองค์นี้โกรธและตัดตอนชีวิตของเธอได้

เมื่อเห็นว่าคนสวมหน้ากากดูเหมือนยังโกรธอยู่ ไทเฮาก็พูดเอาใจเขาว่า "ต่อไปข้าจะเชื่อฟังเจ้า แต่เอ่อ เจ้าเป็นผู้มีพระคุณ บอกข้าหน่อย ข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไร?"

ไทเฮาเคยเป็นผู้หญิงที่สูงส่งที่สุดในต้างวี๋ การเอาอกเอาใจเช่นนี้ ทำให้คนสวมหน้ากากรู้สึกพอใจ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลง และพูดว่า "ก็ใช้ได้อยู่ ต่อไปก็เรียกข้าว่าผู้มีพระคุณ ได้เลย"

เขาไม่ได้โง่ขนาดบอกชื่อนาง

ผู้มีพระคุณ?

ไทเฮารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย คนที่นี่ช่างหน้าไม่อายจริงๆ

ไทเฮาแค่เอาอกเอาใจเขาเท่านั้น เขายังคิดว่าตัวเองเป็นผู้มีพระคุณของไทเฮา?

คนคนนี้ก็หน้าด้านเหมือนเซียวเฉวียนเหมือนกัน

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการใช้ประโยชน์จากไทเฮา จึงดึงไทเฮาขึ้นมาจากบ่อน้ำ

นี่มันช่วยชีวิตอะไรกัน?

ไทเฮารู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจ

แต่ปากก็จำเป็นต้องทำตามคำพูดของชายสวมหน้ากาก และพูดว่า "ได้ ผู้มีพระคุณ"

เมื่อได้ยินคำพูดว่าผู้มีพระคุณคนสวมหน้ากากจึงพูดอย่างแผ่วเบาว่า "อย่างไรก็ตาม ผู้มีพระคุณที่แท้จริงของท่าน ไม่ใช่ข้า แต่เป็นนายท่านของข้า"

กล่าวคือ ยังมีเบื้องหลังที่สั่งการอยู่

“......” ไทเฮารู้สึกเหมือนมีฝูงนกบินวนอยู่เหนือหัว

หลังจากรอสักพัก ไทเฮาก็หาเสียงของตัวเองเจอและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น โปรดถามข้าว่าข้าจะได้พบเจ้านายของเจ้าเมื่อไร?”

หลังจากถูกดุ น้ำเสียงของไทเฮาก็ดีขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่านางไม่วางท่าแล้ว

คนเรานี่เหมือนกัน ชอบรังแกคนอ่อนแอและกลัวคนเข้มแข็ง

มุมปากของชายสวมหน้ากากยกยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เจ้านายของข้าไม่ใช่คนที่เจ้าสามารถพบได้ง่ายๆ รอเถอะ เจ้านายของข้าจะพบท่านเอง”

พูดจบ ชายสวมหน้ากากก็กินอาหารจานสุดท้ายแล้วลุกขึ้นจากห้อง

เขาไม่อยากอยู่กับยัยแม่มดแก่คนนี้และพูดจาไร้สาระ