บทที่ 1453 กินอย่างหิวโหย

ยัยแม่มดแก่นั่น ปล่อยชีวิตที่สุขสบาย แล้วก่อกบฏ

ก็เพราะนางนั่นแหละ ที่เปิดโอกาสให้หมิงเจ๋อโจมตี ฆ่าล้างบางจวนเซียว!

เจี้ยนจงเกลียดชังยัยแม่มดแก่นั่นที่สุด!

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนกล้าแกร่งขนาดนั้น ทำลายตราประทับจักรพรรดิ แล้วพานางหนีไป

ในใจเจี้ยนจงมีม้าพันตัวกำลังวิ่งพล่าน และความโกรธก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของเซียวเฉวียนก็ไม่ดีนัก เขาคิดในใจคล้ายๆ กับเจี้ยนจง

เพียงแต่ความโกรธของเขาไม่ได้แสดงออก เก็บไว้ข้างในเท่านั้น

...................

...................

ที่จวนจางเคอ

ตั้งแต่จางเคอกระทำความผิด บ้านของเขาก็ถูกปิดผนึก

ประตูใหญ่มีตัวอักษร "ปิด" ขนาดใหญ่ติดอยู่

แต่ข้างในมีคนอยู่

ไทเฮาอยู่ข้างใน

หลังจากแช่อยู่ในน้ำนาน ๆ ขาของไทเฮาก็ไม่มีแรงที่จะยืน

นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองคนตรงหน้าอย่างสั่นสะท้าน

คน ๆ นั้นสูงใหญ่และแข็งแรง มีกลิ่นอายของความตาย เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนคมดาบ

เป็นคนๆ นี้ที่พานาง ขึ้นมาจากบ่อน้ำ

แต่เขาใส่หน้ากาก ไทเฮามองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา

และดวงตาอันดุร้ายของเขาก็จ้องมองไทเฮาอยู่ตรงๆ

ไทเฮาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "เจ้าเป็นใคร?เจ้าต้องการทำอะไร?"

คนใส่หน้ากากยังคงมองไทเฮาอย่างนิ่งเฉย สักพักเขาก็เยาะเย้ย "คนที่ช่วยชีวิตท่านไง"

ฟังเสียงแล้ว ไทเฮาประมาณว่าคน ๆ นี้น่าจะเป็นคนวัยกลางคน

เมื่อได้ยินดังนั้น ไทเฮาก็สงบสติอารมณ์ลงในที่สุด นางคิดว่าคนที่กล้าเสี่ยงเข้ามาในวังเพื่อพานางออกไป แสดงว่านางมีประโยชน์สำหรับพวกเขา

จากนี้ไป นางจะไม่ตกอยู่ในอันตรายในมือของพวกเขา อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ไม่นานนัก ไทเฮาก็รวบรวมความกล้า ยกระดับท่าทีของนาง ใบหน้าของนางเปลี่ยนไป เย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หยาบคาย!ข้าเป็นไทเฮาในรัชกาล ที่ช่วยข้าเป็นบุญของเจ้า!เจ้าล้าใช้น้ำเสียงแบบนั้นกับข้าได้อย่างไร?"

ความหมายโดยนัยคือ ที่ช่วยข้าแล้ว ก็เป็นบุญใหญ่ของเจ้าแล้ว เจ้ายังกล้ามาอวดอ้างว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตข้าได้อย่างไร?

กล้ามากแค่ไหน?

คนใส่หน้ากากไม่โกรธ ไม่โกรธ พูดต่อ "ไม่งั้นล่ะ?"

ข้าช่วยท่านออกมาไม่ใช่ผู้ช่วยชีวิตท่านล่ะ?

เขาพูดถูก แต่ไทเฮาสูงส่งและสง่างาม นางไม่ยอมรับความจริงที่ว่านางตกต่ำถึงขั้นต้องพึ่งพาคนแปลกหน้าเพื่อช่วยชีวิต นางเย็นชาและพูดเปลี่ยนเรื่อง "พูดมาสิ เจ้าต้องการทำอะไร!"

เสี่ยงภัยขนาดนั้นเพื่อช่วยนางออกมา คงไม่ได้เป็นแค่การช่วยชีวิตธรรมดาๆ แน่ๆ ต้องมีแผนการอะไรบางอย่างที่จะใช้ประโยชน์จากไทเฮาอยู่เบื้องหลังแน่ ๆ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายสวมหน้ากากก็หัวเราะออกมา พูดว่า “ไทเฮาฉลาดนัก ลองคิดดีๆ สิว่าข้าต้องการทำอะไร”

หยุดพักสักครู่ ชายสวมหน้ากากก็พูดต่อว่า “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เรามีเวลาเหลือเฟือ ไทเฮาค่อยๆ คิดไป”

พูดจบ ชายสวมหน้ากากก็หันหลังกลับเพื่อจะจากไป

อย่างไรก็ตาม ไทเฮายังไม่ละความพยายามที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนของอีกฝ่าย นางถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ชายสวมหน้ากากหยุดเดินลงเท้า เงียบไม่พูดอะไร และหลังจากนั้น ก็ยกเท้าขึ้นเตรียมจะจากไป

ความหมายก็ชัดเจนว่าเขาไม่อยากบอกไทเฮาว่าเขาเป็นใคร

ไทเฮาเห็นเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้นว่า “ท่านต้องให้ข้ากินอะไรบ้างสินะ”

ในช่วงที่ถูกขังอยู่ในบ่อน้ำนั้น แม้ว่าจะมีคนส่งอาหารมาให้ตามกำหนดเวลา แต่ไทเฮาเคลื่อนไหวไม่สะดวก ต้องให้ข้ารับใช้ป้อนอาหาร

แต่ไทเฮาในอดีตตอนที่ยังมีอำนาจ เป็นคนปากร้าย เป็นคนไม่สุภาพกับข้ารับใช้ในวัง ชอบตีและด่าทอ

ทำให้ข้ารับใช้ในวังมีภาพลักษณ์ที่ไม่ดีต่อนาง