บทที่ 1452 ไม่รู้อะไรเลย

เมื่อกลับมาที่เมืองหลวง เซียวเฉวียนไม่ได้กลับไปที่จวนเซียวเลย แต่แอบเข้าไปในวังและไปที่ตำหนักของเม่ยซี

สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือตรวจสอบความปลอดภัยขององค์หญิงต้าถงและเซียวหมิงชิว

เมื่อแน่ใจว่าแม่ลูกปลอดภัยแล้ว เซียวเฉวียนก็หยิบจี้หยกที่เคยมอบให้เม่ยซีออกมาแล้วพูดว่า “เม่ยซี เก็บจี้หยกนี้ไว้กับเจ้า”

เป็นเพราะความฝันที่ย้อนกลับไปสู่สมัยใหม่ ทำให้ เซียวเฉวียนนึกถึงจี้หยกนี้ขึ้นมา

เมื่อนึกถึงตอนที่เม่ยซีมอบจี้หยกให้ เซียวเฉวียนและย้ำเตือนว่าต้องพกติดตัวไว้เสมอ

เซียวเฉวียนก็คิดว่า จี้หยกนี้อาจเป็นเครื่องรางของขลังขององค์หญิง

หากเป็นเช่นนั้น จี้หยกนี้จะต้องกลับคืนสู่องค์หยิง

แต่องค์หญิงเป็นคนดีและดีต่อเเซียวเฉวียนมาก คิดถึงความปลอดภัยของเซียวเฉวียนเท่านั้น หาก เซียวเฉวียนถามนางโดยตรง นางคงจะไม่บอกความจริงกับเซียวเฉวียน

เมื่อเห็นว่าองค์หญิงปฏิเสธที่จะรับจี้หยก เซียวเฉวียนจึงพูดว่า “หากองค์หญิงไม่รับไว้ ข้าจะมอบจี้หยกให้หมิงชิว องค์หยิงคิดว่าอย่างไร?”

สำหรับแม่ลูกคู่นี้ จี้หยกก็เหมือนกันเมื่อสวมใส่ที่ตัวเซียวหมิงชิว

นอกจากนี้ ยังแสดงถึงความรักของ เซียวเฉวียนที่มีต่อเซียวหมิงชิวอีกด้วย

ด้วยวิธีนี้ องค์หญิงต้าถงจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

องค์หญิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าว่า “ฟังสามีสิ”

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงยิ้มและผูกจี้หยกไว้ที่ตัวเซียวหมิงชิว

เซียวเฉวียนยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ และยิ่งกว่านั้น เขาก็ไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่นานเกินไป หลังจากครอบครัวสามคนได้พบปะกันสักพัก เซียวเฉวียนก็จากไป

หลังจากออกจากตำหนักของเม่ยซี เซียวเฉวียนกลับไปที่จวนเซียวก่อน

เดิมที เขาแค่ต้องการกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเข้าไปเฝ้าฮ่องเต้

เพราะเขาเพิ่งไปพบองค์หญิงและทั้งสองคนยังกอดกันอยู่ เสื้อผ้าของ เซียวเฉวียนก็อาจติดกลิ่นหอมขององค์หญิงได้บ้าง

หากไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปพบฮ่องเต้โดยตรง หากฮ่องเต้พบเบาะแส เรื่องที่องค์หญิงอาศัยอยู่ในวังก็จะปิดบังไม่อยู่

เพราะกลิ่นหอมขององค์หญิงนั้นพิเศษมาก ฮ่องเต้เคยสัมผัสกับองค์หญิงมาก่อน ย่อมจำได้

ไม่คิดว่า เมื่อเซียวเฉวียนกลับมาถึงจวนเซียว ก็พบกับเจิ้งฮ่าวและคนอื่นๆ

ทุกคนเหมือนไม่ได้เจอ เซียวเฉวียนมาหลายปี เมื่อเห็น เซียวเฉวียนปรากฏตัว ก็รีบล้อมเข้ามาถามสารทุกข์สุกดิบ

ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกขำปนขำ

การมีไอดอลก็เป็นความกดดันเช่นกัน

โดยเฉพาะเจิ้งฮ่าว เมื่อเห็น เซียวเฉวียนก็ถาม “ท่านพี่เซียว ทำไมกลับมาแล้วล่ะ จับนักปราชญ์ได้แล้วหรือ รู้ที่ซ่อนของกองทัพแล้วหรือ?”

ฟังดูแล้วเหมือนพ่อแม่ที่บังเอิญเจอลูกๆ ที่ออกไปเล่นนอกบ้าน กำลังซักถามอย่างจริงจังว่า “ไปไหน ทำการบ้านเสร็จหรือยัง หนังสืออ่านหรือยัง?”

โอ้ แม่เอ๋ย เหมือนกันเป๊ะ

เซียวเฉวียนส่ายหัว “ไม่มี ทางนั้นมีเหมิงเอ้าอยู่"

แต่บรรดาอาหารที่นักปราชญ์เก็บไว้ได้ถูก เซียวเฉวียนยึดครองทั้งหมด แค่อาหารก็เพียงพอที่จะทำให้นักปราชญ์หงุดหงิดไปอีกระยะหนึ่งแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนที่ยืนอยู่ก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ

อย่างน้อย เซียวเฉวียนก็ไม่ใช่คนมือเปล่าในครั้งนี้

แต่กลับเป็นเจิ้งฮ่าวและมู่จิ่นที่มีสีหน้ากังวล

นักปราชญ์และหมิงเจ๋อมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ เซียวเฉวียน

การที่เซียวเฉวียนไม่สามารถฆ่านักปราชญ์และหาเบาะแสของกองทัพได้ กลับเมืองหลวง เป็นไปได้ว่าเกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้นในเมืองหลวง

ทั้งสองมองหน้ากันโดยรู้กันดี

ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เจี้ยนจงและมู่จิ่นก็ไม่กล้าถามเซียวเฉวียนว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้น เสี่ยวเซียนชิวก็กลับมาจากข้างนอก เมื่อเห็นเซียวเฉวียนก็ตาเป็นประกายและรีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น จับมือเซียวเฉวียนและพูดอย่างมีความสุขว่า “ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว ดีจัง!”

เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรค้นพบบ้าง”

ในช่วงที่เซียวเฉวียนไม่อยู่เมืองหลวง เสี่ยวเซียนชิวนอกจากจะแอบเข้าไปดูองค์หญิงและเซียวหมิงชิวในวังเป็นครั้งคราวแล้ว เวลาส่วนใหญ่นางก็เดินเล่นนอกบ้าน ฟังข่าวลือ

ตั้งใจจะติดตามสถานการณ์ในเมืองหลวงและรวบรวมข่าวที่เป็นประโยชน์

ตัวอย่างเช่น ใครกำลังวางแผนอะไรอยู่ ใครต้องการสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียน

แต่หลังจากอู๋ฟานตาย เมืองหลวงก็ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติ