บทที่ 1470 เดินได้บินได้

ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าทำอันตรายต่อตระกูลเซียว เซียวเฉวียนก็ไม่สามารถปล่อยให้เขาประสบความสำเร็จได้!

เพียงแค่พูดถึงคนที่ต้องการเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็จะนึกถึงฉากที่จวนเซียวถูกสังหารโดยธรรมชาติโดยธรรมชาติ ซึ่งเป็นการนองเลือดอย่างยิ่ง

สภาพของผู้เสียชีวิตที่เซียวเฉวียนจำได้ดีในปัจจุบัน

ทุกครั้งที่นึกถึงฉากนี้ เซียวเฉวียนก็จะมีบรรยากาศที่รุนแรงขึ้นโดยธรรมชาติ และความดันรอบตัวก็ลดลงทันที

มู่จิ่นไม่ได้มีประสบการณ์เหล่านี้ ไม่สามารถรู้สึกถึงเซียวเฉวียนได้เต็มที่ แต่เขาสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังทั้งหมดของเซียวเฉวียน

เขารู้ว่าเซียวเฉวียนเกลียดคนร้ายที่ฆ่าจวนเซียวอย่างสุดซึ้ง

มู่จิ่นก็ไม่เก่งปลอบใจคนเช่นกัน โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เศร้าโศกเช่นนี้ เขารู้สึกว่าพูดอะไรก็ไม่เหมาะสม

ดังนั้น มู่จิ่นจึงนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆเซียวเฉวียน

เดิมคิดว่าเซียวเฉวียนจะเศร้าโศกไปอีกสักพัก แต่เซียวเฉวียนก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วในไม่ช้า และพูดเบาๆ ว่า “เรื่องห้องสมุดชิงหยวน เจ้าและเจี้ยนจงต้องลำบากมาก เมื่องานยุ่งแล้ว เลือกวันที่จะเปิดเรียน”

หนึ่งหมื่นปียาวนาน เพียงชั่วข้ามคืน

เหล่าศิษย์และผู้ปกครอง คงจะรอคอยการเปิดเรียนอย่างอดทน

ท้ายที่สุดแล้ว การเปิดเรียนหมายความว่าไม่เพียงแต่จะมีโอกาสอ่านหนังสือเท่านั้น แต่ยังได้รับเงินอีกด้วย

สิ่งดีเช่นนี้ ใครจะไม่คาดหวัง?

มู่จิ่นพูดว่า “ได้ เตรียมพร้อมแล้วแจ้งให้ท่านทราบ”

เวลาเปิดเรียน สมควรเป็นเซียวเฉวียน ประมุขแห่งชิงหยวนเป็นผู้กำหนด

เซียวเฉวียนพยักหน้าเบา ๆ แล้วลุกขึ้นกลับไปที่ห้องหนังสือ

พูดตามจริงแล้วเซียวเฉวียนได้ให้เสี่ยวเซียนชิว สืบสวนเรื่องไทเฮาหายตัวไป แต่จนถึงขณะนี้ ยังไม่มีเบาะแสใดๆเซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ด้านหนึ่งนักปราชญ์ และกองทัพยังไม่พบเบาะแส ด้านหนึ่ง เรื่องไทเฮาหายตัวไปก็ไร้หัวข้อ

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ใครเอาเลือดคิ้วจากทหารกองทัพตระกูลเซียวห้าหมื่นคนไป เซียวเฉวียนจนถึงขณะนี้ แม้แต่ผู้ต้องสงสัยก็ยังไม่มี

สิ่งเหล่านี้ซ้อนทับกัน ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกเหมือนอยู่ในหมอก

เซียวเฉวียนมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เพื่อฮ่องเต้หรือเซียวเฉวียนเอง

แต่ใครเป็นคนวางแผนเกมใหญ่เช่นนี้ เซียวเฉวียนก็ยังไม่มีผู้ต้องสงสัย

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนไม่ใช่คนชอบเจาะลึก สิ่งใดที่ไม่มีหัวข้อ เขาก็จะพักไว้ก่อน และจะไม่ไปคิดถึงมัน

เพราะเขาเชื่อว่า ฝ่ายตรงข้ามจะเปิดเผยจุดอ่อนเมื่อใดก็ได้เซียวเฉวียนรออยู่

กินข้าวเย็นเสร็จแล้ว แสงไฟยามค่ำคืนก็เริ่มขึ้น เซียวเฉวียนร่างหนึ่งก็รีบเข้าไปในวัง

คราวนี้เขาไม่ได้หาฮ่องเต้ แต่มาหาองค์หญิงและเซียวหมิงชิว

สิ่งนี้ทำให้เซียวเฉวียนตกใจ

เขาแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เขาเห็น เขาขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง ยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาด เซียวหมิงชิวกำลังบินอยู่ในอากาศ?

นี่... เด็กที่ยอดเยี่ยมอะไร?

ยังเดินไม่ได้ ก็จะบินได้?

ยิ่งกว่านั้น นางยังไม่ถึงหนึ่งขวบ

ส่วนองค์หญิง ดูเหมือนจะชินแล้ว ดูลูกสาวของนางลอยอยู่ในอากาศอย่างใจเย็น

เห็นเซียวเฉวียนมาแล้ว องค์หญิงก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ก้าวไปข้างหน้า พูดว่า “สามีมาแล้ว ขอเชิญนั่ง”

องค์หญิงกำลังจะก้มตัวเพื่อขยับเก้าอี้ให้เซียวเฉวียนนั่ง เซียวเฉวียนรีบก้าวไปข้างหน้าแล้วจับมือองค์หญิงไว้ ห้ามปรามว่า “องค์หญิง ข้าเอง”

ทันที เซียวเฉวียนขยับเก้าอี้ โดยปล่อยให้เจ้าหญิงนั่งลงก่อน จากนั้นเขาก็นั่งลงข้างนาง

เมื่อเห็นพ่อของเขามา เซียวหมิงชิวก็รีบลงจากอากาศ วิ่งตรงไปที่อ้อมแขนของพ่อ และหัวเราะคิกคักไปที่เซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนกอดลูกสาวของเขา หันไปมององค์หญิงแล้วพูดเบาๆ "องค์หญิง เมื่อไรหมิงชิวจะบิน?"

องค์หญิงนึกย้อนไป แล้วพูดว่า "เพิ่งสองวันนี้เอง ข้าอยากจะบอกนาง แต่กลัวว่าคนจะจับได้ เลยไม่กล้าติดต่อนาง"

จึงต้องรอให้เซียวเฉวียนเข้ามาในวังเพื่อเยี่ยมพวกนาง แล้วค่อยบอกเรื่องนี้กับเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนมองลูกสาวตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างนิ่งๆนางยิ้มอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ