บทที่ 1471 ได้ของถูก

โชคดีที่นอกจากมือแล้ว ยังไม่มีบาดแผลอื่น ๆ

แต่ก็แค่มือของเธอ บาดแผลห้านิ้วลึกตื้นไม่เท่ากัน

ทำให้องค์หญิงใจหาย

พูดแล้วก็แปลก เซียวหมิงชิว แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บ แต่นางก็ไม่ได้ร้องไห้เลย ราวกับว่านางไม่ได้ได้รับบาดเจ็บเลย

สิ่งนี้ช่างน่าประหลาดใจมาก

เจ้าหญิงคิดไม่ออก นางอยากจะถามลูกสาวให้ชัดเจน แต่ลูกสาวพูดไม่ได้

ดังนั้น เรื่องนี้องค์หญิงจึงต้องฝังไว้ในใจ

ครั้งก่อนเซียวเฉวียนมา เซียวเฉวียนไม่ได้สังเกตเห็น และองค์หญิงก็ไม่ต้องการให้เซียวเฉวียน กังวล นอกจากนี้ อาการบาดเจ็บของเซียวหมิงชิว ดีขึ้นแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ได้บอกเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียน มองดูมือของลูกสาวอย่างระมัดระวัง มือเล็กๆ ที่สวยงามเช่นนี้ ได้รับบาดเจ็บแบบนี้ เซียวเฉวียน ดูแล้วรู้สึกเจ็บปวด

เด็กน้อยคนนี้ทนปวดได้ดี ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย

สมกับเป็นลูกสาวตระกูลเซียว

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองดูบาดแผลของเซียวหมิงชิว ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของเซียวเฉวียน มือของนางอาจจะถูกทำร้ายในขณะที่จับของที่มีมุมแหลมด้วยแรงหรือ?

แต่ แรงนั้นต้องกระทำร่วมกัน เซียวหมิงชิว เด็กขนาดนี้ นางมาจากไหน แรงขนาดนี้ จับของแล้วทำร้ายตัวเองได้ขนาดนี้?

เซียวเฉวียนปฏิเสธความคิดนี้อย่างรวดเร็ว

แต่ในเวลานี้เอง มือเล็กๆ ของเซียวหมิงชิว จับที่เสื้อผ้าของเซียวเฉวียน แล้วมองดูเซียวเฉวียน ด้วยสายตาที่แวววาว ราวกับว่าอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

เซียวเฉวียน เข้าใจเจตนาของลูกสาว เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หมิงชิว ลูกมีอะไรจะบอกพ่อไหม?”

เซียวหมิงชิวกะพริบตาหนึ่งครั้งเพื่อแสดงว่าใช่

แต่ นางพูดไม่ได้นี่สิ จะทำยังไงดี?

นางหมุนลูกตาไปมา ดวงตาก็สว่างวาบ นางคิดวิธีออกแล้ว

นางลงจากอ้อมแขนของเซียวเฉวียน แล้วชี้ไปที่ประตู

เซียวเฉวียน คิดว่านางอยากออกไปเล่น จึงห้ามไว้ว่า “หมิงชิว ฟังพ่อนะ อยู่บ้านเถอะ อย่าออกไป”

ออกไปให้ใครเห็น เปิดเผยที่อยู่ของพวกเขา ก็ไม่ดีแล้ว

เซียวหมิงชิวส่ายหัว จากนั้นหันศีรษะไป มือเล็ก ๆ ดึงเสื้อผ้าของเซียวเฉวียน ลากเซียวเฉวียน ออกไปนอกประตู

ความเร็วในการบินนี้ เทียบเท่ากับเสี่ยวเซียนชิว ได้เลย

ราวกับสายลมที่พัดผ่านไป อยากจะให้ใครเห็นก็ยาก

ที่จริงแล้วเซียวเฉวียนคิดมากไป

เนื่องจากความเร็วของพ่อลูกคู่นี้เร็วมาก องค์หญิงสองขาตามพวกเขาไม่ทัน ดังนั้น องค์หญิงจึงทำได้เพียงรอพวกเขากลับมาที่พระราชวัง

ภายใต้การนำของเซียวหมิงชิว พ่อลูกคู่นี้มาถึงบ่อน้ำที่กักขังไทเฮาไว้ข้างๆ

เซียวเฉวียนมองดูลูกสาวด้วยสีหน้าสงสัย พูดว่า “ลูกพาพ่อมาที่นี่ทำไม?”

เซียวหมิงชิวเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างสดใส

นางชี้ไปที่พื้น ชี้ไปที่หัวของนาง แล้วชี้ไปที่บ่อน้ำ

ทำให้เซียวเฉวียนดูงุนงง

นางใช้ภาษามือซึ่งเซียวเฉวียนไม่เข้าใจ

ลูกสาวคนนี้หมายความว่าอย่างไร?

เมื่อเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของเซียวเฉวียน เซียวหมิงชิวก็ก้มหน้าลง ดวงตาสีดำของนางหมุนไปมา นางกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น เซียวเฉวียนก็เข้าใจ พูดว่า "หมิงชิว เจ้ากำลังมองหาอะไรอยู่"

เซียวหมิงชิวพยักหน้า ยิ้มอย่างไร้เดียงสา จากนั้นเธอใช้มือเล็ก ๆ ของนางทำท่าเป็นสิ่งของสี่เหลี่ยมผืนผ้า จากนั้นทำท่าจะกำไว้ในมือ

ด้วยชุดการเคลื่อนไหวนี้ เซียวเฉวียนในที่สุดก็เข้าใจแล้ว พูดว่า "เจ้าหมายถึงตราประทับจักรพรรดิสีขาวที่ส่องแสงใช่ไหม"

เซียวหมิงชิวไม่เข้าใจคำว่า "ตราประทับ" แต่สิ่งนั้นเปล่งแสงจริงๆเซียวหมิงชิวพยักหน้าอย่างจริงใจ

จากนั้น เซียวเฉวียนก็ถาม "เจ้าหมายความว่าเจ้าเห็นใครบางคนถือมันไว้ในมือแล้วบีบมันให้แตก?"

เซียวหมิงชิวส่ายหัว ชี้ไปที่ตัวเอง

คราวนี้ เซียวเฉวียนไม่นิ่งเฉยแล้ว "เจ้าหมายความว่าตราประทับเป็นของเจ้าหรือ?"