บทที่ 1487 ตรงกันข้าม

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะเก่งกาจเพียงใด เขาก็เป็นเพียงคนเดียว คงยากที่จะต่อสู้กับมือปืนนับร้อยคน

ยิ่งกว่านั้น หอสมบัติจืออินมีบอดี้การ์ดมากกว่าร้อยคน

นางไม่เชื่อว่ามือปืนทั้งหมดจะเอาชนะเซียวเฉวียนไม่ได้

ปรมาจารย์จ้องมองอย่างเย็นชาไปที่หงเหนียง เย็นชาและกล่าวว่า"เจ้าดูถูกเซียวเฉวียนเกินไปแล้ว ถ้าเซียวเฉวียนง่ายที่จะจัดการ เขาคงตายไปหลายพันครั้งแล้ว”

แม้ว่ามือปืนในหอสมบัติจือจะเก่งกาจเพียงใด แต่ก็เก่งกาจกว่าทหารจากจวนเจียนกั๋วได้อย่างไร?

แม้แต่เว่ยเชียนชิว ผู้มีอำนาจและเก่งกาจ ยังไม่สามารถฆ่าเซียวเฉวียนได้ มือปืนในหอสมบัติจืออินเพียงร้อยคนคิดจะฆ่าเซียวเฉวียน ช่างเป็นเรื่องไร้สาระ

เซียวเฉวียนเป็นใคร?

เขาคือเจ้านายของเจี้ยนจง!

หากไม่มีอะไรพิเศษ เจี้ยนจงจะยอมรับเขาเป็นเจ้านายหรือไม่?

ไม่ต้องคิดมาก

หลังจากถูกปรมาจารย์ดุมาหลายครั้ง หงเหนียงก็อายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น"ปรมาจารย์พูดถูกแล้ว หงเหนียงโง่จริงๆ"

"เมื่อเห็นหงหนานมีท่าทีจริงใจเช่นนี้ ปรมาจารย์ก็รู้สึกโกรธน้อยลงมาก น้ำเสียงก็ผ่อนคลายลงบ้าง พูดว่า "จำไว้ว่าต่อไปต้องคิดให้ดีก่อนทำ

ต้องใช้สมองให้มากขึ้น

หงเหนียงตอบว่า "ข้าขอรับฟังคำสอนของปรมาจารย์"

ปรมาจารย์พูดว่า "อืม ไปทำงานของเจ้าเถอะ"

หงเหนียงรู้สึกเศร้าโศกเมื่อมองดูหลังคาที่เสียหาย นางพูดด้วยเสียงอ่อนแอว่า "เจ้าค่ะ"

จากนั้นนางก็ปิดปากแผลที่หน้าอกด้วยความเจ็บปวดและกระโดดลงไป

ปรมาจารย์มองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ เขาก็ลงไป

เมื่อเห็นหงเหนียงที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ปรมาจารย์ก็รู้สึกเจ็บปวดเช่นกัน

แต่ความเจ็บปวดนี้เทียบไม่ได้กับบาดแผลบนตัวเขา เขาจึงสั่งให้คนไปตามหมอมาเย็บแผลให้เขา แล้วกลับไปที่จวนอู๋

จวนอู๋

อู๋จี้ นั่งอยู่ในห้องสมุด ถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้ในมือ แต่ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่หนังสือ

เขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่มีทางระบาย

ในที่สุดเขาก็คิดหาวิธีที่จะผลักดันให้ เซียวเฉวียนและฮ่องเต้ไปสู่จุดจบที่น่ากลัว เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย แต่ เซียวเฉวียนก็เข้ามาขัดขวาง

ความโกรธนี้ติดอยู่ในลำคอของอู๋จี้ ทำให้เขาหายใจไม่สะดวก

ช่างน่าโมโหเสียจริง!

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

อู๋จี้พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เข้ามา"

ประตูเปิดออก อู๋จี้เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ สายตาของเขา แขนที่พันด้วยผ้าขาวของปรมาจารย์

ครู่หนึ่งต่อมา เขากล่าวว่า "พูดมาเถอะ เกิดอะไรขึ้น?"

เพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง ปรมาจารย์จึงก้าวเข้าไปใกล้ ๆ อู๋จี้และกระซิบบอกบางสิ่ง

เมื่อได้ยินสิ่งที่ปรมาจารย์พูด ดวงตาของอู๋จี้ เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจปกปิด เขาตบโต๊ะลั่น " มันช่างเป็นการเอาเปรียบเกินไปจริงๆ!"

อู๋จี้และปรมาจารย์คิดตรงกัน พวกเขาคิดว่าคนที่ต่อสู้กับยอดขุนศึกนั้น เป็นพวกเดียวกับเซียวเฉวียนและคนที่ยิงธนูใส่คนอื่น ก็ต้องเป็นเซียวเฉวียน แน่นอน

เซียวเฉวียนนี่ช่างรู้ดีจริง วางแผนการเช่นนี้ ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ คอยเตือนปรมาจารย์และคุกคามตระกูลอู๋ โดยปริยาย

ตั้งแต่เมื่อไรเซียวเฉวียนถึงมีสิทธิ์มาสอนคนตระกูลอุ๋ให้ทำอะไร?

ช่างน่าโมโหเสียจริง!

ยังไปสร้างเรื่องวุ่นวายที่หอสมบัติจืออินอีก!

ทำให้หอสมบัติจืออินแห่งนั้นยุ่งเหยิงไปหมด!

แค้นเก่ายังไม่ทันชำระ แค้นใหม่ก็เพิ่มเข้ามา

อู๋จี้ โกรธจนแทบกัดฟัน

ปรมาจารย์กลัวว่าจะมีคนแอบมองอยู่ จึงกระซิบบอก "คุณชาย ระวังจะมีคนแอบมองอยู่"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นอู๋จี้จึงถอนหายใจยาว ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยว